Czy forum pomaga? - Netkobiety.pl

Według mnie nie trzeba odchodzić, bo jest tu naprawdę wiele działów i tematów, w których można się wypowiadać i nie tyczy się to wcale tylko nieszczęść, jakie nas spotykają.
Poza tym sama wcześniej powyżej napisałaś, że na tym forum dzielimy się doświadczeniami, udzielamy sobie nawzajem rad. Dlatego też, gdy udało Ci się pokonać jakąś swoją słabość/rozwiązać trudną sytuację, to warto teraz podpowiadać innym, mniej doświadczonym, jak z podobna sprawą mają sobie poradzić. W końcu na tym to się chyba opiera?

Na forum nie znalazłam się przypadkiem i nie po to, by szukać pomocy. Po 3 latach zrezygnowałam z moderowania i rzeczywiście chciałam odejść, miałam wrażenie że forum to "zjadacz" czasu, że się nie rozwijam, że nic od społeczności nie dostaję, a daję czas i energię.
Kiedy się rozwodziłam i miałam kompletną depresję, nigdy nie napisałam o tym tutaj, mimo że mogłam znaleźć wsparcie. Bałam się że ex przeczyta (a czytał moje posty) i zrobi z tego użytek przeciwko mnie w sądzie (raz napisałam coś na forum i dzwonił do moich rodziców i się odgrażał, że coś mi zrobi).
Potem właśnie zrezygnowałam i to była bardzo dobra decyzja. Nie odeszłam całkiem, fajnie mi się pisze w różnych tematach, raz częściej, raz rzadziej, staram się nie wypowiadać w kontrowersyjnych wątkach (żeby nie podnosić sobie ciśnienia i nie tracić czasu na bezsensowne dyskusje), nie doradzać nastolatkom bez życiowego doświadczenia (żeby nie usłyszeć emocjonalnych i nieobiektywnych słów pod moim adresem).
Dalej myślę, że forum pochłania czas, ale wiem też, że sama tym czasem zarządzam . Raczej staram się innym udzielać wsparcia i nie szukam go na forum dla siebie. Fajnie jest, kiedy widzę że jakaś kobitka, która 1500 postów temu miała problem znalazła wsparcie i teraz sama się udziela jako życiowy doradca . Dobrze jest widzieć zaangażowanie takich osób, bo to znaczy, że to forum nie jest tylko od rozwiązywania problemów, ale staje się społecznością.
Odejście? Było już kilka osób, które wszem i wobec trąbiły, że odchodzą, a potem wracały. To też o czymś świadczy. Nawet jeśli dziś powiem, że odchodzę, to login i hasło zostaje i mogę wrócić kiedy będę czuła potrzebę.

Jezu POMARANCZOWA witam Cie serdecznie !!! *** Nareszcie sie doczekalam...Gdzies ty się uchowala?Taka perelka,rozumiem w tym padole smutku i łez...

Znalazlam szczęśliwego LUDZIA!Zapamietam ten dzień...

WYPIJMY za To !

DORIN to prawda weszlam tutaj z zupełnie innym zamiarem...a mogę wyjśc z naprostowanym kregosłupkiem.Co prawda male skrzywienie zostalo ale żem juz trochę wiekowa to pewnie tak pozostanie
Forum rzeczywiście ciekawe i wielotematyczne, lecz tak naprawde brakuje tu specjalistow.Czesto więc odsylamy niektore osoby do poradni...Prawda jest jednak ze sa tu wspaniali ludzie.Może nie zawsze dostajemy to czego oczekujemy ale ogolnie jest coool!

EMILIA ładnie opisałas swoje spostrzeżnia.Szkoda tylko że Ty nie korzystalas z żadnych porad dla siebie.Jak widzę swoim czasem rozporządzasz rozsądnie.Jak piszesz nie tracisz go na zbedne dyskusje.Powiedz mi czy nigdy nie mialas wrazenia że zyjesz trochę zyciem innych ludzi.bo ja czasami tak mam i tego się obawiam.Niektore osoby stają się tak bliskie...chcialoby się je przytulic ,pocieszyc...a przecież to tylko wirtualny świat.Oczywiście istniejemy,ale pod naszymi nickami i każdy chce pozostac anonimowy.Mimo to tak jestesmy spolecznością.

Elizabeth zauwazylam że sporo osob znika i nie wiadomo jak potoczyly sie ich losy...milo by było poczytac je za jakiś czas...i może faktycznie witajmy się i żegnajmy jak starzy znajomi.Niech zameldują się jak wroca po jakiejś dłuuugiej zyciowej drodze.Pochwala czyms nowym...

Emilia wlasnie ja czuje podobnie.chcialoby się szczęścia dla wszystkich,ale tak się nie da.Przeważnie cos dzieje się kosztem czegoś.nie ma zlotego srodka,tej recepty na życie.choc bardzo byśmy tego pragnęli.Ja wląsnie tez się wkręcam ale jak narazie to zauwazam...A co bedzie jesli przestane?Dla tego wlasnie rozważam jakąs długa przerwę.Nie mozna przeciez życ zyciem forum,prawda?

