Chłopak ze mną zerwał - Netkobiety.pl

zgadzam sie z emilka a takie prosby mogą nawet pogorszyc sytuacje

Wydaje mi się, że kogoś poznał i chce spróbować nowego związku. Jeżeli po 6 latach zdecydował się na zerwanie to oznacza, że rzeczywiście ten związek mu się znudził i już nie było w nim miłości tylko przyzwyczajenie. Zwykla, gdy komuś zależy zastanawia się długo, robi podchody, jest rozdarty, bo z jednej strony jest stała miłość a z drugiej kusi nowy związek. Skoro on to zakończył to znaczy, że już raczej nie ma na co liczyć. Poza tym chciałabyś wrócić do kogoś, kto nie chciał ratować swojego długoletniego związku kiedy zrobiło się nudno? Ja bym nie chciała.

Ojej, przykro mi się zrobiło. Po 6 latach związku... Z tego co piszesz, ta sytuacja z sms-ami wydaje się trochę podejrzana. Przepraszam, że to napiszę, ale pierwsze co mi przyszło na myśl to: tak jakby pisał z inną kobietą o tym jak przebiega rozmowa z Tobą... Moim zdaniem nie powinnaś się narzucać, chociaż to bardzo trudne, szczególnie po tylu latach związku.

Czasem tak jest, że pojawia się coś nowego, świeżego i jeden z partnerów "traci głowę", bo to cudownie znowu czuć jak to jest mieć te motylki w brzuchu. A często się zapomina, czym jest dojrzały już związek z kimś o kim wie się wszystko. Szkoda, że wiele osób lubi zamienić dotarty już związek  na szaleństwo z kimś kogo nie zna.

Witam!
kicia00, serdecznie Ci gratuluje, że tak szybko się pozbierałaś - jak widać on nie był Ciebie wart..
Dopisuje się do Twojego tematu ponieważ dokładnie to samo spotkało mnie... Mój związek był z krótszym stażem (prawie 3 lata), ale znaliśmy się od 5 lat, byliśmy dobrymi kolegami nim zaczęliśmy ze sobą spotykać się.. Na początku on podchodził do tego związku bardzo poważnie, ja byłam zazdrosna o jego koleżankę i w sumie była to przyczyna naszej pierwszej wielkiej kłótni (jakiś rok po tym jak zostaliśmy parą). Później poradziłam sobie z tą zazdrością, układało się nam naprawdę dobrze. Dogadywaliśmy się w pół słowa.. Byliśmy nie tylko parą, zostaliśmy również przyjaciółmi..Planowaliśmy już wspólną przyszłość (on inicjował te rozmowy, nie ja), Dlatego byłam jego zupełnie pewna.. Aż tu nagle, przed samymi świętami.. Zerwał ze mną.. I nie potrafił podać powodu.. Raz powodem była ta pierwsza kłótnia, innym razem coś innego.. Nie potrafił mi powiedzieć, że mnie nie kocha.. Dlatego spotkałam się z nim wczoraj.. Chciałam zamknąć tą sprawę w starym roku.. A oto co usłyszałam: nie jest szczęśliwy beze mnie, ciągle mnie kocha, ale inaczej niż wcześniej. Nie chce ze mną być bo...boi się że w przyszłości nie będzie ze mną szczęśliwy.. Naprawdę pogubiłam się w tym.. Dziś nie ruszyłam się nawet z łóżka i ciągle becze.. a do tego wysłał mi sms (bo widocznie nie mógł tego powiedzieć), że zawsze będę dużą częścią jego życia i bardzo nie chce żeby nasze kontakty się urwały.. chce mieć we mnie dalej bliską przyjaciółkę.. Na razie powiedziałam mu, że z tą przyjaźnią to nic mu obiecać nie mogę..
Co ja mam zrobić gdy spotkam go kiedyś z inną?
a może on jeszcze oprzytomnieje i będzie chciał wrócić? Nie wiem czy będę umiała mu zaufać..
Na razie wydaje mi się, że on był tym jedynym.....

