Fizyczne niespełnienie, czyli problemy z fizyczną częścią związku - Netkobiety.pl

Według mnie robisz trochę z igły widły na łysienie niestety nikt nie ma wpływu i jeśli chcesz być nadal ze swoim chłopakiem to musisz to po prostu zaakceptować. A jeśli chodzi o jego "sflaczałe ciało". Może razem wybierzcie się na siłownie? Z własnego doświadczenia wiem, że razem się raźniej chodzi i wzajemnie motywuje. Może byłby to dobry sposób na spędzanie razem czasu? a przy okazji oboje byście poćwiczyli nad swoimi ciałami

To może powiedz, że Ty chciałabyś chodzić na siłownię, żeby poprawić swoją sylwetkę. A nie chcesz chodzić sama, bo tam jest wielu mężczyzn i wolałabys chodzić z nim?

mój facet nie jest idealny ma brzuszek ale za to mięsni ma duzo i lata na siłownie jak jakiś głupek a i tak kceptuje jego wady i własciwie nie ważne jest dla mnie jak wyglada, mnie przyciąga strasznie jego zapach jego potęzne ramiona i wogóle że jest taki duży a ja taka malutka, jego piękne oczy i pośladki, ma duzo wad jak sie przyjżec( mówie w tej chwili tylko o wygladzie i fizycznosci), ale ja tego kompletnie nie widze tych wad,
nie zmussz sie żeby go zaakceptować ale skoro tego nie potrafisz moze go nie kochasz???może to tylko przyjaciel a nie chłopak  zastatnów sie nad tym, dla mne miłość to połączenie uwielvbienia cielesnego i psychicznego
i koniecznie namów go na tą siłownie:)

Hm..
Nigdy nie stracilam Go wiec nie wiem co by bylo. wiem tylko, ze bardzo potrzebuje z nim gadac, jednego dnia nie moge wytrzymac, choć nie zawsze tęsknie za samym nim, ale za kontaktem z nim. Dziwne..

No właśnie więc sobei odpowiadasz na pytanie.. On jest Twoim przyjacielem a nie chłopakiem... Potrzebujesz tylko rozmów z nim a nic więcej...

nikt Ci nie powie tak naprawde co do niego czujesz czy to rzyjazń czy miłosc, za przyjaciółmi też teśknimy lubimy gdy sa blisko, moze Ty potrzebujesz bliskości poprostu jego ale czy to miłość Ty sama to musisz wiedzieć, my możemy tylko spróbować zgadywać

