Kiedyś podziwiałam ludzi, którzy mogli zrobić to, co chcieli i potrafili sami o sobie zadecydować. Odkąd się poczułam po ich stronie, zauważyłam, że moje zdumienie coraz częściej wzbudzają osoby, które o to się nie troszczą. Ataku i burzy myśli dostaję, gdy ktoś mi mówi, że nie wie, czego w życiu chce. Mam wtedy ochotę tym człowiekiem potrząsnąć, żeby zaczął wiedzieć, żeby przestał spać na jawie, ale się wziął do pracy. Wszystko nie jest tak źle, gdy osoba się poszukuje, próbuje siebie w różnych dziedzinach? Ale, gdy nie wie i nie chce wiedzieć? Moim zdaniem, to jest po prostu oburzające, taka nie odpowiedzialność za swoje życie i jego jakość. Któż ma wiedzieć, jeżeli nie TY sam? Kto określi Twoje chęci i potrzeby lepiej? Myślę, że wasze opowieści mogą pomóc osobom niezdecydowanym.
Napiszcie jak doszłyście do tego, kim chcecie zostać? Jak zrozumiałyście, że czegoś pragniecie?
- zanetka
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
- Zuza_M
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
Kiedyś podziwiałam ludzi, którzy mogli zrobić to, co chcieli i potrafili sami o sobie zadecydować. Odkąd się poczułam po ich stronie, zauważyłam, że moje zdumienie coraz częściej wzbudzają osoby, które o to się nie troszczą.
Ja natomiast ostatnio dokonałam innego odkrycia - być, a nie robić. Bardziej być niż robić.
Decyzje, o których piszesz, kojarzą mi się właśnie z "robieniem". Lepiej zatrzymać się i dojść do wniosku, że nie wiem, dokąd zmierzam w życiu, gdzie chcę się znaleźć i kim chcę być niż codziennie pędzić, realizując decyzje podjęte kilka lat temu (np. dotyczące wybranego kierunku kształcenia czy zawodu).
- zanetka
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Wiesz, zatrzymać się można na zawsze 
Mam takich sporo przykładów) Niektórzy nie wiedzą i im jest z tym dobrze. Ja jestem za to, żeby się poszkiwać i odnajdować. Próbować i dochodzić do czegoś metodą prób i błędów.
- kasandra1234
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Za trudne pytania zadajesz ZANETKA 
- Rosebud
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
A mi się wydaje, że ludzie nie umieją często dokonać wyboru, gdyż czują się bezradni. nigdy wcześniej nie mieli możliwości zetknięcia się z takim a nie innym problemem, więc nie są pewni czy ich decyzja będzie odpowiednia. A jeśli poproszą kogoś innego mają nadzieję, że druga osoba miała mozliwość zeknięcia się z problemem i może pomóc... Mogą również uważać, że osoba po prostu mocniej stąpa po ziemi i lepiej zna się na zyciu niż ona sama??
- zanetka
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Rosebud myślę, że zawsze bywa "pierwszy raz" we wszystkim - za to lubię życie:) a to o czym piszesz, to raczej przenoszenie odpowiedzialności za swoje decyzje i życie na innych. Boimy się sami coś zadecydować, bo boimy się pomylić, ale z drugiej strony to absurdalne, że tak bezgranicznie ufamy innym ludziom. Jakby ze 100% pewnością, że oni się nie mylą... Róbmy własne błędy, we własnym życiu ))
- Pescecane
- Słodka Czarodziejka
- Nieaktywny
A mi się wydaje, że to może wynikać z takiego pierwszego poważniejszego wyboru, np. co po skończeniu szkoły?
Myślę, że to bardzo poważna decyzja jak na młodego człowieka. Bo po podstawówce (kiedyś) czy gimnazjum trzeba decydować o swoim życiu - zawodówka, technikum, liceum? W ogromnej ilości przypadków to decyzja rodziców, z możliwością, że jest ona zła. W przypadku liceum osoby chcące studiować stoją przed wyborem kierunku - i jeśli rodzice nie mają na to wpływu to młodzieniec musi wybrać sam. W tym wieku często nie ma takiego doświadczenia życiowego, inaczej pojmuje się świat, czasem nie zwraca uwagi na istotne zagadnienia.. A od tego wyboru zależy bardzo wiele... i jeśli się źle wybierze może to rzutować na przyszłe podejmowanie decyzji. Bo nie każdy potrafi sobie poradzić z porażką czy zamknąć drzwi i zacząć wszystko od nowa.
