Czy odejsc ? - Netkobiety.pl

Witam, siedze i placze, nie potrafie z tym życ, nawet nie umiem odpowiedziec czy jest jakies rozwiazanie . Wiem, ze jest noc ale dla mnie juz wiele nocy przepadlo

Witam Ciebie serdecznie, czytając Twoj post zrobiło mi się bardzo smutno i odrazu poczułam złość do Twojego partnera..
Powiem Ci tak, uważam, że on się nie zmieni. Wiem o tym z autopsji. Może nie aż takiej, ale raptem mężczyzna nie zamieni się z nieczułego na emanującego i tryskającego uczuciami.Nie dziwie się, że czujesz się gorsza jak ciagle mówi Ci co masz w sobie brzydkie!
Ty również masz prawo być szczęśliwa, a on zachowuje się jakby był z Tobą z przymusu. Co to ma być!!
Wiesz, cieszę się, że poznałaś innego mężczyznę:) nie wracaj 2 razy to tej samej rzeki. Życie dało Ci kolejną szansę, więc zaryzykuj... pamiętaj, liczy się Twoje szczęscie i szczescie Twojego dziecka.
Miałam podobny przykład, chociaż troszkę z innyj bajki z tymże, że były partner był niezaradny i bez perspektyw, typowy wieczny chlopiec, dopoki nie poznalam innego uważałam,że tak musialo być. Wyjazdziki ,obiadziki za moje pieniążki. Utarłam sobie, że taka jest moja rola, wiecznego pomagania. Dlatego mamy obydwie skale porownawcze męzczyzn. Są panowie, ktorzy są w stanie dać szczęscie i myślą o potrzebach wlasnych kobiet:)
Także, kobiecinko ryzykuj!!!!! )))
Pozdrawiam cieplo:))

Problem, ktory chce poruszyc jest gorszy bo nie ma gdzie odejsc

A co sądzisz o stancji? miałabys wystarczająco pieniążkow? chyba, że z czasem coś wykombinujecie z nowym, lepszym mężczyzną?
Jak sie nie ruszysz to tak będzie, jak jest... ciezko ruszyc sie, ale zmiany są potrzebne..

Malwina ma racje. Ja tylko zapytam: za co Ty go kochasz? Przeczytaj swoj post jeszcze raz i znajdz JEDNA rzecz, za ktora mozesz go kochac. Nie ma. No to masz odpowiedz.

Sylwia, opisałas swoje smutne życie. Przykro się to czyta.

Po co Ci ten facet? Żeby Cię upokarzał?
Rzuć go wreszcie i przestań się łudzić! Twoja miłość nie ma siły sprawczej, nie zmieni go w kochającego mężczyznę.

Ogarnij się i zadbaj o swoje życie, bo masz zobowiązania wobec swoich dzieci! Masz im stworzyć dom, dać normalne dzieciństwo. Nie możesz eksperymentować z kolejnymi facetami i narażac swoich dzieci na stresy! Twoje dzieci nie mogą płacić swoim dzieciństwem za Twoje pragnienie miłości! Gdybyś ich nie miała, to proszę bardzo, odchodź od faceta do innego, a potem wracaj i tak w kółko, bo robisz kuku tylko sama sobie. A jak już porządnie dostaniesz po plecach i się otrząśniesz, to zaczniesz życie od nowa. Ale Ty nie jesteś sama, masz dzieci!!! To zobowiązuje do uzywania rozumu. Miłość do mężczyzny nie zwalnia od myślenia i troski o przyszłość!
Więc koniec z użalaniem się nad sobą! Zorganizuj życie swoje i dzieci, będziesz mieć z tego satysfakcję. Zadbaj o swoją niezależność, żeby nigdy Twój los nie zależał w 100% od żadnego faceta.
Powodzenia!

Pies ogrodnika. Tyle.

Popieram poprzedniczki, nie zmieni się. Odejdź, daj sobie szansę na szczęście, na normalność. Miłość - jak sama widzisz - to nie wszystko. To raczej wisienka na torcie, niż podstawa szczęśliwego życia.

terapia , psycholog ? moze to deska ratunku ? chce isc ... podejrzewam u niego dda . ma zespół zachowań . Wyniesione z domu , nie zaczerpnięte nic co ludzkie . Pomóc mu ? Z drugiej strony ... Dla 14 latki sie starał . Potrafił....

egh... przepraszam ile macie lat 16 ? Chociaż nie zgadza mi się po liczbie dzieci i doświadczeniu, hmmm... a tak poważnie: Dziewczyno jesteś z mężczyzną, który był z 14-latką ?! CZTER-NA-STO-LA-TKĄ ?! O żesz w mordę - co ten wątpliwy "mężczyzna" ma w głowie (a raczej czego nie ma), że "jest w ZWIĄZKU" z dzieckiem... patologia.
Z resztą patologią jest to co opisujesz - cała sytuacja. Nie wiem jak możesz pozwolić, żeby Twój starszy syn był tak traktowany, a razem oboje, żeby żyli w takich warunkach psychicznych - Ty chcesz wysłać tego pseudomężczyznę na terapię, a moim zdaniem to jeśli dzieci są świadkami tego wszystkiego to z nimi już powinnaś zacząć chodzić.