No wlaśnie.. Gdzie jest granica miedzy przyjaźnią, a czymś więcej? Jestem dziewczyną, która widzi świat mężczyzn na czarno-biało, to znaczy, albo nie chce mieć z tym kimś kontaktu albo cos jej się w nim podoba i pojawia się przyciąganie, a przynajmniej do momentu, gdy on jest na mnie obojętny... 
Obydwoje mamy po 27 lat, jestesmy razem od dwóch lat. Na początku z mojej strony byla sympatia w Jego kierunku i taka mala iskierka, tzn. pozmyślałam, że z tego mogłoby być coś więcej, gdyby tym umiejętnie pokierowal. Byłam jego drugą dziewczyną, on sam byl niedowartościowanym facetem, po wcześniejszych niepowodzeniach z dziewczynami, po ktorych to postanowil wyscofać się w samotnośc, aż pewnego dnia nie wytrzymal i znalazl sobie na krótko dziewczyne (która z reszta tez Go zostawila po kilku mies), a pozniej pozanal mnie. Z tego opisu moze wynikac, jakby on byl jakims fajtułapą, ale to nie jest prawda. Jest naprawdę świetnym facetem, tylko dośc wrażliwym i przez to ciężej mu życ. Ma w sobie coś takiego, że raz wydaje sie, że wszystko jest dobrze, nie chce nikogo innego, a innym razem tragedia. Gdy jest to pierwsze, to jego 'niedoskonałości' prawie przestają mieć znaczenie, gdy drugie, to są problemy i chę sie  z nim rozstać. Wtedy już nie cieszy mnie jego towarzystwo, nic nie jest tak jak być powinno. To jemu zawsze mocniej na mnie zależalo i to On prosił w każdym 'zlym przypadku' o jeszcze trochę czasu. Zgadzalam się, po jakimś czasie odwracało się i znow bylam z nim wstarczajaco szcześliwa, by nie chciec nikogo innego. Nie wiem czy to z nim, czy ze mną jest coś nie tak, ale nigdy wcześniej nie miewałam tak skrajnych odczuc względem kogoś. Powiedzial, ze jeszcze zobaczę, ze będe widziec go dobrze przez cały czas. Że to Jego problemy ze sobą samym sprawiały, ze tak źle Go widzialam. I w dużym stopniu spełnilo się co powiedzial. Teraz już duzo rzadziej jest tak bardziej źle. Częściej bywa neutralnie i dobrze. Z nikim znajomym nie mam tak dobrego kontaktu jak z Nim. Można z nim naprawdę o wszystkim pogadac, wszystko mu powiedziec, ma otwarty umysl i jest bardzo kochany. Nie zgrywa sie nie popisuje, jest sobą. Trudno spotkać kogos takiego, wolę to i mniejsze przyciąganie niż jakieś płomienie, a później pustkę. Dlatego chcę być własnie z nim nawet z tymi naszymi problemami.
Obawiam się tylko sytuacji, gdybym spotkała kogoś równie świetnego jak on i tamten ktos dużo mocniej by mnie pociagał, a w dodatku chcialby byc ze mna- co jest prawie ze niemożliwe, wiec raczej sie nie przytrafi.
Nie wiem co jest wlaściwie w tym życiu, nie mam do niego instrukcji obslugi i nie jestem doświadczona w związkach,. więc nie wiem co jest możliwe, co dobre, a co nie. Nie chce Go krzywdzić i ostatecznie skrzywdzić, już mniejsza o mnie. Co o tym myślisz?

No więc tak.. Tu ewidentnie zmienia się u niego wygląd zewnętrzny, gesty, zachowania - cala ta bardziej zewnętrzna powloka, łacznie z psychiczną bardziej zew. częścia. Po prostu jak zupelnie inny czlowiek. Tak jakby w jednej chwili obrasta jakimś murem, przybiera zupelnie inny wygląd z ławtościa kameleona. Nie wiem jak inni Go widza, faktem jest, że ta jego była dziewczyna na początku pozytywnie reagowała na niego, a póxniej też coś takiego dostrzegła, ze kategorycznie odmówiła. Ja postanowilam poczekać i zobaczyć co sie stanie.
Nie wiem, to człowiek wrażliwy, mocniej niż większość reaguje na różne przykrości i chyba to + jego jakieś problemy wew. wywołuja taki efekt. Wydaje sie, że to jak sami czujemy sie ze sobą, tak też odbierają nas inni. Myślę, że to się jakoś łaczy tutaj.

Dokładnie, tak jak opisałam wyżej... Ty cos wyczuwasz...

Tak, dokladnie. Kiedy jest dobrze, to tak wlasnie jest między nami. Czuję, ze On taki wlasnie jest gdzies tam pod spodem, tylko chyba jednocześnie, gdy cos tam zlego dzieje sie w jego wnętrzu/ przybiera pewna postawę, to w tym świetle wygląda źle.

Hm... I jak teraz myślisz? Co było powodem? Skoro wygląd miał super i uważalas, ze jest cudowny, to co to mogło być?

Spoko, faktycznie tak to brzmi

Wiesz co, chyba mam coś z dziewczyny jednak, bo świat odbieram dość mocno emocjonalnie;). Jesli coś widzie, to uruchamiają sie emocje, które potęgują to co aktualnie odczuwam. Tak mam, ze jesli z kimś jestem, to chciałabym, żeby miał w miarę podobny poziom wyczucia estetycznego do mojego. Sama nie jestem jakos super 'wycackana', ale On nie miałby oporów posunąć sie tutaj do maksimum niedbalstwa. Nie robi tego chyba tylko dlatego, ze dowiedział sie już od ludzi, że to dla nich niemiłe. Patrząc na Niego bardziej obiektywnie wygląda On po prostu jak typowy informatyk zapatrzony w swój komputerek i pogardzający wszystkim co wymaga większego ruchu niż ten potrzebny do udzwigniecia łyzki z zupa;) To ma fajne, ze nie ocenia ludzi za wygląd, tylko za to jacy są, ale z drugiej strony sam o własny wygląd najchetniej zupełnie by chyba nie dbal. Nie chodzi mi o to, żeby jakos niewiadomo co ze sobą robił, ale ta klata... ; ) chociaż tyle.. Tzn wystarczyłoby mi, zeby ją trochę wzmocnił, nie czułabym się jakbym przytulala się do dziewczyny.