Dzięki
Wiem, że muszę być silna.. dziś powiedziałam przyjaciółkom, że jutro na pewno dam radę, wstanę z łóżka i będę żyła dalej i że tylko dziś tak będę płakać.. ale wiem, że jeszcze nie raz będę płakać...
Wiem, że nie zostawił mnie dla innej,  ale myślę, że jakąś przecież znajdzie kiedyś.. może nawet niedługo..
Faceci to ostatnie świnie!! Nagle się obudził, że coś jest nie tak, tylko sam nie wie co...
a jak się rozstawaliśmy to mówił "ale ja jestem głupi.." i teksty, że jest już zazdrosny bo taka fajna dziewczyna jest do wyrwania.. stwierdziłam, że chyba nie jest dzieckiem i wie co robi i to już nie jest jego sprawa, co się ze mną dzieje.. byłam twarda, ale jak wyszedł to myślałam, że mi serce pęknie.. rodzinie nawet nie powiedział, że się rozstaliśmy.. a jego znajomi byli zdziwieni jak to się mogło stać.. Nawet kilku go nazwało głupkiem
Niby wiem, że jestem wiele warta, tylko jakoś nie mogę zrozumieć.. jak można być, aż tak niedojrzałym i niezdecydowanym? Czy my kiedyś będziemy mogły być pewne faceta?!?

to fakt - dobre mam przyjaciółki.. ale największym bólem jest to, że mój były facet był moim najlepszym przyjacielem.... Po jakimś czasie się pozbieram, a on będzie żałował!
Powodzenia Ci życzę! Oby ten facet, z którym się spotykasz był kimś naprawdę wartościowym

I znowu ja
Miałam bardzo udanego sylwestra, aż nagle.. dzwoni mój były z życzeniami. Chyba miał nadzieję, że siedzę w domu i rozpaczam. A tu ja na imprezie ze znajomymi.. Tak się zaczął na mnie wyżywać.. Taką zazdrość pokazał, zrobiło mi się bardzo przykro przez niego znowu... I przez telefon powiedział, że mnie kocha. I się odgrażał, że pobije mojego kolegę, z którym się bawiłam.. Nie rozumiem o co mu chodzi teraz. Mam dość takiego traktowania. Nie chce być ze mną, ale chcę ciągle dyktować moim życiem..

ja myślę, że on nie chce wracać..Tylko, że nie wiem czego on tak naprawdę chce... Dziwnie się zachowuje.. Jak na dorosłego mężczyznę zachowuje się jak dziecko

nawet jak się rozstawaliśmy to mówił, że mnie kocha.. on chce żebyśmy byli przyjaciółmi.. bliskimi..

Teraz napisał mi jutro zadzwoni żeby porozmawiać. tylko ja tam już nie wiem o czym mielibyśmy rozmawiać.. już wyjaśnilismy sobie, a raczej on mi wyjaśnił.. kocha mnie ale nie chce ze mną być. więc chyba wszystko jasne. nie rozumiem, ale wiem i już sobie z tym poradziłam.. dzięki jego zachowaniu coraz łatwiej idzie mi radzenie sobie z tym. dzięki dziewczyny za wysłuchanie moich problemów. człowiek musie się czasem wyżalić tak zupełnie.

