Czas zabawy, czas na rodzine - wasze zdanie i spostrzeżenia - Netkobiety.pl

Jedno nie wyklucza drugiego. Małżeństwo nie jest szlabanem na życie towarzyskie

Oczywiście, że nie:) Ale moim zdaniem wygląda to troszkę inaczej. Wiadomo, że tego czasu dla znajomych jest już mniej

A może to zależy od tego ile czasu się poświęca znajomym? Oczywiście póki dzieci nie ma to znajomi jak najbardziej, nie ma co się zamykać

Według mnie już samo to, że "musi być w domu żeby mu obiad odgrzać" już jest patologią. A on sobie gazu pod patelnią nie umie włączyć, czy co? Wpienia mnie to, że niektóre kobiety traktują swoich mężów jak niepełnosprawnych - myślę, że to już taki charakter kobiety i nie ma to nic wspólnego z "przemianą po ślubie". Nie każdego ślub tak zmienia, to chyba trzeba mieć we krwi już.

Ja sobie nie wyobrażam siedzieć w domu, bo "trzeba coś zrobić". Jak mam ochotę to sprzątam, jak nie to nie sprzątam. Jak mam ochotę to gotuję, jak nie to nie gotuję - jeśli mój facet jest głodny, to ma rączki i sam sobie robi jedzenie. Jak sobie nie zrobi - jego problem, to on będzie głodny a nie ja Bo ja np. zjem na mieście z przyjaciółką. Nie daję się zwariować - jak mamy z chłopakiem ochotę spędzić ze sobą wieczór to spędzamy, ale nie czujemy się przykuci do siebie. Czasem wychodzimy każde do swoich znajomych, albo jedno ogląda tv a drugie gra na komputerze.

Ale wiem, o czym piszesz, falko - też doświadczyłam czegoś takiego ze strony moich koleżanek. Może jeszcze nie powychodziły za mąż, bo za wcześnie Ale np. jedna była tak zakochana w swoim facecie, że nawet go zabierała na nasze spotkania nie uprzedzając mnie o tym. Moja znajoma ze studiów (mąż+dziecko) też mnie raz rozłożyła na łopatki - dialog wyglądał mniej więcej tak:

Ona: wracam do domu, muszę jeszcze kupić bułki bo mój mąż oczywiście poszedł po piwo dla siebie, ale bułek sobie na śniadanie już nie kupił bo zapomniał.
Ja: no to w czym problem? Kup dla siebie i dla córki, a on najwyżej nie będzie miał nic na śniadanie.
O: no co ty. Jeszcze muszę mu kanapki zrobić do pracy, więc muszę mieć bułki
J: <wytrzeszcz oczu>
O: no bo będzie głodny chodził.
J: no to będzie...
O: przecież jak ja mu nie zrobię i nie powieszę tych kanapek na klamce od drzwi wyjściowych to nawet nie weźmie, bo zapomni! I głodny będzie! Muszę mu zrobić...
Ja: <rezygnacja...>

Przerwałam tę rozmowę, bo myślałam że jej kopa w dupsko zasadzę. Ile głupoty może tkwić w jednej kobiecie...

Pisząć o wyszaleniu nie miałam na myśli takiego obrotu sprawy falka Po prostu chodzi mi tu o odrobinę luzu i czasu dla siebie. Wszystko jednak w dobrym smaku, bez krzywdzenia drugiej osoby (np flirtowaniem, umawianiem się nowymi laskami) Po prostu kulturka
Wiem że wiele par ma taką swobodę dla siebie nawet i po ślubie, ale wiele nawet już będąc parą odbierają to sobie. Dlatego chciałam znać wasze zdanie i doświadczenie

Pisanie postów jeden pod drugim jest sprzeczne z regulaminem. Jeśli chcesz coś dodać, użyj opcji "Edytuj"