Rozumiem jednak Twoją bezsilność w stosunku do tego "Pana" - uczucia itp. - też mam z tym problem, ale Twój "związek" z nim nie istnieje i od początku nie istniał - bo już od początku było źle. Nie ratuj jego - tylko ratuj siebie i dzieci, bo on sobie świetnie radę daje, a chce Ciebie, bo jesteś wygodna, trochę pokrzyczysz, pomarudzisz, dostaniesz "bata" i i tak będziesz chodzić jak w zegarku (wiem, bo przerabiam ten typ "człowieka").
UCIEKAJ.

Nie rozumiem - jeśli wiesz , że możesz być szczęśliwa odchodząc to w czym problem ? Bo rozumiem, że skoro WIESZ, że możesz być szczęśliwa z tym drugim, to znaczy, że jego też kochasz lub przynajmniej świetnie się czujesz...
Zawsze myślałam, że dylemat takich sytuacji wiązał się z tym : "nie wiem co mam robić, BOJĘ SIĘ odejść/BOJĘ SIĘ SAMOTNOŚCI/nie mam gdzie pójść etc." a nie na tym czy być na 100% szczęśliwa czy może czekać na cud...

Chyba Sylwio nie czytasz co do Ciebie tu forumowicze piszą...
Przemyśl to co Ci ktoś "obiektywnie" stara się ocenić, a nie tylko "na pewno?" "na pewno?" - My Ci piszemy, że NIE zmieni się, ale nikt nie wie co będzie za 20 lat - może być, że piorun jasny go strzeli i się "nawróci" - ale mogę Ci powiedzieć, że to na pewno nie stanie się teraz,a już na pewno nie dzięki Twojemu powrotowi do niego, kolejnym rozmowom, prośbom czy groźbom... nie ma takiej opcji, on nie ma do Ciebie szacunku i chyba jedynie go MOŻE mógłby nabrać widząc, że już nigdy nie pozwolisz sobie na takie traktowanie = odchodząc.

I uwierz mi - on wiecznie samotny nie będzie - zawsze się znajdzie taka "druga Ty" - co "po...oli" ale co trzeba Panu - to zrobi.
A jak nie taka to przelotne dziewczynki.
PS. Dla mnie to tragedia, że facet przed 30tką był z 14latką - w ogóle zaczynam się zastanawiać czy z Tobą wszystko jest OKay, jeśli zdecydowałaś się być z kimś kto patrzy na dziewczynki w kategoriach "związku" - zapewne na buziaku się nie skończyło. Obrzydza mnie to.

Ja tak właśnie po tym co napisałam siedzę i myślę, czy Sylwio Ty 'trzeźwo' patrzysz na świat - bo fakt jego "upodobań" mnie mocno martwi, a dodając sposób w jaki Cię traktuje - jaki nam opisałaś - wyłania mi się obraz ciężkiem patologi lub inaczej mężczyzny - nie obraź się - PROSTAKA , któremu młode dupy w głowie... Na patrzyłam się na takie "związki" mieszkając w okresie szkolnym koło nieciekawego osiedla... Myślę, że nad sobą również się zastanów - i bardzo współczuję Twoim dzieciom, ale wierzę, że jeśli tu napisałaś to znaczy, że masz olej w głowie tylko proszę wykorzystaj swoją szansę, a z  pomocy specjalistów skorzystaj Ty i dzieciaki.

Co do 'pieruna' - z tą gruszą to na bank lepsze niż terapia - większa szansa na poprawę !
A napisałam tak, bo poczułam jakby Sylwia oczekiwała od Forum jakiego 100procentowego zapewnienia co do swojej przyszłości, a przecież nie wiadomo co się stanie - świat już "słyszał" różne historie...może zostanie księdzem - oni czyta się dużo lubią małe dzieci :] (przepraszam, miewam 'czarny humor')....
Tak czy siak Sylwio - 100 % masz, że Ty go nie zmienisz - bo on już nie traktuje Ciebie jako osobę, z która trzeba się liczyć.

Zaraz, zaraz. Czy dobrze zrozumiałam?
Facet od lat stosuje wobec Ciebie przemoc, a Ty martwisz się o jego przyszłość? Nie o swoją?

Moja odpowiedź na pytanie zawarte w tytule wątku brzmi: odejść,to zbyt wolne działanie. Dziewczyno, zwiewaj od niego jak najdalej. I nie daj się ponownie nabrać na jego smętne zapewnienia; teraz już wiesz, że były fałszywe.

