Brak decyzji z jego strony - Netkobiety.pl

Witaj śmierć ojca Twojego B. to dla niego ogromne przeżycie,tym bardziej że był zżyty z ojcem. Wiem to z własnego doświadczenia. Mój tata nie żyje już 12 lat, pamiętam dokładnie to uczucie zamknięcia w sobie poczucie osamotnienia,nieporadność, mój brat miał już swoją rodzinę i nie mieszkał z nami, ale też pomagał ile mógł.
Dzieci po stracie ojca czują się jak sieroty, a żony czują ogromny ból,pustkę przecież  tracą swoją drugą połówkę wsparcie, więc od swego syna oczekuje pomocy szczególnie w gospodarstwie, jak jest w tym przypadku,tak więc wszystkie prace spadły na barki twego chłopaka. On  przejął te obowiązki. na pewno cierpi,tak  myślę że teraz jak ja kiedyś, boi się być szczęśliwy w obliczu rodzinnej tragedii.
Daj mu trochę czasu do namysłu co do waszego ślubu,nie naciskaj.mówi o przyszłym roku może dlatego że jest w żałobie,  bądz przy nim kiedy możesz,wspieraj go to bardzo ważne. minie trochę czasu i zrozumie  że życie dalej trwa a on musi mieć swoje. 

ja nie rozumiem jak jego mama pozwala żeby przekreślał swoje życie i swoje szczęście tylko z poczucia obowiązku wobec niej i siostry?             

to chyba nie tak, że jego mama pozwala aby przekreślał swoje życie, być może nie zdaje sobie sprawy z tego, a z drugiej strony obawia się że straci i jego. Porozmawiaj z nim powiedz mu jeszcze raz, że jak zamieszka z Tobą to nie zabronisz mu pomagać mamie  a nawet zaoferuj swoją pomoc.
Cierpliwości a wszystko się ułoży.On Cię potrzebuje.

Sama już nie wiem co myśleć. Też się kiedyś zastanawiałam czy nikt trzeci nie ma wpływu na jego wahanie:( Nie mam nawet jak się upewnić czy jego matka ma wpływ na jego decyzje ponieważ przez cały czas trwania związku byłam u niego 3 razy przy czym z jego rodzicielka rozmawiałam tylko raz i to max 15 minut.
Swoją drogą czy nie uważacie , że jeżeli jego intencje były by poważne i chciałby zacząć układać ze mną swoje życie dążyłby przecież do tego żebym dobrze poznała i polubiła jego rodzinę??

Jestem w troszkę podobnej sytuacji.
Spotykamy się od roku, mieszkamy od siebie 30 km. Od początku wakacji, czyli od około miesiąca nie widzieliśmy się jeszcze, mimo małej odległości. 30 km nie jest przepaścią.
Nie mają gospodarstwa, ale spory, stary dom, który wymaga gruntownych remontów. Nawet w czasie roku akad. spotykaliśmy się raz na dwa tygodnie, bo on zaraz po zajęciach musiał wracać, bo remont, nauka. Łudziłam się, że w czasie wakacji będzie miała więcej, czasu, a on ma więcej obowiązków.

Właśnie też się zastanawiałam, czy jego rodzicom nie zależy aby ułożył sobie życie. Nie ma czasu na pracę, na nic. A ma już 24 lata. Nie chcę być z kimś, kto zajmuje się tylko remontami, nie pracuje. Chociaż nie jest leniwy, chciałabym poznać go także od tej strony, czy poradziłby sobie w pracy itp. Oni nawet nie wiedzą o moim istnieniu... Nigdy nie zaprosił mnie do siebie, gdy ja jego zaprosiłam odp, że jeszcze czas. Dla mnie jest to bardzo dziwne. Bo w końcu mówi, że kocha i wydawało mi się, że czuję to całą sobą. Może chciałam czuć? Kilka dni temu rozmawialiśmy przez tel (na co dzień nie mamy kontaktu ze sobą). Zapytałam, czy czekamy ze spotkaniem do października. Odpowiedział, że chyba nie ma wyjścia. Chodzę do pracy codziennie, zajęłam się sobą, coraz mniej tęsknię. Chyba w październiku będzie nasze ostatnie spotkanie.

Nie oczekuję oświadczyn, deklaracji na całe życie, tylko spotkań. Myślę, że Ty po trzech latach związku myślisz już bardziej o stabilizacji i masz do tego prawo.
On z jednej strony chciałby pomóc matce i siostrze, a z drugiej strony jesteś Ty. Chociaż tak jak było napisane wyżej: siostra ułoży sobie życie, matka pójdzie na emeryturę, a co z Twoim facetem? Dla mnie to dziwne, że nawet nie dał Tobie szansy poznania jego matki. Ja niestety po roku związku także nie znam jego rodziców. Ale po trzech latach? Być może jego matka już "upatrzyła" sobie żonę dla niego. Wiesz jak to jest na wsi, ja sama się wychowywałam w takim środowisku. Być może wychowywał się razem z jakąś sąsiadką, razem się bawili itp. Starsi ludzie ze wsi mają taką mentalność, że najlepiej jakby dzieci żeniły się po sąsiedzku, można połączyć gospodarstwo itp Mnie tak na szczęście nie swatano, ale widziałam takie przypadki. Rodzice nie mieli gospodarstwa, mieszkałam w bloku, ale na wsi. Być może Twój facet wie o tym i nie chce robić matce przykrości? Chociaż w takich sytuacjach powinien umieć się sprzeciwić. Tak jak mój chłopak powinien wywalczyć chociaż jeden dzień wolny w miesiącu i sprzeciwić się ojcu. Jeżeli tak nie robi, to ja nie chcę być z kimś, kto pozwala sobie wejść na głowę. Niedziela odpada, bo to jedyny dzień kiedy może się wyspać i zająć innymi rzeczami. Moim zdaniem to tylko świadczy o tym jak jemu zależy.
Widać, że jesteś bardzo ugodową kobietą, bo nawet gdybyście zamieszkali razem to nie ograniczałabyś jego pracy na gospodarstwie. Chociaż można spotkać też takie posty, kiedy kobieta pisze, że jej mąż spędza więcej czasu u rodziców, niż z nią. Także to też mógłby być problem, ale on nawet nie próbuje jakoś rozwiązać tej sytuacji.