Moje zdanie jest w tej kwestii jednoznaczne - związek to nie więzienie, a partner to nie sąsiad z celi Nie wyobrażam sobie, że miałabym odmawiać sobie czegokolwiek (oczywiście w granicach rozsądku - tak jak sama pisałaś) tylko dlatego, że w rubryczce "stan cywilny" mam wpisane "rezerwacja". Udusiłabym się w takim związku, po prostu. Na dodatek mam raczej ciężki charakter, jestem choleryczką, i często wychodzę sama ze swoimi znajomymi tylko po to, by uchłonąć i nie udusić mojego faceta

Anemonne - a uwierz mi jakie oburzenie wywołałam kiedy powiedziałam w gronie "żon" że ja to p** wstawać pół godziny wcześniej z łóżka tylko po to by zrobić śniadanie mojemu partnerowi

Mokczita -> Zgadzam się że można wyegzekwować troszkę czasu, np w weekendy, ale chodziło mi tu bardziej o to, że za panny/kawalera tego czasu jest sporo więcej, można spotykać się nawet kilka razy w tyg a później choćby ze względu na czasu jest to mniej możliwe i spotkania są rzadsze
falka i niedoceniona -> zgadzam się z Wami dobrze ujęte

Spotkalam sie rowniez z taka sytuacja.

Ja i moja kolezanka:

Ja:Hej, wstawaj z tej kanapy, mily wieczor jest idziemy na jakiegos drinka.
Ona: Nie chce mi sie, mojego nie ma w domu..wiesz...
Ja:No to jak go nie ma to tym bardziej nie bedziesz siedziala sama w domu, wstawaj
Ona:Ale on wyszedl, bo ostatnio ja wyszlam na drinka z Toba, i teraz ja mialam zostac w domu
Ja:"Mine mialam jak by mi ktos powiedzail ze papiez to kobieta, doslownie"

LUDZIE! Ja tez tak mialam, ja wyszlam z kolezankami a on zostal w domu (nikt mu nie kazal)
A nastepnego razu on wychodzi i mi mowi,ze ja mam siedziec dzis w domu tak jak on ostatnio bo inaczej bedzie zle!
O Matko Polko! Dzis mam wieczor z kolezankami a ty siedz w domu jak nie masz ochoty wychodzic a jak chcesz, rowniez mozesz isc z kolegami na piwo co kolwiek! Ale nie robmy sobie na zlosc tego tyou sytuacjami....

A w dziejszch zwiazkach wiele, oj bardzo wiele takich sytuacji jest,ze ktos chce wyjsc bez partnera/partnerki, ale ta druga strona sie nie zgadza, bo po prostu dlaczego? Nie ma zaufania....
Dla mnie zaufanie to bardzo wazna rzecz w zwiazku, bez tego bym sie nie dogadala z nikim bo przeciez myslala bym, kurcze on chce wyjsc sam pewnie chce mnie zdradzic, badz kurcze mowil ze wroci o 12 a jest 1 pewnie poszedl z jakas kobieta...

Ciezko o idealny zwiazek ale sami stwarzamy sobie problemu tego typu

Pieknie, to ujelas!
Musimy czasem wyrwac sie od naszego ukochanego/ukochanej i to dobrze robi dla zwiazku.
Jesli oczwiscie nie robimy wbrew woli naszej drugiej polwki.
Nie mozemy zamykac sie na znajomych, na swiat bo to wbrew naszej naturze

Mikczita
Gdyby wszyscy ludzie tak mysleli, zycie wygladalo by zupelnie inaczej.
A tak to wszystko zalezy jaki kto ma charakter, ale zawsze mozna go podszliowac.
Jesli od poczatku pozwolimy sobie na takie "zamykanie", pozniej trudno bedzie to zmienic.
Dlatego od poczatku troche wiecej luzu, ale wszystko z glowa

Zgadzam się. A potem jest temat, że po 10 latach mąż ma kochankę, uczucie wygasa, czuję się niekochana itp, itd. No i to wszystko bierze się stąd, że kobietom się wydaje, że one po ślubie to mają gotować obiadki, odgrzewać, dmuchać i chuchać. A mąż rączek nie ma żeby sobie odgrzać? Zawsze może kupić mikrofalówkę. Obiad trzeba ugotować to wiem na pewno nie będąc żoną, bo sama lubię coś zjeść na ciepło, ale bez przesady! Wiadomo gdzie lodówka stoi i gdzie chleb leży. Wydaje mi się, że ten brak czasu dla znajomych po ślubie jest przesadzony. Ja widzę, że to właśnie jest więcej czasu! Bo ukochany jest obok i nie trzeba planować kolejnego spotkania z nim. Można się umówić razem lub oddzielnie, u siebie w mieszkaniu lub u kogoś. Jest dużo możliwości tylko z nich nie korzystamy, a potem jest płacz i zgrzytanie zębów, bo "jestem sama".