Powiem Wam dziewczyny, że teraz jestem zupełnie skołowana...... mówi jedno, robi drugie.. Miał zły humor od jakiegoś czasu, uznał że tylko moja osoba może mu pomóc, dlatego chciał, żebym przyszła.. Ciągle chciał się przytulać.. Zabrał mnie na obiad, później poszliśmy do sklepu obok mojego mieszkania, ja myślałam, że na tym skończy się ten dziwny dzień. Jednak on wprosił się do mnie na herbe.. Dopiero wyszedł.. Chyba on jednak chce wrócić, ale się czegoś boi.. Jest bezsensu zupełnie.. Mówi, że kocha, że to był cudowny dzień.. Chce wrócić, ale boi się mnie zranić.. a ja mówię, że mu nie ufam na tyle, żeby znowu z nim być... I naprawdę jestem skołowana.. Zaczynać wszystko od nowa? Z czystą kartą znowu z nim, czy bez niego? Tylko, że nie jestem w stanie się od niego odciąć tak naprawdę... Chyba jestem dla niego najbliższą osobą w tym mieście.. I może właśnie tylko dlatego tak się zachowuje..? Bo nie ma z kim tak naprawdę porozmawiać... Nie wiem co jest grane.. Chcę i nie jestem pewna czy to dobry pomysł.. Ale na pewno się boję...

Wydaje mi się, że on się wystraszył tego, że ja zacznę chodzić na randki, że kogoś spotkam i zacznę sobie układać życie bez niego, a on nie jest pewny czy nie zrobił czegoś głupiego zostawiając mnie.. Ale zaczyna mi coraz mniej na nim zależeć. Dałabym mu jeszcze jedną szansę, ale tylko wtedy gdyby naprawdę bardzo się starał. Na razie nie widzę takiej możliwości. Raz się stara, później nie. Jest rozchwiany jak nastolatek

Witam was wszystkich,
Z chłopakiem rozstaliśmy się dokładnie w sylwestra. Byliśmy na tej samej imprezie, ale już nie jako para. On zostawił mnie po tym, jak po raz trzeci przeczytałam jego prywatne wiadomości (smsy,facebook). Za pierwszym razem wybaczył, obiecałam, że więcej tego nie zrobię. Za drugim razem była ta sama sytuacja. Ale za trzecim zrozumiał, że coś w nim pękło i trzy dni dochodził do tego, że to już nie ma sensu, a ja tym co zrobiłam, skutecznie zabiłam jego uczucie do mnie. Dodam, że przy ostatnim 'przeszukaniu' dowiedziałam się, że flirtował ze swoją byłą dziewczyną...
Suma summarum powód odejścia wygląda następująco: ja zawiniłam pokazując mu, że przez 7 miesięcy trwania naszego związku, wcale mu nie zaufałam = nie szanowałam go. On zawinił tym, że pozwolił sobie na tamto pisanie ze swoją byłą dziewczyną. Powiedział, że skutecznie zaciskałam pętlę na jego szyi, aż w końcu prawie udusiłam. Więc uciekł. Mówi, że nie widzi szansy na zejście się, że jego decyzja jest niezmienna i ostateczna, bo nie chce więcej żyć pod lupą.
Ale wciąż ze mną ma kontakt. Bardzo regularny. Praktycznie codziennie do siebie piszemy, on się chce normalnie ze mną widywać, robić to co robiliśmy kiedy byliśmy parą, tylko teraz ma się to odbywać na innych zasadach. Proponuje mi nawet uprawianie seksu, bo on jest człowiekiem, który uwielbia to robić, no i lubi to robić ze mną.
(Tutaj wyjaśnienie: to jest chłopak który w życiu zaliczył kilkadziesiąt panienek, dosłownie. Zdradzał, miał kilka naraz, szalał ile wlezie. Ja byłam tą pierwszą dziewczyną, z którą był na poważnie. Zapewniał o miłości, ułożył  plany na przyszłość, dookoła najbliższym mówił, że ja jestem tą jedyną. Byłam pierwszą dziewczyną, której nie zdradził)
Ale jak po 7 miesiącach bycia razem, miałam być w stanie zapomnieć o jego przeszłości i ufać mu bezgranicznie i nie martwić się tym co robi, jak się widuje z jakąś kobietą albo wychodzi wieczorem do miasta się bawić? On od 14 roku życia jest aktywny seksualnie, praktycznie nigdy nie był sam, a z opowieści o jego podbojach można napisać sporawą książkę. Dodatkowo w moim poprzednim związku, mimo 'szczerego' zakochania mojego partnera i 2 letnim stażu, okazało się, że byłam zdradzana. A to odbija piętno na człowieku i jego zdolności obdarzania zaufaniem drugą osobę. To boli, a człowiek boi się być po raz kolejny zraniony. Więc zaczyna zachowywać dystans...