Zanim odpowiem Ci na Twoje pytanie to nasuwa mi się parę kwestii. Bez urazy, ale jak to czytam to zastanawiam się, czego Ty właściwie chcesz? Chciałaś normalności i miłości i ją otrzymałaś jak piszesz od faceta nazwijmy go nr.2 Nie było nic między Wami? Nic się nie zrodziło? Może było zbyt mało czasu by dać szansę uczuciu. Jeśli od początku wiedziałaś, że nic z tego nie będzie to czy  potraktowałaś go jak zwyczajnego frajera jak spokojną przystań, do której się wraca po burzliwym sztormie? Tylko czy zrobiłaś to z premedytacją?

?Niestety? drogie Panie, ale my faceci także mamy uczucia i nas też tak jak i Was łatwo zranić, choć może nie okazujemy tego zewnętrznie za to w środku?. Twoją sytuację można by odwrócić. Wyobraź sobie, że w swoim życiu miałem dwa związki z kobietami i dwukrotnie kobiety postąpiły dokładnie tak jak Ty. Były, gdy mnie potrzebowałyby po jakimś czasie wrócić tam skąd przyszły, czyli do tych, co je poniżali niekiedy bili i traktowali jak swoją własność, z którą można robić, co się chce a nie jak partnerkę. Ostatnia stwierdziła, że musi odejść, bo jestem dla niej za dobry Jak można być dla kogoś za dobrym? Cóż trzeciego razu już nie będzie?

Wracając do Twojego pytania to ciężko jest radzić nie znając Twojej sytuacji materialnej, zawodowej, rodzinnej. Zakładam z tego, co napisałaś, że facet nr.2 byłby w stanie stworzyć z Tobą wspólną rodzinę pod warunkiem, że i Ty też będziesz tego chciała. Znasz go na tyle dobrze by bezgranicznie mu ufać i masz pewność w jego szczere intencje? Czy będzie w stanie wychować Twoje dzieci jak swoje własne? Na te i wiele innych pytań musisz sobie sama odpowiedzieć by nie wpaść z deszczu pod rynnę. Faceta nr.1 już sobie odpuść. Zaczął się starać dopiero, gdy zobaczył, że Cię stracił. Nie daj się kupić za parę świecidełek pomyśl o sobie i dzieciach przecież nie chcesz by one widziały jak traktuje Cię jak zło konieczne. Bądź szczęśliwa i daj tę szansę dzieciom by miały normalny dom i kochających się rodziców.

A miłość cóż? napisałaś

Zakochałaś się czy tylko zauroczyłaś w jego fizycznej postaci i może w czymś więcej?, bo przecież nie można się w kimś zakochać (raczej) kto...

To moje zdanie, choć niektórzy twierdzą, że ?miłość jest ślepa i głucha

Dla mnie jedno jest pewne i tu pełna zgodność z innymi. Ten facet, facet nr.1 Nigdy Cię nie kochał. Nie wiem, co Ty mu robisz albo, co mu robiłaś, że tak nagle zaczął o Ciebie zabiegać, ale on Ciebie nie kocha. Niewątpliwie się tobą zauroczył może było mu z Tobą dobrze w łóżku, ale to za mało by dożyć szczęśliwie w związku swojego końca. Słowne zapewnienia o miłości łatwo większości (niestety) przychodzą, ale codzienność pokazuje swoje inne oblicze. Wiem, że to Dla Ciebie może i brutalnie brzmi, ale jesteś młoda i jak każdy na tej planecie zasługujesz na miłość i szczęście. Więc przemyśl wszystko i podejmij właściwą decyzję dla dzieci i siebie.

I jeszcze jedno wiele było prób zdefiniowania miłości i oprócz przysłowiowych motylków w brzuchu dla każdego jest czymś innym. Dla mnie miłość to szacunek, uwielbienie, wspólne działanie, rozwiązywanie codziennych problemów a nie obarczanie się wzajemnie wina za niepowodzenia. Miłość to okazywanie sobie uczuć bez przyczyny i powodu a także bez względu na sytuację. Miłość to wzajemne zaufanie i zrozumienie a także bezgraniczne oddanie się partnerce i wiele więcej. Wiem mam staroświecki pogląd na miłość

Anna Jantar - Kto powie nam

Kto powie nam,
co to jest miłość?
Czy tylko ten ją zna,
kto kochał sam?
Kto powie nam, czy to,
co było i to,
co jeszcze trwa,
wypełnił świat?
Twej dłoni dotyk,
zetknięcie ust
i szczęścia motyl
jest obok już.
Kto powie nam,
co to jest miłość?
Czy to, co było,
wciąż będzie trwać...?

Sylwio......ALBO przerysowałaś swoją historie....pisałaś w jakimś klinicznym wręcz zburzeniu ..ALBO potrzebujesz natychmiastowej pomocy już nawet nie psychologa a psychiatry.. sory.. dziewczyno... ale jesli w gre wchodzi pierwsza opcja.. napisz jeszcze raz..... a jeśli ta druga... KONIECZNIE zrozum,że TO NIE POWINNO DALEJ TRWAĆ..z miliona powodów, których nie będe tu wymieniać...........amen.