Zgadza się! Oczywiście nie ma co popadać w skrajność i totalny feminizm i udawać wielce niezależną panią-nie-dotknę-się-do-niczego. Powszechnie wiadomo, że facet głodny to zły więc należy postawić przed nim raz dziennie tą michę jedzenia dla naszego świętego spokoju. A jak nie postawimy osobiście to zostawić miejscu ogólnie dostępnym i nieskomplikowanym, żeby sam znalazł. Równowaga musi być wszędzie. Mogę robić pranie i prasować, ale on może odkurzać. Ja mogę gotować obiady, ale on może chodzić rano po chleb i robić śniadania! Oczywiście jeżeli jest tak, że facet pracuje od rana do nocy a kobieta siedzi w domu, bo np taka jest sytuacja i musi to inna sprawa, ale wydaje mi się, że taka sytuacja nie może trwać wiecznie i za jakiś czas należy wrócić do zdrowej równowagi.

Dziewczyny jesli kazdy by myslal tak jak my, nie bylo by takich problemow!
Oczwiscie raz na jakis czas mozna zrobic cos od siebie, dla siebie
Ale nie popadajmy w rutyne! Kobieta to powszechnie "kura domowa", ale nie nie nie kochani

Ja ugotuje - on moze pozmywac
Ja robie sniadanie - ale ty idziesz do sklepu po swieze pieczywo.

Musimy ulatwiac sobie zycie. A nie ciagle je kaplikowac bo to nie dazy do niczego dobrego.
I wiem co mowie Spotykam sie z wieloma ludzmi, osobami i co niektore sytuacje mnie przerazaja.
Kiedys spotkalam sie z powiedzeniem "Baba dom!Tam jest jej miejsce" Ze co? Baba w domu a facet co?
Haha
Jak bym spotkala takiego faceta ktory tak mysli choc bym cos do niego czula to SPADAJ NA DRZEWO!
Nie ten to inny, trudno

Dlatego po slubie, nasze zycie towarzskie nie powinno mocno ulegac zmianie!
Musimy pozwolic sobie na troche "odpoczynku" od naszej milosci

A wulgaryzmy to po co? Anemonne

Rownez jestem tego bardzo ciekawa.
Zdanie mezczyzn duzo by nam wyjasnilo.
Zobaczyly bysms czy mamy podobne poglady.

"Gdzie Ci mezczyzni....."   

No jasne, że bycie żoną nie powinno być tkwieniem w więzieniu. Gdyby nie pewne bariery, to już byłabym gotowa wyjść za mojego chłopaka, mieć z nim dziecko i nie żartuję , lecz to nie znaczy, że straciłabym czas dla koleżanek . Potrafię organizować czas i wiem, że takie ciągłe siedzenie w domu z partnerem jest złe.

a ja odnosząc się do tematu uważam ze małżenstwo zamyka pewne furtki..
nie jestem przysłowiową kurą domową , uważam ze mojemu meżowi ręce rosły z ramion a nie d.. żeby sobie nie zagrzał obiadu , ale staram sie  na niego czekac , upiec ciasto aby w domu pachniało , lubie wypic  z nim kawke i serio nie sa mi potrzebne do tego spotkania ze znajomymi..
mamy dzieci  , dom , obowiązki i powiem wam szczerze że brak mi czasu na drinkowanie ze znajomymi ale nie przez zła organizację ale  z tego powodu że lubimy inaczej spędzac wolny czas:):)
a już totalnie nie wyobrażam sobie tego jak to panuja jakas dziwna moda że facet ma swoje wyjścia a kobieta swoje , pół nocy ich nie ma ,  spotykają się rano i jak gdyby nigdy nic..
może jestem dziwna , staroświecka ale tak jak pisałam gdy jest rodzina , są dzieci to na nich nalezy skupić swoją uwagę bo czasami przez takie imprezy , spotkania można dostac niezłego kopniaka od zycia i żałować..

