Sąsiedzka zdrada emocjonalna - Netkobiety.pl

Wow! Chyba zacznę kreować swój ideał. Może też będzie przechadzać się pod moim blokiem ;D
A tak poważnie to chyba się zauroczyłaś.

to takie platoniczne ......  czegoś brakuję Ci w mężu i szukasz tego w swoim wyimaginowanym świecie... dopóki jest to tylko wyobraźnia nie powinno być źle.... tylko pomyśl w wolnej chwili od marzeń, czy nie szkoda Tobie czasu na to co niemożliwe? czy nie lepiej ten czas poświecić na swój związek? ciągłe udoskonalanie? bo w pewnym momencie strasznie się zatracisz.... i umknie CI coś w Twoim małżeństwie....

Skoro masz taką bogatą wyobraźnię, to wyobraź sobie ...że on jest aktorem! sławnym, bogatym , z wieloma osiągnięciami .. albo nawet i bez osiągnięć, jest po prostu przystojny jak Gerard Butler, albo Matthew Mcconaughey ... i kochasz się w nim platonicznie jak wiele kobiet, niezależnie od wieku i tego, czy mają meża, czy też nie  

Kiedyś kochałam tak Toma Cruise .. ech.. no więc akurat masz szczeście, bo ten aktor mieszka blisko Ciebie, jest co prawda boskim, nieosiągalnym bożyszczem, ale mieszka rzut beretem, i masz więcej szcześcia od innych kobiet , bo możesz go codziennie widywać Generalnie pozostań w świecie fantazji i nie przenoś ich na zycie codziennie

Tak całkieem poważnie, myślę, że brakuje Ci zajęcia, zaprzątnięcia czymś myśli, ja obecnie przebywam na L4 i powoli dostaje kota, nie wiem już w co ręce włożyć., bo nie ma w co, już zrobiłam wszystko, a czuję się całkiem dobrze jak na chorobę.

i podobny kolor oczu

Nie aż taki zawiły ze świadomością i podświadomością W pracy mgr dość często mi się Freud przewijał, więc wiem, w czym rzecz.
Dobry ten przykład z aktorem (on akurat osiągnięcia ma w innej dziedzinie ), bo to mniej więcej jest coś takiego. Znajoma to nazwała "idolingiem". Ot, nastolatka, lekko niedojrzała emocjonalnie, wzdycha do swojego idola.

I wiem, że po prostu muszę znaleźć sobie zajęcie, bo taka obsesja na czyimś punkcie, nawet jeśli zbyt mocno nie wychodzi na światło dzienne (padłabym ze wstydu, gdyby się o tym dowiedział albo chociaż domyślił) i truje głównie moje wewnętrzne życie, nie jest niczym zdrowym. Sprzątam i robię w domu, ile tylko się da. Póki coś robię (jak np. przez ostatnie dni napadła mnie wena literacka), nie myślę i nie mam aż takiego rozstroju. Ale później przychodzą takie dni, jak dzisiaj, że mam ochotę wymiotować własnymi myślami (które nie są jakieś wielce hardkorowe), a następnie myślę jeszcze więcej, i to okno, a jeśli wiem, że za oknem nie ma czego szukać, to te zdjęcia i... zdaję sobie sprawę, jak żałośnie to brzmi

Realizacji się nie boję. Prosta przyczyna: nie sądzę, żeby TAKI facet zechciał taką kobietę jak ja i żeby w ogóle odnotował moje istnienie, to po pierwsze. Po drugie: samowolnie (w sensie bez wiedzy i zgody M) nie wykonałam kroku zmierzającego do poznania live, więc tym bardziej samowolnie nie zrobiłabym niczego więcej.

Tyle na razie napiszę, bo mam zbytni chaos od tego wszystkiego w głowie. Dziękuję Wam za Wasze odpowiedzi Miło z kimś porozmawiać, choćby postami...

a ja mysle, ze to Twoje zauroczenie wcale nie potrwa tak dlugo, o ile nie bedziesz sie niepotrzebnie na to nakrecac. facet Ci sie mega spodobal a przez to, ze jest niedostepny i nieosiagalny wydaje Ci sie pewnie sto razy bardziej fascynujacy niz jest w rzeczywistosci. ja bym na Twoim miejscu nie wmawiala sobie, ze nie moge sie do niego zblizyc, bo wtedy jeszcze bardziej by mnie pociagal. nie zrozum mnie zle, nie zachecam, zebys inicjowala z nim kontakty i zaczela sie spotykac, ale postaraj sie w nim zobaczyc zwyklego czlowieka z krwi i kosci, normalnego sasiada.

zapachniało mi podwójną osobowością Mr Hyde i Dr Jeckyll, bywa to niebezpieczne. Teraz to świat wyimaginowany, ale jak zechcesz aby się stał światem rzeczywistym? Dopóki byłby tylko wymyśloną postacią to ok, ja też czasami czytając książkę wyobrażam sobie bohatera ze mną w roli głównej. Ale to facet prawdziwy i on mieszka blisko Ciebie, niebezpiecznie blisko Ciebie. Skoro mąż wie, to masz szczęście, bo inny facet słysząc i wiedząc, ze wzdychasz do innego inaczej zapatrywałoby się na taką sytuację. Mam nadzieję, że jesteś na tyle świadoma, aby te dwa światy oddzielić grubą kreską.