Hm.. On uwaza, ze jest ok, że nie jakoś super, ale wystarczająco dobrze. Czuje sie ze sobą dobrze. Chce, żebym Go kochała takim jaki jest, a dopiero jak poczuje z mojej strony pełną akceptację, to bedzie mu sie chciało starać.

Wiesz, samo zdrowe ciało i super siła psychiczna jeszcze o niczym nie swiadczą. Potrzeba jeszcze ciekawej, dobrej duszy To ostatnie On ma i dlatego nie jest łatwo szybko się poddac...

Nie cwiczył i miał mięśnie? Hm..

Też myślę, że w tym leży sedno problemu...

Paulina, wydaje mi się, że jeśli coś jest mega-super-hiper obrzydliwe to po prostu miłość się nie pojawia...

Jakoś nie umiem sobie wyobrazić (a wyobraźnię mam bujną), że u faceta, którego kocham coś w jego wyglądzie jest obrzydliwe. Gdybym tak uważała to bym go nie pokochała, bo dla mnie miłość i pociąg fizyczny są nierozerwalnie związane.

Diekuję za te szczere wypowiedzi

Kochana Vinngo, wygląda na to, że masz rację. Przeczuwam to, że to nie o tę klatke chodzi, ale chyba boję się do tego przed samą sobą przyznać. Mam po prostu nadzieję, ze jeśli troszkę poćwiczy, to będzie nieco lepiej, a to już będzie całkiem dobrze...

Miło usłyszec, ze są ludzie, którzy tak dobrze potrafią się dobrać:) Zazdroszcze, ale cóż.. Widocznie jesteś na tyle atrakcyjną dziewczyną, ze możesz być z mężczyzną, który tak na Ciebie działa. Mi, pomimo moich 27. latek i kochliwej natury jakoś nigdy sie to nie udało. Było kilku chłopaków, którym na mnie zależało, ale oni mi się nie podobali. Ten jest najatrakcyjniejszy z nich wszystkich. I mam z nim wspólne tematy, jest kochany i bolaloby Go, gdybym Go zostawiła. Wiem jak brzmią te argumenty, ale.. punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia. Jeszcze nie tak dawno do szaleństwa zakochana byłam w takim jednym chłopaku, ale jak zawsze w takich przypadku, on nie był mna jakoś bardziej zainteresowany. Wiem jak to brzmi co ja pisze, to dla mnie smutne, a Tobie pewnie brzmi żałośnie w dodatku. No cóż.. Ogólnie jestem silną dziewczyną całkiem, postaram sie udzwignąc kilka cieżarów. Wątpię już, zebym w tym wieku miała spotkać kogoś, kogo tak bym pokochała(z wzajemnościa oczywiście), jak Ty swojego ukochanego(a nawet jeśli, to nie zostawie Go przecież). Z Nim jest mi naprawdę dobrze, poza tym, że nie czuje tego co Ty..

To nie tak jak myślisz, wynikło w trakcie szczerej rozmowy i było wypowiedziane z nadzieją, ze da się to jakoś rozwiazac, ze On coś wy,mysli....

