Macierzyństwo to konieczność? - Netkobiety.pl

Iwa ja niestety nigdy nie miałam instynktu a mimo to jestem mama , nie był to wybór ale przypadek jeden na 100, gdy ktoś pyta mnie kiedy drugie śmiało odpowiadam nigdy.
Mój maluch jest kochany jednak ja jako mama nie sprawdzam sie tak jak powinnam , bo niestety jedne kobiety to maja a inne nie ale to nie jest niczyja wina tak po prostu jest.

Każdy jest kowalem własnego losu i żyje tak jak mu to odpowiada.To że postanowiłaś nigdy nie zostać matką jest Twoim wyborem i nie nam to osądzać.Żyjesz tak jak Ci to odpowiada,jedne z nas nie wyobrażają sobie życia bez dzieci a inne tak jak Ty nie są chcą zostać matkami,pragną realizować się w inny sposób.Takie jest życie.....

Ostatnio edytowany przez atina (2008-12-19 14:40:05)

Dziewczyny, jesteście wspaniałe Bardzo dziękuję za takie mądre wypowiedzi. Jeanne - ja bardzo podziwiam matki, które potrafią kochają swoje pociechy i potrafią wychować je na mądrych ludzi. Poruszyłam ten temat, bo, niestety spotykam się czasami z niezrozumieniem i stwierdzeniami, że taka jest rola kobiety i już. Przez to straciłam przyjaciół, którzy nie mogli zrozumieć, że chcę żyć inaczej niż oni. Choć teraz z perspektywy widzę, że to co nas łączyło, to może nie była przyjaźń, bo nie potrafili zaakceptować mnie takiej jaka jestem...

Ciekawe czy Twojej koleżance przejdzie takie myślenie, bo mi do dzisiaj nie przeszło. Niech się dziewczyna zastanowi i dostosuje lepiej, bo będzie dziwolągiem tak jak ja

Ja znam szaleńczo zakochane pary które nie maja dzieci i nie planują a żyje się im cudownie.

a ja jestem tradycyjna kobieta ktora z pragnieniem dziecka juz sie chyba sie urodzilam  (od malego wozek lalki potem opieka nad mlodszym bratem ktory byl cudownym towarzyszem zabaw w dom dzis 21 lat maz dzidzia  to caly moj swiat a ja?kobieta szczesliwa spelniona

Trwanie na męczeńskiej pozycji dostosowanej do wymogów społecznych, która zupełnie nam nie odpowiada, sprawi nam tylko ból przy efektownych zapewnieniach jacy szczęśliwi jesteśmy z tego powodu. Decydują się na taki krok ludzie, którzy boją się odrzucenia grupy; pozując na dobre żony, dobrych ojców (i in.), udają radość. Wydaje mi się, że dla dobra ogółu często decydujemy się na życie zgodne z zasadami reprezentującymi większość. Tak wypada, więc musimy to robić, nawet kosztem własnego szczęścia.

Iwo, postawiłaś na odważny i drastyczny, nawet współcześnie, krok - sprzeciwiłaś się odwiecznemu porządkowi rzeczy. Realizujesz się w tym, co faktycznie sprawia Ci przyjemność. Jednakże swoim sposobem na życie zawiodłaś przyjaciół, ale i oni nie spełnili Twoich oczekiwań; zabrakło zrozumienia.

Gratuluję odwagi, porzucenia ułudy i obłudy, którymi karmimy się wszyscy.

Ostatnio edytowany przez blanche (2009-08-06 07:01:30)

To forum jest jakimś azylem jak widzę:)
Ja też mam podobne podejście do spraw macierzyństwa jak autorka tematu. Do niczego nie jest i nie będzie mi potrzebne. Nie lubię dzieci (z wzajemnością zresztą), irytują mnie i drażnią. Nie potrafię się rozpływać nad maluchami jak to robią moje koleżanki i mam tak od zawsze. Dziwne to trochę może, może niezdrowe, nie wiem, nie obchodzi mnie to. Mam masę lepszych pomysłów na życie niż bycie mamą i mam nadzieję, że nigdy mnie los nie pokarze macierzyństwem.
Masa osób mówi mi: jeszcze ci się zmieni...., ja w twoim wieku....., poznasz kogoś, to będziesz chciała....
niby czego mam chcieć, nieprzespanych nocy? oślinionego i robiącego w pieluchy potwora? czy może rozstępów i wysłuchiwania pie******a lekarzy o nieprawidłowej diecie?
Dziękuję bardzo, wolę realizować siebie w inny sposób, bez dzieci, męża i całego tego ambarasu. Jak komuś to pasuje to proszę bardzo, ale denerwuje mnie presja społeczna. Wszystkim kobietom MUSI podobać się rola żywych inkubatorów i  każda kobieta MUSI mieć dziecko. Bo inaczej jest zupełnie nieprzydatna. Wariactwo!