Ps. Kajuś i KGB.... Tom Cruise w Top Gun ... niezłe ciacho, ale Keanu Reeves w Speed, mniam, mniam :-)

Miałam więc męża okłamywać, ukrywać to przed nim itd? Nie umiałabym. Poza uczuciem łączy nas przyjaźń i mamy zwyczaj mówienia sobie o wszystkim, od pierdół do poważnych spraw; wiadomo, że ja, jako gadatliwa baba (co widać po postach ) mówię więcej.
I nie, nie muszę się zastanawiać, jak on się z tym czuję, gdyż wiem to od niego. Dużo rozmawiamy, zresztą od początku związku (4,5 roku) mówiliśmy sobie przykładowo o fantazjach, nawet tych dotyczących osób trzecich, toteż moje "ależ ciacho" czy jego "oo, fajna laska" dla żadnego z nas nie stanowiło problemu, zatem i na ten temat przeprowadziliśmy kilka poważnych konwersacji. Są dni, kiedy oboje sprawę obracamy w żart i mamy z tego, potocznie mówiąc, głupawkę. Wiem, że jest mu przykro, że jest lekko zazdrosny. Zapewne też bym była na jego miejscu. Jednak oboje uważamy, że lepsza prawda, niż gdyby miał to odkryć przypadkiem, na przykład czytając ten temat tutaj, i tym samym dowiedzieć się, że jego ukochana od pół roku ślini się do "tego blond półbóstwa".
Gdyby sytuacja była odwrotna: nie powiedziałabym M. ani słowa i wzdychała w ukryciu, najpewniej posypałyby się opinie "Świetnie, oszukujesz męża za jego plecami"
Ach, Mazarine, co masz na myśli, pisząc, że nie mogę się wciąż hamować i powstrzymywać?

Światy staram się oddzielać. Fantazji nie mam zamiaru wprowadzać w czyn, gdyż mój mąż nie uznaje czegoś takiego. Zresztą uważam, że pewne rzeczy, nawet fantazje w obrębie własnego związku, powinny pozostać w świecie wyobraźni.

Ach, odnośnie tego googlania. To nie do końca tak, że ja chciałam na niego więcej popatrzeć. Jakkolwiek kretyńsko by to dla Was wszystkich nie zabrzmiało: chciałam owe kaloryczne ciacho pokazać znajomym (większość mieszka w innych rejonach Polski), z naciskiem na osobę, która wykonuje rysunki do książki, z przyczyn wyjaśnionych w pierwszym poście.

Nie twierdzę, że gram fair, bo wiem, że tak nie jest. Temat zatytułowałam w konkretny sposób, więc raczej mam świadomość, że jest to coś, co określa się mianem "zdrady emocjonalnej/psychicznej".
Nadmieniłam jedynie, że gorsze (moim, męża i wspólnych znajomych zdaniem) byłoby skwapliwe ukrywanie tego faktu.

I to by było na tyle. Mam córkę w tym wieku i jest rozsądniejsza.
Nie sądzę, żeby cokolwiek tu powiedziane zmieniło Twoje nastawienie do sprawy.

Poza tym zupełnie nie rozumiem, po co wywlekasz to przed znajomymi? Zastanowiłaś się, w jakiej sytuacji stawiasz ich i Twojego męża?

Background relacji społecznych: nasi wspólni znajomi są internetowi. Wszyscy wywodzimy się z jednego forum tematycznego, poświęconego literaturze Znajomość z tymi ludźmi drogą netową kontynuuję głównie ja, czasem razem z mężem spotykamy się z nimi na żywo; więc można powiedzieć, że są to nasi wspólni znajomi.
Nie tacy, jakich pewnie Wy macie, z którymi widujecie się w pracy, po pracy na jakiejś kawie czy innym piwie, z którymi chodzi się do klubów pogadać i potańczyć. To tak dla jasności.
Moi znajomi siłą rzeczy wiedzą o wszelkich moich problemach i vice versa, bo zazwyczaj sobie mówimy o takich rzeczach, wierząc, że ktoś znajdzie jakieś rozwiązanie.