Przypadek, który przytoczyłaś jest trochę inny niż problem z którym zmaga się mambra i już wyjaśniam ocb. Napisałaś "Skoro na początku znajomości byłam taka sama i mu się podobałam", a w przypadku mambry nie było początku o którym piszesz, tzn. nie napisała czy był, czy nie go było, ale tak to wygląda, że Ona od początku się zmaga z fizycznością swojego mężczyzny.
Dlatego też napisałem, że "gdybym usłyszał takie słowa od ukochanej kobiety, wypowiedziane szczerze" i właśnie kluczem w tym zdaniu są słowa "ukochanej kobiety" i "wypowiedziane szczerze", no to taka prawda byłaby dosłownie zabójcza. Nie piszę tu o jakichś wymogach, które to ona by miała wobec mnie, tylko o prawdzie, którą by mi przekazała, jakim mnie widzi, że jestem dla niej odpychający itd. Prawda jest prawdą, nie jest zła, ani dobra, a że bywa okrutna...

Mam przykład, który lepiej zobrazuje moje postrzeganie tego problemu.
Miałem kiedyś problem ze śmierdzącymi stopami (tylko się nie śmiać za mocno ). Niestety ja tego zapachu nie czułem, a inni oczywiście jak najbardziej. No i pewnego razu mój przyjaciel nie wytrzymał i powiedział: "Słuchaj stary, muszę Ci coś powiedzieć, tylko się obraź, ale strasznie jadą Ci stopy." (byłem wtedy u niego w domu). Jego słowa chyba będę pamiętał do końca życia, bo było mi tak okrutnie wstyd, że dosłownie nie wiedziałem co powiedzieć. I nawet przez chwilę nie przeszło mi przez myśl, że powiedział to, aby mi zrobić na złość, dopieprzyć, czy coś w tym stylu (później nawet podziwiałem go za to, że miał jaja, aby bez większej ogłady uderzyć do mnie z takim tekstem). Dlaczego nie? Proste - dlatego, że to przyjaciel i nie muszę chyba tego słowa tłumaczyć. No więc założyłem sobie butki i tak przesiedziałem do końca pobytu u niego. Gdy już wróciłem do domu, to pierwsze co zrobiłem, to uruchomienie kompa, google i wpis pt. "śmierdzące stopy". Podjąłem walkę z tym. Skarpety zmieniane codziennie albo dwa razy dziennie, moczenie stóp, różne proszki, zasypki cuda wianki i w końcu wygrałem. Czy zrobiłem to dla siebie? Chyba nie, bo przecież sam tego nie czułem. Zrobiłem to dla innych, dla tego mojego przyjaciela i innych ludzi z mojego otoczenia, którzy w moim towarzystwie na pewno nie czuliby się zbyt dobrze. Można by chyba nawet rzec, że byłem dla nich z tym "cudownym" zapachem sera hehe troszkę odpychający.
Teoretycznie, znając problem mogłem przecież nigdy nie zdejmować butów, tak jak facet mambry mógłby nie zdejmować koszulki podczas zbliżenia, jednak czy to jest dobre rozwiązanie? Czy to jest rozwiązanie godne prawdziwego mężczyzny?
Mężczyzna, któremu nie zależy na atrakcyjności wobec swojej partnerki dla mnie jest niemęski, nawet nie jest kobiecy, bo kobietom chyba jeszcze bardziej na tym zależy, a więc chyba jest nijaki. I jak tu kochać kogoś, kto jest nijaki? W moim odczuciu to już jest prawdziwa sztuka, stąd też mój podziw.

Nie mogę się wypowiedzieć za wszystkich mężczyzn, ale powiem, że na mnie prawda działa stymulująco. Dla mnie słowo "odpychający" w pierwszej fazie byłoby wyzerowaniem psychy, jednak w drugiej, już po otrząśnięciu się z szoku byłoby stymulantem, powodem do działania, do zmian, aby nigdy więcej takiego słowa już nie usłyszeć, aby zwyczajnie stać się lepszym człowiekiem dla najbliższych. Jest to dla mnie naturalne i logiczne działanie. Zbagatelizowanie problemu byłoby w moim odczuciu tchórzostwem albo lenistwem

Co do "ostrej oceny tego faceta", jeśli tak brzmią moje wypowiedzi, to ocenianie nie jest moim celem, raczej tak jak mambra jest poirytowana, gdy widzi go nagiego, tak mnie w jakiś sposób irytuje jego zachowanie wobec niej i pewnie to dlatego, że sam jestem dość inny