No, ale nikt nie mówi, żeby chodzić na imprezy i upijać się na umór mając rodzinę.
Ja nawet nie lubię imprez.
Po prostu, nawet, gdy będę mieć rodzinę, to i tak będę spotykać się z koleżankami, wiadomo że nie codziennie, nie co kilka dni, ale nie zrezygnuję z tego, nawet zwykłe spotkanie na babskie zakupy jest fajn e - przynajmniej dla mnie i dla mnie to jest życie towarzyskie, ale każdy lubi co innego

Ja nie mowie o tym aby za kazdym razem wchodzic osobno

Ale raz na jakis czas wyrwac sie z kolezankami lub z kolegami to naprawde dobra sprawa.
Ale kazdy ma na ten temat inne poglady

I masz racje, ze malzenstwo zamyka pewne furtki, ale jesli ktos chce, bawic, szalec i balangowac nie decyduje sie na zwiazek w ktorym trzeba sobie odmowic niektorych rzeczy

Oczywiście jak są już dzieci to mimo wszystko jest trudniej i wtedy pewnych rzeczy sobie odmawiami, zmienia się nasz harmonogram dnia i priorytety, ale wydaje mi się, że i z tym można sobie poradzić. Może nie wychodzić co tydzień, ale raz w miesiącu podrzucić na weekend dzieci do dzidków to nie jest wielki wyczyn ani poświęcenie. Jeżeli nawet z rodziną nam się nie za bardzo układa bądź sa inne problemy to uważam, że zawsze znajdzie się jakaś dobra znajoma, która z tymi dziećmi posiedzi, żebyśmy mogli wyrwać się parę godzin.

no to po co się wiązac formalnie??? jesli tak fajnie można robić co nam strzeli do głowy to po co małżenstwo???dla mnie to zabawa w dom a nie ciepłe spokoje miejsce w którym i małzonkowie czują się bezpiecznie i ich dzieci...

Oj nie przginajmy też w drugą stronę - nie mówimy tutaj o robieniu nie wiadomo czego, balowaniu co wieczór, tylko o zachowaniu odrobinki czasu dla siebie, czy jak pisze Teo - wyjściu gdzieś razem.
Może jeszcze nie mam dzieci, ale mam już dom, który tworzę razem z moim partnerem. I jest to dobre, spokojne miejsce, gdzie czujemy się bezpiecznie, lubimy spędzać czas. Ale lubimy też się od niego oderwać (razem bądź osobno), także by docenić to ciepło i komfort.

SZREK  dokładnie popieram w 100%
FALKA  uwierz , gdy mąż pracuje po 10 , 12 godzin , przychodzi na swiat dziecko , to nie ma się ochoty i czasu na wyjścia..
ja jestem 13 lat po slubie mamy 2 dzieci  i nigdy nie chodziliśmy osobno albo razem albo wcale po prostu..
dzieci , obowiązki , codzienne pchanie  zycia weryfikuje wiele postanowień..
i moze się zdziwicie ale ja w towarzystwie swojej małej rodziny nigdy sie nie nudzę i nie musze szukać odskoczni w wyjściach i szukaniu wiatru w polu;);)

moja wypowiedz moze wynika też z tego że mam szwagierkę która podrzuca dziecko swojej teściowej , bawiąc się co weekend lub dwa , mąż jej też idzie kiedy chce a to na mecz a to na piwo z kolegami a to do mamusi sam jedzie.. a gdzie wspólny spacer z dzieckiem?? wspólne rozmowy?? pielęgnowanie siebie wzajemnie??
ona to widząc dosłownie robi jemu na złość , wybiera ciuchy kilka godzin an wyjscie , wykonuje mase telefonów do kolezanek która jest wolna i idzie aby dopiec mezowi.. pytam po co to wszystko??  to jest związek partnerski??