Zastanawiam się, czy ten powód był naprawdę taki silny i poważny?
Co ja mam zrobić - utrzymywać z nim wciąż kontakt na stopie koleżeńskiej, tak jak on sobie tego życzy?
Zniknąć z jego życia, tak żeby poczuł brak mojej osoby i zatęsknił?
Dodam jeszcze, że jesteśmy osobami, które często kłócą się ze sobą, mój eks ma bardzo twardy charakter, przez który często mi było bardzo przykro. Tak, byliśmy wybuchową parą.
Ale nie zmienia to faktu, że pokochałam go szczerze, a to uczucie wciąż we mnie trwa. On o tym wie, ale pomimo wielu prób (płaczu, zapewnień i miłości, obietnic poprawy itp itd) jego zdania nie byłam w stanie zmienić.
Ja mam 20 lat, on 21.

Proszę, abyście wyraziły swoje zdanie.

ja nie rozważam rozwodu bo nie wyobrazam sobie zycia bez swojego meza...
chyba mam takie przejsciowe "cos" po porodzie...;/ pewnie minie.

Ze mną było kiedyś tak samo...
Okazało się,że nie pisała koleżanka- jak wtedy mówił.
Obecnie są razem.
Cóż...
Albo zrozumie i wróci kogo stracił.
Albo po czasie stwierdzisz,że lepiej, iż tak się stało.

Czas i zajęcie się czym innym jest lekarstwem na wasz problem który znam dobrze... Nie ma co się prosić o spotkanie i błaganie do drugiej połówki by wróciła skoro sam nie jest pewny to kij mu w oko. Niezdecydowanie lub wymiana partnera pod pretekstem bo "zupa była za słona" jest zaiste kretyńskim powodem czy nikt już nie ma odwagi powiedzieć twardo w twarz o co chodzi? Pozdrawiam złamane serca będzie gites

Dokłądnie!;* powodzenia!