Powiem Ci, że tu na forum zdarzyło mi się siedzieć nawet z 6 godzin dziennie Uzależniłam się mocno
No, ale to tylko dlatego, że jest tu tak miło. Oczywiście, w końcu będę musiała to zmienić i będę wtedy tu mniej, ale i tak pewnie codziennie, umiem wygospodarować czas
Moim zdaniem kwestia indywidualna, ale ja raczej nie potrzebuje odpoczynku od forum, które uwielbiam, przynajmniej nie takiego, by się z Wami pożegnac.
Na forum też sa historie szczęśliwych ludzi, więc nie jest tak źle

;-)))) powiem tak :
jestem w stalym zwiazku od...baaaaaaardzo dawna. Kocham go i jestem kochana.To bardzo silne uczucie.
Przechodzilismy rozne rzeczy ( jak to w zyciu) , wspolne porazki i wzloty( oboje mamy rozne wady i slabosci ).
Zawsze czulam jego silne skrzydla  wokol mnie. O ramionach nie zapominajac ;-)
To chyba wszystko.
A i pozatym uklada sie dobrze, mam wrazenie, ze jak jestes w takim zwiazku, to i inne rzeczy jakos
" lepiej " sie ukladaja ( kariera itd.).To jakby rzutuje na reszte.
Nie wiem , moze sie myle, ale mysle ze masz wtedy jakas taka sile , cos , co pomaga przetrwac niepowodzenia, zachcianki, zauroczenia, itp.bo jak to w zyciu, nie ma tylko samych roz.

ja jestem szczęśliwym ludziem...
weszłam tu pól roku temu, żeby pogadać o stanach wiecznego wnerwienia....
nie spaceruję po wątkach, w których nie mam nic do powiedzenia, ale je podczytuję....
codziennie tu wpadam na kawę, którą pewnie piłabym przed telewizorem....
poznałam fajne kobitki, z którymi sympatycznie się gada na różne tematy....
wpadam tu jak do przyjaciół....

Lubię to forum....

Jeśli czujesz, że wciąż kręcisz się w kółko... to szukaj jeszcze innej drogi, która pozwoli ci podejść do problemu... forum za ciebie tego nie zrobi
wystarczy czasami opuścić jakiś wątek, niekoniecznie forum....

pozdrawiam... :)

Patrząc na swoje życie bilans jest dodatni, co nie znaczy, że zawsze jest wesoło; nauczyłam się żyć z różnymi trudnościami i nie tracić optymizmu.

Jestem kolejnym szczęśliwym ludziem.

Na forum trafiłam, jak to często bywa, przez przypadek. I zostałam. Często jestem tutaj przez kilka godzin dziennie, często - wpadam na chwilę. Zależne to jest od moich obowiązków i nastroju. Na pewno jednak forum nie kradnie mi czasu. Jestem tutaj, bo taka jest moja decyzja.
I nie zamierzam odejść.

Czy forum pomaga? Dobre pytanie , mi pomaga przetrwać moją samotność i jestem tu bo dzięki temu forum nie czuje się samotna cieszę się że,tu jestem . Ale moje prblemy nikt ich nie rozwiąże bo ja ich nawet sama nie potrafię rozwiązać jedynie wyprowadzić się i usamodzielnić ale dokąd jestem osoba słabowidzącą mam rentę na oczy do końca tego roku i chyba jestem skazana by mieszkać z rodzicami ,nie mam faceta... nie mam wsparcia z żadnej strony i jest mi zle bo liczyłam na to że,Bóg mi pomoże rok temu myliłam się . Jak to jest Ci co nie chodzą do kościoła nie wierzą w Boga mają wszystko a ja nie mam nic. Wiem to nie miejsce na taką rozmowę ale tak jakoś napisałam .Przepraszam

Pewnie, że pomaga. Można tutaj się wyżalić, powiedzieć o problemach, o których nie zawsze chcemy mówić swoim bliskim. Tutaj jesteśmy anonimowi, więc nie powinniśmy mieć oporów przed radzeniem się, wyżaleniem, zasięgnięciem pomocy. Każdy może dostać odpowiedz na nurtujące pytanie czy problem. Nawzajem sobie pomagamy. Sama miałam problemy i mam nadal i dzięki temu forum bardziej pozytywnie patrzę na siebie i świat, nie jestem już taką pesymistką i do tego zakompleksioną. Zaczęłam inaczej spostrzegać własną osobę, a to dzięki radom mi udzielonym za co z góry serdecznie dziękuję:)

Uwielbiam to forum! Żadne inne nie jest tak uporządkowane, nie mam problemu ze znalezieniem tego, czego szukam, sama również mogę się wypowiedzieć i jestem po prostu szczęśliwa. Dużo czasu spędzam w domu, nie tylko ze względu na stan atmosferyczny za oknem, ale nie mam wielu znajomych, więc zadomowiłam się tutaj i nie ma dnia, bym nie spędziła choć pół godzinki na tym forum. Czy wesoła, czy mam doła, to zależy wtedy, ile można przeczytać. Dziś nie jest za dobrze, ale mam dzień wychodzenia z opresji, detoksykacji, więc chcę być grzeczna, dobra, lepsza, więc udzielam się wszędzie, gdzie widzę, że moje słowa mogą pomóc. To forum jest w pewnym sensie moim drugim domem. Też na początku uważałam, że to "zjadacz" czasu, ale dziś sądzę inaczej.