jestem zdania że to rozwiązłośc p prostu takie wychodzenie osobno i szukanie okazji tylko do czego???
młodość w sensie bycie wolnym daje nam przywileje , wtedy powinnysmy jesli  mamy taką potrzebę zasmakowac zycia z różnych stron .. ale gdy jest związek , wówczas warto sie zastanowić co jest dla nas ważne..

truskaweczka  niestety  u mnie to tak rożowo nie wyglada, bo jak ja chce wyjść to najczęściej z małą zostaje moja mama, a nie mąż. Ja boje sie go zostawić samego z dzieckiem po południu jak wraca z pracy, bo najczęściej zasypia a dziecko robi sobie co chce. Jak już go zostawiam to prędzej w weekend.
Jego też nie trzymam na krótkiej smyczy, bo chodzi kiedy chce na ryby, co mnie nurtuje, bo nie spedza czasu z nami ( oprócz tego w domu) więc ja na ryby ide z nim, bo on nie jest osobą która lubi chodzić po parku na rodzinne spacerki.

Fajnie że potrafiliście stworzyć swój kącik Może też na różne spostrzeganie problemu oddzielnych wyjść wpływa też charakter? Ja na chwilę obecną nie wyobrażam sobie zamknąć się w gronie najbliższych osób - chociaż prawdopodobnie za kilka lat te poglądy zweryfikuje życie, jak sama piszesz.

U mnie też te oddzielne wyjścia były od zawsze - a jesteśmy ze sobą ponad 3 lata. I gdybym powiedzmy miała jutro wyjść za mojego partnera za mąż, to nie wyobrażam sobie że z dnia na dzień miałabym z tego zrezygnować "bo to już nie wypada".
A tak na marginesie - wolę żeby moje kochanie obejrzeć mecz wyszło gdzieś z kumplami na miasto, niż miałby mi telewizor wraz z nimi dudnić przez prawie 2 godziny

Na wszystko jest czas i właściwa pora. Jedna kobietka weźmie ślub w wieku 20 lat, inna 30 i obje będą zadowolone. Wszystko to jest kwestią indywidualną.

Co do własnego życia w związku: nie rozumiem jak dla faceta można zrezygnować ze wszystkiego, ze swojego życia, hobby, pasji czy przyjaciół. Dla mnie to chore.
Owszem, partner jest nr 1, ale potem są znajomi i moje sprawy.
Wszystko da się pogodzić. Przykładowo: w jeden weekend jedziemy na ryby, on łowi, ja czytam. A innym razem widzimy się z moimi znajomymi. I wszystko jest w porządku, on nie robi wyrzutów, a ja zadowolona.
Nie można kogo przez całe życie trzymać w złotej klatce, bo  z niej zwieje

A co do żon, które są zapuszczone, siedzą w domu, a ich głowna rozrywka to brazylijskie telenowele - im stanowczo mówię 'nie'. Zawsze trzeba o siebie dbać - także o wnętrze duchowe, a nie tylko o ciało.

Niestety nie masz męża i dziecka, tylko dwoje dzieci. Takiego kogoś jak Twój mąż nawet nie można nazwać ojcem - bo co to za ojciec, który nie jest w stanie (albo nie chce?) kontrolować swojej senności i ma w dupsku to, czy jego dziecku nie stanie się krzywda kiedy nie będzie go pilnował? Przecież to kompletnie chore jest.

No tak - on chodzi kiedy chce i gdzie chce, a ty posłusznie drepczesz za nim, bo przecież to kobieta musi dbać o dobrą atmosferę w rodzinie i o wspólne spędzanie czasu. On nie lubi robić tego co Ty, więc Ty robisz to co on lubi robić, mimo że sama tego zapewne nie lubisz. Sama się unieszczęśliwiasz...

A ja nie uważam, że rodzinne życie musi polegać na poświęceniu. Oczywiście to jeszcze zależy od tego, co dla kogo jest poświęceniem, ale nie widzę powodu, by poświęcać to kim jesteś i co lubisz dla drugiej osoby - bo jeśli ta osoba tego wymaga, to znaczy że nie jest warta funta kłaków.