Przykre jest to co tu czytam że tyle związków się rozpada i przeważnie o błahe sprawy.Nie wiem dlaczego tak się dzieje...Ja również nie jestem z tego zadowolona nie różnie się od was dziewczyny.Też mnie rzucił facet--najlepszy jakiego miałam:( nie tak dawno w tym roku w maju miała być nasza 3 rocznica bycia ze sobą...Teraz walentynki do tego:( ale co tam to nie taki ważne...jakieś walentynki...gorsze jest to że on sobie nie wyobraża jak ja się z tym czuję....Nie wie co ja czuję...jak mi z tym wszystkim źle...Tyle mi obiecywał,że ożeni się ze mą,że jestem jedyną najlepszą dziewczyną jaką spotkał.I tyle słów...obietnic...a ja narobiłam sobie nadziei....Wiem że3 lata ze sobą to nie tak długo...ludzie są ze sobą po 7 lat i się rozstają...ale mimo wszystko ja nie mam 15 czy 20 lat żeby zmieniać facetów jak rękawiczki(co rękawiczek tak nie zmieniam) no ale tak się to mówi...Ja już mam swoje lata i spotkałam go na swojej drodze nie wiedząc,że go spotkam bo nie szukałam...Mam  córeczkę 3-letnią od jej ojca odeszłam bo mnie bił i przepijał pieniądze...Nie potrafił się zmienić...Przeprowadziłam się do wujka i tu właśnie spotkałam Jego...Wszystko było dobrze...A zostawił mnie z powodu,że spotkałam się z przyjaciółką która mieszka daleko i przyjeżdża do mnie raz na rok...to głupie...prawda?...przecież on też ma kolegów i nigdy mu nic nie mówiłam...Nie jestem typem dziewczyny co chodzą tylko po imprezach i podrywają facetów Nawet jak jestem gdzieś to idę się oderwać od codzienności...Zresztą przecież ON mnie znał i wiedział że taka nie jestem...oczywiście za ideała się nie uważam...i nigdy do tego nie dążyłam.Jestem normalną dziewczyną,która czasem potrzebuje wyjść z przyjaciółką gdzieś posiedzieć pogadać pośmiać się...Czy tego nie można zrozumieć??? Akceptować?...Zostawił mnie w najgorszym momencie mojego życia...Zachorowałam do tego jakbym nie miała mało problemów...Nie martwi się jak się ja czuję,jak to znoszę...Raz tylko napisał...nie wiem co dalej...I wczoraj się dowiedziałam że jestem w ciąży to niemożliwe,nie mogę uwierzyć...Ciężko to znoszę bo nerwy mnie rozrywają...W dole brzucha mnie tak boli że nie wiem co się dzieje....Boję się że coś się stanie...że stracę maleństwo:( Dziś rano polała się krew...jakby coś tam pękło,jakby.....nie wiem....wszystko tak się dzieje nie wiadomo dlaczego Tak nagle...Zbyt szybko...Tak w jednej chwili wali się to...na co czekałam 30 lat....Na Niego..Na tą Miłość...A tu jak Grom z jasnego nieba... Nie wiem co robić...Chciałabym uciec stąd jak najdalej...Ale dokąd???jak nie ma gdzie:(Tak GO KOCHAM jest dla mnie nieziemski....niezwyczajny....Ale kogo to obchodzi.....jego na pewno nie...

Witam, zacznijmy od początku . Byłam z chłopakiem 8 lat dopiero w tamtym roku w sierpniu zamieszkaliśmy razem planowaliśmy ślub dziecko i tak dalej i tak dalej. W poprzedni czwartek ze mną zerwał bo "to nie miało sensu od jakiegoś czasu". Mieszkaliśmy razem i pracowaliśmy u jego ojca w jednej chwili straciłam wszystko a wszystko dla niego poświęciłam. Od razu powiedział ojcu, ze to "definitywny koniec". Ja dalej o nim myśle jestem na lekach uspokajających nie jem ani nic. W piątek po zerwaniu prosiłam go błagałam ale nic. Wyjechał na weekend sie wyciszyć . Spotkaliśmy sie w niedziele dalej twierdził, ze nie możemy byc ze sobą po tym wszystkim. (?!) widzieliśmy sie w środę juz pytałam czy jest szczęśliwy powiedział, ze nie potrafi mi odpowiedzieć spytałam czy żałuje to odpowiedział, ze tak i ze tęskni ale nie możemy byc ze sobą on chce ułożyć życie beze mnie . (W niedziele mówił ze możemy sie widywać) zaś w środę mi powiedział, ze jednak nie i ze jest mu cieżko zajmuje sobie czas i tak dalej i tak dalej. Zostałam sama muszę szukać pracy i pokoju . Jestem załamana moja przyjaciółka powiedziała, ze on JIZ miekknie i nie uwierzy w to, ze on mnie juz nie kocha. Zrobiłabym wszystko dla niego ob kiedyś dla mnie tez . Mówił coś o tym, ze jak znajdzie nowa to będzie jej cieżko z nim i tak dalej ja sie spytałam czy to aby nie za wcześnie żeby myślał o innej to powiedział, ze musi wypierać inne rzeczy z głowy. I jeszcze powiedzial, ze tyle razy chciał mi sie oświadczyć ale zawsze coś ... Pomóżcie

