Jaka jestem ? - Netkobiety.pl

Witam Was serdecznie,
Chciałabym bardziej przybliżyc Wam historie mojego życia oraz przdestawiając swoją osobę uzyskac od Was odpowiedz, na pytanie: jak widza mnie inni, jaka jestem. Mimo, iż mam 23 lata nadal nie wiem tak naprawde jaka jestem. Wydaje mi sie, że udaje iż czegos w sobie nie widze lub cos ukrywam. Muszę w koncu otrzasnac i spojrzec na siebie z innej strony, ale od poczatku.
Jestem dzieckiem, które było ewidentna wpadką moich ponad 40letnich rodziców. Mam rodzenstwo starsze o ponad 20 lat, które mają dzieci starsze nawet ode mnie. Od 5 wieku wychowywałam się sama, gdyż wszyscy zalozyli swoje rodziny. Jako dziecko dorastałam w atmosferze strachu i wiecznego nacisku. Zylismy bardzo skromnie. Moja mama pragneła abym zawsze przynosiła same 6, jesli dostałam 5 to bylo jedynie pytanie: a czemu nie 6? Gdy dostałam gorsza ocene, od razu slyszalam, że jaka to ja jestem, że nie zdam do nastepenej klasy itd. Moi rodzice nieustannie sie kłocili, tata czasami naduzywal alkoholu i sie awanturowal. Moja mama czepiała sie wszystkiego. Z czasem nie pomagalam jej w ogole w domu, gdyż cokolwiek bym zrobila to bylo zle, nie po jej mysli. W liceum sie zakochalam i zaczelam mocno wagarowac, jednak wszytko ukrywalam przed rodzicami. Mojej mamie przestalo, az tak mocno zalezec na ocenach, gdyz w glowie zawrocil jej moj chlopak, poza ktorym swiata nie widziala. Do domu nie moglam nikogo wpuszczac oprocz niego. Niestety ja coraz bardziej sie staczalam. Zerwał kontakt z przyjaciolmi, roztylam sie i zupelnie zamknelam w sobie. Moj chlopak zle mnie traktowal. Zalezalo mu jedynie na seksie, wiec sie z nim rozstalam. Niestety moja mama nie byla z tego zadowolona, wrecz na mnie krzyczala za to ze zle zrobila, ze juz nikogo nie spotkam i zostane sama. Wtedy tez diametlanie schudlam. Zawzielam sie zaczelam cwiczyc i solidnie uczyc sie do matury a braki mialam ogromne. Schudlam ponad 20 kg, zdalam nawet z dobrymi wynikami mature i poznalam przypadkowo obecnego meza. W domu mialam w tym czasie istne pieklo. Nie moglam znalezc pracy a mama mowila mi ze bede juz cale zycie bezrobotna, bo nigde sie na studia nie dostane. Los chcial ze znalazlam prace (upokarzajaca), w ktorej powinni pracowac jedynie mezczyzni. Jednak przyjeli mnie. Przez prawie rok dzwigalam mega ciezary, by moc oplacic studia. Tak zaczelam zaocznie studia, ktore nie byly moim marzeniem. Marzylam o pedagogice wczesnoszkolnej ale w mojej okolicy studia te byly takze w piatki a tego nie pogodzilabym z praca. Wiec poszlam na studia: ped opiekuncza i socjalna i o dziwo skonczylam je bez zadnej poprawki. W miedzy czasie zmienilam prace i poszlam na staz do przedszkole gdzie nabralam skrzydel. To byl naprawde piekny czas. Mialam prace, kochanego chlopaka, ktory zawsze mnie wspieral. Jednak staz skonczyl się. Moj chlopak oswiadczyl mi sie i w zeszlym roku wyszlam za maz i zamieszkalam w domku jednorodzinnym z moim mezem. Niestety od 2 lat nie moge znalezc pracy. Szukalam jej na niemal wszystkie sposoby i nic. Dodam, iż bronilam sie jak moglam by trafic ponownie do jakiej okropnej pracy, w ktorej strace resztke sil. No i tak siedze w domu. Zajmuje sie domem i mezem, ktory wciaz powtarza ze jest zadowlony z takiej zony, ale ja wiem ze dla wszystkich jestem nierobem i jakims sciemiaczem. Czasami chwytam jakas prace dorywcza ale to przeciez kropla w morzu. Wychodzac za maz robilam to z wielkiej milosci oraz z powodu uwolnienia sie od rodzicow. Jednak teraz gdy jestem daleko od nich, to nasze stosunki diametlanie sie odeminily! I nigdy nie pomyslalabym, ze bede za nimi tak bardzo tesknila. Sa starszymi osobami, ktore wymagaja opieki a ja ich zostawilam... teraz czuje sie podle, wiele zrozumialam. Moja matka nie ma latwego charakteru ale zawsze chciala dla mnie dobrze i nadal tak jest. W miare mozliwosci sobie pomagamy, ale odleglosc nam przeszkadza. Mieszkam tu od ponad pol roku i nie znam nikogo. Siedze w domu od rana do 17-18 sama. Potem maz wraca z pracy ale zawsze ma jakies obowiazki i nie moze zemna siedziec caly czas. I tak mija moj dzien. O kontaktu z kimkolwiek. Mamy dom i to jedynie nas tu trzyma, bo tak to bym ublagala meza na powrot do mojej miejscowosci, a teraz juz nie mam wyjscia. Muszę tu zostac i tkwic sama. W dodotku jestem obecnie w 1 miesiacu ciazy, ktorej ogromnie sie boje. Jest ona dla mnie zaskoczeniem, gdyz zawsze sie zabezpieczalismy. Ciesze sie z tego malenstwa, ale wiem ze to juz koniec moich lat mlodosci, ktorych nie wykorzystalam. Nigdy nie balowalam, nie chodzilam na dyskoteki, nie podrozowalam, nawet malo spotykalam sie z przyjaciolmi. Teraz caly swiat skupie wokol dziecka i bede dalej tkwila w domu w malenskiej wsi jedynie z dzieckiem. Boje sie ze sie znowu stocze, ze wpadne w jakas depresje z braku kontaktu z ludzmi i ze sobie nie poradze z dzieckiem. Nie mam pojecia o jego wychowaniu. Bopje sie ze moje zycie jeszcze bardziej sie pograzy. Mialam nadzieje ze teraz na lato chwyce jakas prace a teraz znowu jestem uziemniona i musze sprostac tak wanzej roli jak rodzicielstwo. Boje sie strasznie.
Proszę Was co myslicie o mojej osobie, co powinnam zrobic, jak zyc. Czekam na Wasze opinie i rady. Prosze Was, bo juz dluzej nie moge dusic tego w sobie.