O 360 stopni to byś się wcale nie zmieniła
Dlaczego piszesz, że na niektóre sprawy nie masz wpływu, bo "za późno przejrzałaś na oczy"? Co jest taką sprawą, której nie możesz już zmienić?

Jak zmienić? Przestać go we wszystkim wyręczać. Jakkolwiek to brzmi, musisz zacząć się zachowywać egoistycznie - rób wszystko tak, żeby to Tobie było wygodnie i żebyś Ty była zadowolona. Oczywiście na początku będzie się strasznie buntował, ale potem się przyzwyczai - rzecz jasna pod warunkiem, że będziesz wystarczająco konsekwentna i nie "złamiesz" się.

Swoją drogą tak właśnie niektóre matki wychowują swoich synów - wyrywają im pracę z rąk, a potem taki synuś dorasta i jest ostatnią życiową pierdołą. Ja mojego faceta musiałam nauczyć od początku sprzątać, zmywać naczynia, gotować a nawet obierać ziemniaki (dacie wiarę, że zanim mnie poznał nigdy tego nie robił?), ale moja cierpliwość (no, czasem niecierpliwość bo zdarzało mi się zwyczajnie go złajać jak burą sukę kiedy widziałam, jakie ma dwie lewe ręce ) się opłaciła i teraz wszystko potrafi zrobić sam i nie muszę prowadzić go za rączkę przez życie. Na pewno bardzo istotny był tu fakt, że on miał chęć by się tego wszystkiego nauczyć - nie ma poglądów typu "niech kobieta wokół mnie skacze", tylko po prostu jego matka nigdy nie pozwalała mu się do czegokolwiek dotknąć i to go irytowało. Jak się przekonał, jaki mam charakter, to już wiedział że ja mu matkować nigdy nie będę Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której podaję mężusiowi codziennie obiadek i ciepłe kapcie. To po prostu nie ja, musiałabym dokonywać psychicznego gwałtu na sobie, a do tego skłonna też nie jestem.

szerek nie pisałam nic o serialach brazylijskich:) Moje koleżanka, starsza od Ciebie kilka lat jest od prawie roku mamą i nie uważam jej za osobą ograniczoną czy głupią, ale prawie do tej pory była monotematyczna. Taki urok nowej mamy. Ja na macierzyństwo mam jeszcze czas i tak, na razie mi się nie spieszy. Przykre, że musiałaś szybko dorosnąć, ale chyba przesadziłaś trochę w tej dorosłości. Jeżeli koleżanki nie pasują trzeba je zmienić, takie moje zdanie, albo machnąć ręką i raz na jakiś czas trochę "zgłupieć" i pogadać z nimi o głupotach.  Ale nie można się od nich izolować kompletnie, bo człowiek może zwariować. Poza tym sama piszesz, że "ugłaskałaś" sobie męża i nawet boisz się go z dzieckiem zostawić. Uwiązałaś się i teraz jest ostatni moment żeby niektóre rzeczy poodwracać, bo potem będzie za późno i zostanie tylko płacz i lament. Ratuj się póki możesz.

O losie ! Co ja tu czytam !

Przede wszystkim nie rozumiem jak można zaniedbywać swoje własne potrzeby dla teściowej. Rezygnować z własnego życia towarzyskiego czy chwili relaksu tylko dlatego aby : włączyć pranie, wyprasować koszule męża, zmienić firanki, wyłączyć pranie, rozwiesić je, zrobić obiad, odkurzyć i wprawić mopa w ruch, a na koniec umyć naczynia. Nie jestem bałaganiarą, wręcz przeciwnie, bardzo lubię porządek. Raz na tydzień, najczęściej w sobotę odkurzam, dwa razy w tygodniu ścieram kurze, raz na tydzień również robię pranie. Oczywiście pomijam ten schemat, kiedy organizuję posiadówę ze znajomymi czy większą uroczystość... Ale nie zamierzam po ślubie zwariować i sprzątać za każdym razem, bo teściowa przyjeżdża (być może moja opinia bierze się również z tego, że moja obecna, potencjalna teściowa najchętniej przyjeżdżałaby 2 razy w tygodniu ;p). Mieszkanie moje i mojego partnera - nasza gospodarka, która nie jest do oceniania !