Co ciekawe, jeszcze dodam, że mężczyźni potrafią o kobiecie w przeciągu minuty chyba powiedzieć wszystko i to ubranej. Fajne to, niefajne tamto, to za małe, to za duże itd., chwila i już widzą i wiedzą wszystko. Jesteśmy wzrokowcami, a więc chyba stąd to się bierze. Natomiast opis mambry, wyjątkowo szczery i prawdziwy o cielesności mężczyzny mnie całkowicie zaskoczył. Stąd też prawdopodobnie moja reakcja - wybuch śmiechu w pierwszej chwili (taka głupawka). Chyba pierwszy raz w życiu zobaczyłem jak bardzo mężczyzna może być nieatrakcyjny dla kobiety, że w ogóle może być nieatrakcyjny. No jak to tak? Przecież facet, ma być silny, ma zarabiać na swoją rodzinę itd. a nie musi być ładny hehe, to kobieta ma być ładna... - tzw. szablonowe myślenie. Bardzo ciekawe doświadczenie, także dzięki za szczerość mambra.

Powiedziałbym, że myślę podobnie. Pod warunkiem, że faktycznie nie widziałbym do tej pory problemu. Inaczej ma się sprawa w sytuacji kiedy wiesz, że coś nie gra, starasz się na różne sposoby to zmienić, a i tak nie ma efektu i dalej jesteś odpychający.....wtedy trzeba wszystko zakończyć.

A to też całkiem ciekawe i prawdziwe. Ja generalnie jestem niski i szczupły (no, aktualnie to dobrze zbudowany). Ładnych parę lat zajęło mi przytycie do normalnej wagi (zawsze miałem lekką niedowagę), a mam mini siłownie w domu i odpowiednio się odżywiałem (z ogromną nadwyżką). Przy wzroście 170cm ważę obecnie 73kg. Jednak nawet kiedy ważyłem 55-60kg (mając tyle samo wzrostu) kaloryfera na brzuchu nie miałem (a dużo ćwiczyłem, uprawiałem sporty i aktywnie spędzałem zawsze czas). Więc to akurat prawda. Niektórzy mają różne niedoskonałości, defekty czy wady i choćby na powiekach stanęli to nic z tym nie zrobią. Pod względem fizycznym akurat można powiedzieć 'widziały gały co brały', bo jednak fizyczność oceniamy jako pierwszą zawsze. Ale oceniamy również potencjał. Kilka tygodni dobrego treningu (i diety, choć niekoniecznie w kontekście odchudzania, a zdrowego odżywiania) i letnie słońce potrafią zdziałać cuda.

Myślę, że nie ma w tym wypadku miłości. Było kiedyś zauroczenie, ale to gdzieś się wypaliło. Jedyne co pozostało to strach mambry, że za chwilę stuknie jej 30, jak magiczna bariera, po przekroczeniu której nikogo nie znajdzie...i na zawsze zostanie stara panną....

I jeszcze taki humorystyczny akcent...
Ostatnio powiedział mi, że on już ma pomysł co zrobić z ta klatka swoja, żebym była zadowolona. Po czym oznajmił, że są takie koszulki ze zdjęciem torsu... ; ))
(Oczywiście żartował)

Post Yoghurta uświadomił mi, że Ty, Mambra, wcale nie przyszłaś tu po radę co zrobić, aby było lepiej w tym związku. Ty wewnętrznie czujesz, że ten związek nie ma sensu i tak się żalisz na tego obleśnego faceta, aby ktoś Cię poparł, że powinnaś go rzucić. No i ja Cię popieram. Bo to nie ma sensu. Kiedy związek ma sens, mimo kryzysu, jeśli ludzie się kochają - próbują szukać rozwiązań. Ty nie szukasz. Mam 2 przyjaciół płci męskiej i oni mi dają to, co Tobie Twój chłopak - świetnie się rozumiemy, tęsknię za kontaktem z nimi. Ale w związku jestem z facetem, z którym zarówno się rozumiemy, jak i pociągamy fizycznie. Ty jesteś w związku z facetem, który powinien być Twoim kumplem, nie partnerem.