No cóż, ja mam podobnie Lubię dzieci, studiuje nawet kierunek bezpośrednio związany z pracą z dziećmi ale swoich, biologicznych, raczej mieć nie będę. Pewnego dnia po prostu stwierdziłam, że nie jest mi to potrzebne do szczęścia i nie czuję potrzeby przekazywania swoich genów. Nie chcę też być wiecznie poirytowaną i zdenerwowaną brakiem czasu dla siebie matką.
Zastanawiam się jednak dosyć poważnie nad adopcją. Jest mnóstwo niekochanych dzieci, które potrzebują domu. Być może będę chciała taki dom stworzyć- i wtedy mam pewność, że obojętny albo wrogi stosunek do dziecka będący skutkiem depresji poporodowej mi nie grodzi

Problem tylko będzie pewnie z moim partnerem... Na początku związku niczego poważnego nie planowaliśmy, pozwoliliśmy sytuacji rozwinąć się samej. On wie, że nie pragnę dzieci ani ślubu. Ale czasem jak powie coś w stylu ,,naszym dzieciom" to mam gęsią skórkę... Niby wie, że nie chcę takiego życia dla siebie a nie potrafi tego chyba do końca zrozumieć.
Gdyby faceci chodzili w ciąży i rodzili pewnie 90% z nich nigdy nie zdecydowałoby się na dziecko.

Każda z nas ma prawo wyboru. Nikt nie powinien krytykować kobiety, która nie chce mieć męża ani dzieci.
Ja mam męża i dziecko i nie wyobrażam sobie innego życia. Natomiast potrafię zrozumieć kobiety, które czują to samo co ja nie mając i nie chcąc miec własnej rodziny.

Witam to i ja się wypowiem!
Miałam podobne podejście do Was! Owszem facet sex wszystko fajnie ale nie dzieci!
Do momentu kiedy poszłam do gina a On do mnie że "jesteś w 3 miesiącu ciąży" wychodząc z gabinetu pierwszą rzeczą jaką wzięłam do ręki był papieros gdy dopalilam do połowy, pomyslałam " truję dziecko" i wywaliłam ale za chwilę naszła mnie myśl w stylu " a dlaczego mam rezygnować z tego co lubię?" i zapaliłam kolejną! Przez cały dzień miałam takie dziwne myśli, wieczorem przyszedł mój Men;) i zauważył że coś nie jest ok! Więc Mu powiedziałam dosłownie tymi słowami " Czemu akurat mi musiałeś wpuścić tego wygrywającego?" zaczął się śmiać i po chwili doszło do Niego o czym mówię i dosłownie skakał z radości a ja nie odwzajemniłam tego uczucia!
Nie chciałam raczej tej ciąży i w takich myslach minął 5 miesiąc!
Poszłam do lekarza i jak zapytał czy chcę wiedzieć jakiej płci bedzie moje dziecko odpowiedziałam że mi to obojętne więc powiedział że to chłopiec! A ja na to " cytuję "no i luz chociaż z brzuchem kiedys do domu nie wróci"
lekarz dziwnie na mnie patrzył aż mi się głupio zrobiło!
Jak zaczął się poród myślałam że umrę, nie bedę się wypowiadać dodam że rodziłam 25 godzin;/
Kiedy wreszcie się skończyło byłam taka zmęczona że myslałam tylko o spaniu!
I właśnie w tym momencie przynieśli mi mojego Synka- to było jak strzelenie pałą w głowę:)
ten moment jest dziwny do opisania odmieniło mi się totalnie!
Pokochałam Go w tej samej chwili kiedy tylko Go przytuliłam oczywiście mój facet mało nie sikał z radości. Urodziłam o 2 w nocy a ten dzwonił budził ludzi wysyłał zdjęcia:) kiedy Pani już poprosiła Tatusia aby pojechał do domu wyspał się i wrócił później nie chciał ale powiedziałam MU że i My musimy odpocząc!
Dodam tylko że mój facet mówił mi w czasie ciąży że jestem chora że nie chcę przyjąć do wiadomości tego co jest!
Kiedy zostaliśmy sami ja i mój Synuś zapomniałam o zmęczeniu, bólu, o wszystkim tym co złe, nie mogłam przeżyć że tak myslałam o swojej ciąży. Na szczęście teraz mój Syn jest dla mnie całym światem, kocham Go i nie widzę innej opcji życia:) Nie zrezygnowałam ze studiów mimo że są wymagające (stomatologia) z pracy także nie (nie licząc urlopu macierzyńskiego) Po 4 miesiącach wygladałam juz jak przed ciążą! Spełniam sie jako kobieta! '
Wcale nie uwazam że coś straciłam z życia! Wręcz przeciwnie wiecie jaka to radośc kiedy sie wychodzi gdzieś na imprezę;)?? to nie jest chleb powszedni hehe:)
Dlatego uważam że każda z Nas ma prawo wyboru i nikt nie powinien nawet tego komentować:)

No ja wszystko rozumiem dokładnie! Ja napisałam tylko swoją historię:)
No widzisz 25 godzin męczarni dla tego co mam teraz w sensie takiego kochanego chodź czasami nie znośnego Dziecka to mały pikuś:)
Też nie chciałam mieć Dzieci dopóki sama tego nie doświadczyłam:) teraz nie wyobrażam sobie że mogło być inaczej!