Jak poradzic sobie z lekami nocnymi - Netkobiety.pl

Czasami takie głupie opowiastki z dzieciństwa, mogą stać się traumą na całe życie. Myślę że powinnaś udać się do psychologa. Rozmowa z nim może Ci naprawde wiele dać, a przede wszystkim pomóc;) W końcu od tego są Ci specjaliści.
Powodzenia;))

BlackAngel,
myślę, że na początek warto skupić się na praktycznych konkretach. Oglądanie horrorów może powodować - nawet u osób, które uwielbiają kontrolowany dreszczyk strachu - lęki przed ciemnością, samotnością, zaśnięciem, opustoszałą uliczką itp. Może mogłabyś zrezygnować z tej części filmów, po których czujesz się najgorzej, np.: krwawe thrillery o mordercach są OK, ale opowieści z zaświatach powodują, że śnią Ci się duchy.

Możesz też, już podczas seansu, próbować nabrać dystansu do tego, co widzisz na ekranie. Na przykład, oglądając film z koleżanką, śmiejście się - z sosu pomidorowego, który udaje krew, głupiej miny przestraszonej bohaterki itp. Jeśli przez cały wieczór i przed zaśnięciem będziesz w dobrym humorze, strach okaże się słabszy. A może noc horrorów z przyjaciółkami? Śpiąc w jednym pokoju lub w jednym łóżku na pewno nie będziecie się bały - i taki obraz (chichotanie z duchów) zapamiętasz na długo, nawet, kiedy będziesz już w pokoju sama.

Sprawdzonym sposobem jest też przekierowanie myśli, uwagi na coś zupełnie innego niż świeżo obejrzana historia. Przed pójściem spać poczytaj gazetę, poucz się lub przygotuj na kolejny dzień pracy, wyprasuj ubrania, pogadaj przez telefon, obejrzyj program telewizyjny na zupełnie neutralny temat.

Warto zadbać też o samą jakość snu - wygodne łóżko, dobra temperatura, wywietrzony pokój. Rzuć okiem, czy na pewno zamknęłaś drzwi i okna, że na ulicy pod domem nie dzieje się nic niezwykłego (żeby nie martwić się o to leżąc pod kołdrą). Zastanów się, czy pomogłoby opuszczenie lub podniesienie rolet lub zapalona malutka lampka (tylko na początku - z czasem coraz łatwiej będzie ją gasić), a jeśli działa to na Ciebie kojąco - możesz wypić ziołową herbatę.

Połóż się spać dopiero wtedy, kiedy poczujesz silne zmęczenie i nadchodzący sen, żeby w łóżku nie spędzać bezsennych godzin na rozmyślaniach o potworach.

Jeśli wszystko to nie przynosi rezultatów... rezygnacja z oglądania horrorów może być trudną, ale najlepszą decyzją. Jeśli zaś z czasem poczujesz, że nocne lęki wiązały się nie tylko z krwawymi seansami i nie możesz sobie z nimi poradzić - kilka rozmów ze specjalistą może okazać się pomocnymi. Na pewno nie zaskoczysz ani nie rozbawisz psychologa, ponieważ podobny problem ma wiele osób.

Ja miałam tak samo jak Ty. Po obejrzeniu horrorów miałam paniczne lęki, bałam się ciemności, nie cierpiałam tego momentu, kiedy kładłam się spać. Potrafiłam nie spać nawet do 4 nad ranem z tego strachu, to wszystko przez horrory (egzorcyzmy). Spałam w jednym pokoju z siostrą , pózniej z mamą ;D aż wstyd się przyznać taka duża już jestem ;D. Lęki mi przeszły gdy nie oglądałam horrorów, zajmowałam się codziennymi obowiązkami, ciągła rutyna i przebywanie z ludzmi. Mniej mogę się bać wiosną i latem, kiedy jest więcej światła dziennego.
Gdy zaczynam się bać zawsze sobie tłumaczę, że to tylko moja wyobraznia i nic się nie dzieje ;D
Trzymaj się :**

Ale zawsze jest tak, że w pewnym momencie przypomina mi się to i owo.. Jak byłam dzieckiem siostra mnie straszyła i takie różne tam, pewnie dlatego wzięła się ta trauma, która mnie gnębi do dzisiaj. Jak nie horrory to inne opowieści zawsze się przypomną. Pierwszy krok jaki zrobiłam- staram się nie oglądać horrorów, a jeżeli do tego dojdzie to oglądam to, wiedząc, że to tylko scenariusz, że to co widzę na ekranie nie może być prawdziwe. Zobaczymy jak zostanę sama w domu czy to podziała