To jest przykład na to, że nie chcesz rady jak zmienić swoje postrzeganie jego osoby tylko szukasz odpowiedzi, czy związek bez miłości ma sens. Osobiście uważam, że miłość ma różne definicje, ale miłości, gdzie jedno z partnerów uważa drugie za odpychające nie znam. Ty go nie kochasz. Ty się tylko boisz być sama. No i jesteś do niego przywiązana - w końcu pewną część życia spędziliście wspólnie. No i nie chcesz mu robić krzywdy swoim odejściem. Niestety większą krzywdę robisz mu będąc z nim z litości, uważając za fajnego kompana do rozmów ale kiepskiego partnera do seksu i beznadziejnego kandydata na ojca swoich dzieci...

Poza tym uderza mnie Twoje niskie poczucie własnej wartości. I jakieś idiotyczne stereotypy, że "w pewnym wieku nie znajdziesz już nikogo ciekawego". Ponieważ odniosłaś się tutaj do mnie to powiem Ci, że ja obecnego partnera poznałam jak miałam lat 28 i 8 miesięcy, czyli więcej niż Ty masz teraz. I wcale nie jestem atrakcyjną (fizycznie) dziewczyną. Prawdopodobnie fizycznie jesteś znacznie ładniejsza. Ale ja mam nad Tobą jedną zdecydowaną przewagę: mam wysokie poczucie własnej wartości. I wolę być sama niż zadowalać się namiastkami.

Widzisz, ja swojego mężczyzny nie wybierałam pod kątem fizyczności, jak sugerujesz w swoim poście. On mnie zauroczył całokształtem. Mimo, że fizycznie nie był zupełnie w moim typie (nigdy nie podobali mi się wysocy faceci, a wysocy i bardzo szczupli to już zupełnie). Ale miał w sobie to "coś", że szybko mi się typ zmienił Kocham go, wiec postrzegam całościowo i cały mi się podoba. Jego chuda klata też Zresztą strasznie rozbawiłaś mnie porównaniem przytulania się do swojego faceta i przytulaniem się do dziewczyny Przytulałaś się kiedyś do dziewczyny? Ja tak i zapewniam, że wrażenia są zupełnie odmienne

Ty też możesz wybrać sobie mężczyznę atrakcyjnego dla Ciebie fizycznie. Ale jeśli będziesz tkwiła w tym związku, bo jesteś za stara, żeby znaleźć partnera do satysfakcjonującego związku. bo "ten był i tak lepszy niż pozostali", bo on będzie biedny jak go zostawisz - to tylko marnujesz swój czas i jego. Twój czas - Twoja sprawa, ale wobec faceta jest to wybitnie nie fair traktować go jak "z braku laku". A co będzie, kiedy na swojej drodze spotkasz mężczyznę super dla Ciebie atrakcyjnego, który w dodatku się Tobą zainteresuje?

W chwilach załamania chyba faktycznie tak własnie myśle. Wtedy był mjeden z takich dni.

No dobrze.. to trochę tak jak uważasz, ale nie do końca )
Hm.. zastanawiam się.. nie wiedziałam, ze takie decyzje, ogólnie związki, są aż tak trudne... Bo z jednej strony wydaje się być dobrze, a z drugiej coś nie tak... jak jakas próchnica... On jest wciąż przekonany, że wszystko będzie dobrze. Zachowuje się spokojnie, jakby miał pewność, że to co jest we mnie, to nic takiego. Udaje? Twierdzi, że nie. Twierdzi, że miłość to nie jest coś, co pojawia się na początku, ale coś co ma szansę powstać w trakcie bycia ze sobą. (Nie wyklucza przy tym przypadków, gdy ludzie poznają sie, zauraczają i z tego później rodzi sie miłość).
Hm... Mówiłam tutaj o cechach które mnie od Niego odpychają, ale sa też takie, które mnie przyciagają. Są wsród nich również cechy fizyczne. Np. świetnie wygląda w pewnym typie ubrań, czasem szczególnie podoba mi się Jego twarz, głos.. (Zbyt wybiórczo przedstawiłam sytuacje). tak wiec to z tego powodu mam tutaj dylematy. Ten człowiek podoba mi się i zarazem niepodoba, a przy tym jestem z nim dość mocno zaprzyjaźniona. Czasem mnie pociaga, innym razem odpycha. Czuje sie samotna, gdy nie mogę z Nim porozmawiać. Nie znam nikogo innego, kto potrafiłby tak ukoic to uczucie, z nikim innym tak dobrze nie potrafie sie dogadać. Chciałabym, by mi się podobał jeszcze bardziej, bym potrafiła kochać Go jak swojego mężczyznę kocha Vinnga. Mogę mieć tylko nadzieję, że kiedyś do to się uda jakimś cudem. Być może uda mi się zmądrzeć, jak sugerujesz. To by było świetne wyjście. Natomiast sugerowany przez Ciebie sposób(