Ja też pytałam, też prosiła, uważałam , ze dorosła osoba powinna przynajmniej zerwac z honorem i wyjaśni swoje żale...
To tylko i wyłącznie niedojrzałość i brak checi rozmowy i wyjasniania problemów na bieżąco...
Ja po zerwaniu oczywiście dowiedziałam się rzeczy, o któtych nie miałam pojecia, które przeszkadzały mojemu byłemu. Ja zawsze starałam sie wyjasniac nieporozumienia na bieżąco, co z kolei on odbierał jako czepianie się, ze ciagle cos mi nie pasuje. On znów tłumił wszystko w sobie pot o, by wyzygac mi swoje żale konczac zwiazek.
Ciezko doradzac, kazda historia jest inna. Ale wg mnie drązenie tematu po co, czemu itp przyniesie odwrotny skutek. Ja tez próbowałam byc miła, pytac co słychac, ale w odp słyszałam, to nie twoja sprawa, nie intereuj się, nie musisz wiedziec... Nie chciałam byc natretna, po prosu uwazałam , ze dwoje dorosłych ludzi, moga miec kolezenskie relacje. Niestety nie narzucimy nikomu jak powinien sie zachowac w danej sytuacji, to wymaga klasy i taktu, a nie wszyscy ( czyt. Większość) je mają

Pozdrawiam

Ja też go kocham, ale nie dam się już wiecej poniżac. Dawałam sie omamić i wykorzystywać zbyt długo. Dochodza do mnie tylko informację, które bolą, jak fantastycznie się bawi, jak śnieje się ze mnie i z tego, ze nadal chce utrzymywać z nim kontakt, jak jestem naiwna, ze wystarczy tel i lece juz jak na skrzydłach. Ustawił się na wygodnym stanowisku, ze i tak ma wszystko na skinienie, poza prawdziwym związkiem, który widocznie był ponad jego siły.
To przykre.... Ale tez Bez przerwy o nim myslę, choć tłumaczę sobie, ze nie jest wart mojego uczucia. Ale to nie takie proste zapomnieć
Jest mężczyzna mojego życia i wmawiam sobie, ze jeśli jest szczesliwszy beze mnie to niech tak zostanie, ze pewno jest skoro się nie odzywa...
Głowa mi puchnie od domysłów, ale niestety nie mam wpływu na jego wybory, tylko musze je zaakceptować, choć serce mi pęka:((.

Wysłałam ci maila na priv,

Sytuacja jest ciężka, ale musisz się opanować i już więcej nie prosić o uczucie... Na prawdę. Nie możesz tego sobie robić.
Pomimo bólu i cierpienia nikogo do miłości nie zmusisz!

verdad i kalinda

chwilkę nie zagladałam, bo byłam na wakacjach:)
Dziękuję za miłe słowa i wsparcie

Tak myślałam, że to mezczyzna mojego zycia, ale to chyba tylko dlatego, ze kocham wciąz i mocno... Oczywiście analizując wsystko wiem, że stac mnie na wartościowego faceta, który bedzie patrzec podobnie na świat i bedzie mnie szanował. Tyle, że musze przejsc żałobę po nim, po naszym związku. Jeszcze nie jest dobrze, ale jest juz lepiej. Wciąż jest pierwsza myslą, gdy się budzę, ale nie pisze do niego, nie odzywam się, zajmuje się milionami innych spraw, by o nim nie myśleć. Staram się zapomniec...

Co do kolacji przyświecach, to nieeee, póki co nie byłam na takowej. Całe wakacje praca, praca, praca, ale pod koniec sierpnia wkradł się mały urlopik i udało mi się wyjechac na kilka dni i zresetowac się pozytywnie, nadmiar zajęć i zwiedzania sprawił, że wróciłam odmieniona i przemyslałam wiele rzeczy.
Teraz musi być już tylko lepiej.  Tesknie nadal, ale chyba juz nie za nim tylko za wspomnieniem cudownych chwil.
Boję się tylko przypadkowego spotkania z nim, że znow się rozkleje.