"Bo Ty przecież wręcz chwalisz się tym stanem - który sama nazwałaś zdradą. "
Nie przypuszczałam nigdy, że wnikliwy opis problemu (co przecież na tym i podobnych forach się robi), tak, żeby ludzie mogli lepiej zrozumieć, o co chodzi, jest chwaleniem się. Jednak człowiek uczy się całe życie.

Ja mam wciąż w głowie spory chaos i za dużo myśli, kłopotów z nazwaniem swoich emocji i uczuć, więc przepraszam uniżenie, jeśli ktoś uznał, że się czymkolwiek chełpię Chciałam nazwać rzecz po imieniu, żeby było widoczne, że dochodzi do mnie świadomość, jak daleko niepotrzebnie to zabrnęło. Gdybym napisała "zauroczyłam się sąsiadem, a mam męża", na pewno któreś odpisałoby "to jest zwyczajna zdrada psychiczna", czego wolałam uniknąć.
I to nie jest tak, że do mnie nic nie dochodzi. Ot, żeby wymówić zdanie, trzeba wpierw przyswoić jakieś normy gramatyczne i słownictwo, a to nie przychodzi od razu.

Oczywiście, że się zastanawiałam, ech... Nawet w którymś poście tutaj napisałam, że nie uważam tego za rzecz zdrową. Jedna ze znajomych, po psychologii, sądzi, że może to być eskalacja któregoś z zaburzeń psychicznych i swoją drogą coraz częściej rozważam pójście do jakiegoś specjalisty.

Mój mąz czesto jak tu jeszcze mieszkał , zachwycał sie osiedlowymi egzemplarzami  BAB , a mnie nie wiadomo czemu wciskał, jakiegoś grubasa, który wg niego mniał mnie  sie podobać!!! Ja kipiałam z wsciekłosci i by se odwalił, podawałam innych facetów, za ewentualnie mżliwe egzemplarze na kandydatów do westchnień, Podkreślam NIGDY do nikogo nie wzdychałam..a on mi jakiegos ch. grubasa dawał za przykład mojej fascynacji. Sam , kiedy chodziło po podwórku cos comu se rzuciło na slip, zrywał ze snu psa i leciał , by obiekt spotkac...To było akurat złe. Tylko nie poimuję czemu MNIE wciskał, jakiegos osiedlowego  dziada, za mój obiekt westchnień? To zwyczajna kpina. By sie odwalil, wymyslłam w pospiechu innych dziadów za wzór na obiekty. Ale tak na prawde zupełnie mnie oni nie interesowali, a mnie sama nawet denerwowało takie moje gadanie, ale musiałam mu podac te  przykłady , by mi kitu nie wciskał.....a same przykłady to NIC ciekawego, na prawde.... , nic nadzwyczajnego, nawet gorzej niz zwykłe pospolicaki...i  nawet wprost denerwowalo mnie to, że on mi tam kogos przypisywał.........Jestem dziwna osoba, ale nie cierpie, jak ktos mi wciska, okreslony obiekt....nigdy o żadnym grubym, chudym ,zadny dziadize nie rozmyslałam....liczył sie ON,  i teraz mam....co mam.:(. Gdybym miała wzdychac to nie do BYLE pospoliciaków...jak juz....:( nawet najwieksza potwora jak ma mrzyc , to na pewno nie po pospoliciaku!!!. oczywiscie gdyby.....
Mój mąż tak jak autorka watku był niesłychanie podatny na westchnienia do obiektów blokowych lub osiedlowych. Mnie wprost denerwuje takie wzdychanie i adoracja obcych dziadygów, na prawde....i obcych bab ze strony dzadów także....wg mnie jest OBLEŚNA...
Takie jest moje zdanie. Nienawidze mizdrzenia sie do innych dziadów.!!!!!!
Stale zastanawiałam się, jak skłonic meza do spaceru, ale on mi wypominał, ze przy mnie nie moze sie zachwycac BABOLAMi . Gdy pisał z innymi babami, zalecał mi odnawianie kontaktów z ..byłymi znajomymi ...taka desperacje mi podpowiadał....
A on sam uważał, ze bedąc na spacerach moze publicznie wyrazac zachwyty, nad babami  np, ta to ma  fajna d., a ta ma krzywe nogi ale niezły ryj...czy ktos by to wytrzymał????? No mnie to nie odpowiadało i nie chciał spacerów ze mną.
na plazy np, wypowiadał sie tak : zobacz , ta to sie ustawiła do ......

D                              U                              P                           E                                      K

Mam nadzieje, ze jak do mnie nie wróci, nastepna baba zazna tego      wszystkiego, czego jej życze....nie wytrzyma, uwierzcie mi.!!!!!!!!!!             
Na tym tle sie kłócilismy..niestety.....nie lubiłam gdy publicnie robił niewybredne żarty na temat KAZDEJ BABY...niestety.