) jest jeszcze do przemyślenia, do wypróbowania na innych czy działa;))

Mambra czytając Twoje posty, także te z innych wątków forum mam wrażenie jakbyś faktycznie chciała otrzymać od nas odpowiedź typu: "zerwij z nim", albo "nie zrywaj, jakoś to będzie, dacie radę". Niestety my za Ciebie nie zdecydujemy, tak się nie da. Żadna z naszych porad nie będzie dla Ciebie też wystarczjaca, bo to Ty musisz podjąć decyzję zgodną z Tobą.

Co ważniejsze odnoszę wrażenie, że wolałabyś z nim zerwać ale się boisz. I gdybyś miała pewność, że on po zerwaniu jakoś to "przeżyje", że Ty jeszcze ułożysz sobie życie na nowo to byś chętnie z nim zerwała.
Odpowiedz sama sobie na pytanie: jak byś postąpiła gdybyś miała pewność, że niezależnie od decyzji jaką podejmniesz będziesz w życiu spełniona i szczęśliwe zakochana? Czy gdybyś wiedziała, że nie ma żadnego ryzyka to wciąż byś z nim była, czy jednak byś zerwała?

Myslę też, że boisz się zostać sama. Nie wierzysz w to, że w życiu może spotkać Cię jeszcze coś lepszego. Obawiasz się, że z każdym rokiem to utęsknione szczęście się bardziej oddala niż przybliża.
Czas płynie, nie da się ukryć...

Jednak czy faktycznie lepiej być z kimś kogo się nie kocha, co do kogo się ma mnóstwo zastrzeżeń, czy lepiej może nawet zostać samamu gdyby tak się mialo zdarzyć?

Myślę, że Vinnga ma wiele racji co do tego, że masz małe poczucie wartości. Nie jesteś pewna siebie, swoich atutów.
Boisz się zaryzykować, boisz się nowych doświadczeń.

A co do miłości to może się zdarzyć w każdym wieku, nigdy nie jest za późno. Znam osoby, które swoją miłośc poznały w wieku 28, 30 lat i później. Nawet w wieku 27 lat, czy grubo po 30-ce można zacząć od nowa. Nie ograniczaj się swoim wiekiem.

Wydaje mi sie, że czujesz się jakby winna, że nie potrafisz go kochać tak jakbyś chciała, tak jak on według Ciebie na to zasługuje. Czyli czujesz się winna, masz do siebie o to pretensje. Z drugiej strony dostrzegasz w nim atrakcyjne dla Ciebie cechy, możliwość pogadania, to wasze dobre porozumienie itp.
I kolejna kwestia jest taka, że pomimo tych dobrych chwil z nim, po mimo tego, że masz z nim dobry kontakt psychiczny czujesz, że coś w tym wszytskim "nie gra".
Myślę, że Vinnga znów ma rację, bo możliwe, że on jest Twoim naprawdę dobrym przyjacielem, jednak możliwe, że tylko przyjacielem. Jednak przyjaźń to trochę za mało, to nie ten rodzaj relacji aby to wystarczyło.

Myślę, że boisz się sama przed sobą przyznać co naprawdę Cię w nim odstręcza. Co naprawdę Ci w nim nie pasuje itp. Ta fizycznośc jak już pisałam to tylko "przykrywka" prawdziwych problemów.