Czytaja Wasze posty stwierdzilam że naprawde sa tutaj FANTASTYCZNI ludzie!Oczywiście wiedzialam o tym wcześniej ale teraz znalazłam inną cząstke Ludzia w tych wypowiedziach.Znalazłam bezinteresownośc,co w dzisiejszych czasach jest "białym krukiem" i o dziwo...wiele radosci i ciepla w sercach

Ktoś fajnie napisał że mozna tutaj wypić kawę!Ja tez tak robię w ciszy i samotności czytając kolejne historie.Chcialabym tez wypic lampke wina za Nas wszystkich,za nasze blędy,sukcesy,za poprawę Naszego losu...!

Forum jest rzeczywiście super!Kazdy może znaleźć cos dla siebie,dla ducha i ciala.Rozwijać sie nawet artystycznie(może zacznę cos pisać)forum uczy też tolerancji...Niektorzy "wpadają" tutaj na chwile...zapytac,poradzić.niektorzy "zamieszkują na dlużej."
Wchodząc tutaj nie sądzilam że zostanę tak dlugo.Przylgnęłam do tej spoleczności.Pewnie nie jednej osobie zalazłam za skóre...jeśli tak to przepraszam...oficjalnie mam na mysli ZAZDROSC!Nieoficjalnie tych ktorych obrazilam nieświadomie...
I dopiero w tym wątku dostrzeglam że naprawde są tutaj szczęśliwi LUDZIE!

Ciekawa jestem zakończenia wielu historii na tym forum,bo moja pewnie juz znalazła swoj final... Zycie jest ciekawsze od filmu i rzeczywiście pisze interesujące scenariusze.

Jednak ja osobiście boje się uzależnienia.Tak to jest że samotni ludzie lubia życ losem innych

KATBE slusznie zauwazyłas że kręcę się w kółko.Od tego kręcenia wlasnie tego nie spostrzeglam Naprawdę!

Pozdrawiam *

Witam.Jestem na forum od niedawna.Miałam problem z którym sobie nie radzę,którego sie wstydzę i o którym nie mogę powiedziec nikomu z mojego otoczenia.Zostałam pojechana...w sumie nalezało mi się ale kto z nas nie popełnia błedów i nie umie sobie z nimi póżniej poradzić.To forum jest po to żeby pomagac,naprowadzać na lepsza drogę a nie wysmiewac i krytykowac.Nie liczyłam tutaj na pochwały za moje postępowanie ale na troche zrozumienia.Pogubiłam się w moim zyciu i uczuciach.Po tych wszystkich obelgach odechciało mi się pisac.Sa też życzliwi ludzie którzy podchodza do mnie normalnie i tym za to wsparcie i rady dziękuję.

"To jak z wychowaniem dziecka - chodzi o "mądrą" miłość a nie o "zagłaskanie kotka".
NO i znalazłam tu grono WSPANIAŁYCH, mądrych kobiet, na których wsparcie zawsze mogę liczyć big_smile A to BEZCENNE big_smile"

Tym zdaniem mnie pocieszylas Anhedonia że jestesmy tu kochane Czy jednak zawsze?Czy zawsze taki kopniak jest dawany z czułościsa i miłościa? Wiesz bo ja nieraz mam wrażenie że niektore osoby przychodzą z poważnym problemem a po "kwarantannie" same już zapominaja po co przyszly i czują się jeszcze bardziej winne niż były.Nawet jesli jeszcze nic strasznego nie zrobiły...

Pozdrawiam

Bo czasem człowiek nie jest jeszcze gotów przyjąć tej pomocy.
Poczucie winy tkwi w nas i tylko my możemy pozbyć się tego ciężaru. Jeżeli ma się czyste intencje, to żadne poczucie winy co do zdarzeń przyszłych i niedokonanych nie powstanie. Chyba, że kusi nas zrobić coś, co z góry wiemy, że nie będzie OK. TO nazywa się sumienie.
Obudzenie sumienia przecież jest takim kopniakiem "z troski".
Gdyby jej nie było, znaczyłoby to obojętność na twoje problemy: RÓB CO CHCESZ, mamy Cię w nosie
Również pozdrawiam

ANHEDONIA jednym słowem...poczulam sie Kochana a tyłek mam poobijany, i owszem...

BEATA spadaj stąd czym prędzej!Dopiero weszlaś,ale uważaj bo możesz tu utknąć na wiele,wiele miesięcy

Pozdrawiam