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! <SZOK> !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Czytałam Twoje posty, ale nie zwróciłam uwagi na wiek, dopiero teraz.. Matko!!! Miałam wrażenie, że czytam posta osoby 35+, a Ty masz niecałe 20 lat. No słów mi brakuje, żeby opisać w jak wielkim szoku jestem. Dziewczyno, ja w Twoim wieku latałam po imprezach, zachlewałam się na umór, więc po prostu ciężko mi sobie wyobrazić, że ktoś w tym wieku może być tak zniszczony życiem rodzinnym. Nie możesz tak dalej wszystkiego ciągnąć tylko po to by się komuś przypodobać. Kochana jak ty teraz masz takie myśli to jak Ty dobijesz 30lat to będziesz mentalnie staruszką. Rozumiem, że masz dziecko i obowiązki, ale do cholery nie daj się zwariować, nie może tak być dalej. Kurde daj sobie troche luzu - zabawki porozrzucane, brudne talerze, no przecież nie jesteś robotem, facet nie może tego ogarnąć? Normalnie w głowie mi się to nie mieści. A co z Twoją edukacją? W jakim wieku masz dziecko? Może wartoby pomyśleć o jakimś żłobku/przedszkolu pójść do pracy, a zaocznie do jakiejś szkoły. Musisz mieć konatkt z ludźmi i rozwijać się jednocześnie. Przecież w takim wieku siedząc z dzieckiem w domu i wypełniając przykładnie obowiązki idealnej Pani domu to za kilka lat zwariujesz. Przecież każdy potrzebuje okresu beztroski, jakiejś rozrywki, a im bardziej będziesz popadać w rutnę to tym bardziej te pragnienia będą z Ciebie wychodzić i będzie Ci coraz gorzej. Powinnaś pomyśleć nad tym i coś zmienić, kurde tak się nie da normalnie funkcjonować

Zgadza się. Szerek zrobiła to na własne życzenie i niańczy też swojego faceta, który jest kompletnie niedojrzały. Jeżeli nic nie zmieni, to będzie nieszczęśliwa.
I ja Cię nie potępiam, że szybko zaszłaś w ciąże, tylko każda z nas uważa, że powinnaś trochę wyjść do ludzi

Szerek, dobrze, że pójdziesz teraz do pracy. A jak to zmienić? Powiedzieć mu : " Kochany, to też Twoje dziecko, teraz wychodzę i masz się nim zająć". Tylko tu teściowa też powinna Cię wesprzec. Kto to widział , żeby ojciec dziecka tak robił. I nieważne czy ma 20- czy 25 lat, dziecko umiał zrobić? To niech zajmie się.

No i jak pisze falka dziecko naucz sprzątania, zanim będzie za późno ! Nie wyręczaj. Po prostu powiedz, że musi posprzątać zabaweczki, jeżeli będzie przeciwne, to zanim tego nie zrobi, to po prostu nie pozwól mu np oglądać ulubionej bajki, zobaczysz jak zmieni nastawienie:)

Szerek. kochana, nikt Cię nie ocenia. To jest Twoje życie i masz prawo układać je, jak chcesz. Chodzi tylko o to, żebyś nie zamykała się w domu. Możesz przecież żyć inaczej i egzekwować od Twojego faceta, by też pomagał Ci. Nie pozwól, by zostawiano z tym Cię samą. Potem bowiem możesz stwierdzić, że popełniłaś błąd, że dałaś się wmanewrować w taką rolę, a straconych lat nikt nie zwróci. Macierzyństwo to piękna sprawa, nikt nie mówi, że każda matka jest taka i owaka, sama chciałabym już być mamą , lecz to nie zmienia faktu, że warto wychodzić do ludzi, tym bardziej, że widać, że tego pragniesz , tylko musisz pokazac swojej rodzinie, że nie będziesz wiecznie na ich zawołanie.