Mam poczucie, że na siłę, trochę moze nawet wbrew sobie chcesz z nim być bo to wydaje Ci się chyba słuszne, albo czegoś się boisz.
Usparwiedliwiasz swojego chłopaka kiedy go "atakujemy", a jednocześnie mam wrażenie jakbyś chciała abyśmy Ci napisali abyś od niego odeszła.

Rozumiem, że masz poważny dylemat. Wewnętrzny konflikt.

Mambra musisz zdobyć się na szczerość. Może Ci pomoże jak zrobisz sobie zestawienie jego zalet i wad. Wypisz wszystko co Ci przyjdzie do głowy odnośnie jego wad i tak samo zrób z zaletami. Nastepnie przypisz punkty poszczególnym cechą. Przy wadach np. 10 oznacza, że ta cecha denerwuje Cię najbardziej, a 1 mało ważne. Przy zaletach 10 - super, 1 mało istotne i podlicz wyniki. Może to pomoże Ci w zobaczeniu całości.

Jeśłi jesteś z nim tylko z litości, czy poczucia winy to z pewnoscią to nie wystarczy aby utrzymać związek. Oboje się tylko jeszcze bardziej skrzywdzicie.

Może problem nie tkwi w Twoim chłopaku tylko w Tobie mambra? Chciałabyś mieć instrukcję obsługi, instrukcję jak powinno być we własciwym związku. Nie istnieje coś takiego. To Ty musisz wiedzieć, czy w tym związku czujesz się dobrze, czy jesteś autentyczna, jesteś sobą. Czy sprawia Ci przyjemnośc przebywanie z chłopakiem, czy czasem masz ochotę uciec? Czy odczuwasz irytację, zmęczenie, czy jednak odczuwasz przyjemny przypływ enegii. Czy czujesz się z chłopakiem neutralnie.

Może Twoje rozterki mają związek z Twoim lękiem przed przyszłością? Może Ty sama ze sobą masz jakiś trudny czas?

A może w waszym związku minał już okres zakochania, zauroczenia i emocje się unormowały. Może przeszkadza Ci, że nie ma już uniesień, silnych emocji i nieswojo się z tym czujesz. Może wasz związek wszedł na inny etap, a Ty nie umiesz zaakceptować nowej sytuacji. Brakuje Ci adrenalinki, silnych doznań. A każdy związek ewoluuje. Każdy etap zwiąkzu jest inny, zazwyczaj po okresie silnych emocji, zakochania przychodzi etap zaznaczania się wyraźnej więzi, przywiązania, przyjaźni, miłości. Inni nie odnajdując już w sobie tak silnych emocji myślą, że uczucie ustało. Niektórzy lubią tylko ten okres zauroczenia, zakochania i kiedy to zaczyna się zmieniać odchodzą.

mambra nie myśl o tym co Ty myślisz, że możesz mieć, nie mysl o tym co wdług Ciebie jest realne tylko zastanów się czego Ty naprawdę pragniesz od swojego mężczyzny, związku. I zastanów się ile z tego co pragniesz masz faktycznie, a ile Ci brakuje. Nie ma jednego, idealnego przepisu na związek, Ty sama musisz wiedzieć, czy jest Ci z tym dobrze, czy nie.

Cześć Dziewczyny! Dawno nie pisałam, bo było u mnie wszystko okej, bez problemów normalnie miodek, bo byłam sama:)

Poznałam jednak faceta;/ No i się sobą zauroczyliśmy. Jest wszystko okej oprócz fizycznej części związku. Niestety facet ma mega małego członka, w wzwodzie z 9 cm, cienkiego i w dodatku nasz seks trwa minute góra 5 minut. Myślałam, że za drugim razem będzie dłużej, ale wyobraźcie sobie, że mu sflaczał po paru ruchach. Obwinia mnie za to, że to ja naciskałam na 2 raz. Tak naciskałam ale dając mu dużo czasu na regeneracje sił i nie zmuszając go do niczego. Może mam wypaczoną psychike, ale seks dla mnie się mega liczy, mimo że chłopak jest na prawde okej słodki i zdecydowany w jednym.

Też któraś tak ma? Ja nie wiem czy warto dalej brnąć w taki związek:(