Małżeństwo z rosądku. Czy będę szczęśliwa? - Netkobiety.pl

agau może i masz rację ale ja żyłam na kocią łapę 5 lat i strasznie się to dla mnie skończyło bo wiedział że nie mam prawa do jego majątku o który razem dbaliśmy. A teraz Jemu bardzo zależy bo to człowiek wierzący.
Wielka miłość piszesz - ja w nią już nie wierzę

lady znamy się prawie rok a czeka jakieś trzy miesiące

wiem ze nie latwo to zrobic ale odetnij sie od tego co bylo, konsekfencje byledow bylych facetow nie moze ponosc obecny-to poprostu niesprawiedliwe. ja mysle ze slubu nie powinnas brac, maz to nie kolega...no wlasnie ten sex a co jesli ty nie bedziesz umiala go porzadac? wiesz jesli sexu nie bedzie, bo go tylko lubisz...moze zrobcie jakis inny krok do przodu, np zamieszkajcie razem a jak bedzie ok to do rozmowy o slubie wrocicie w grudniu na swieta najwyzej oglosicie slub latem, bedziesz miala czas do przemyslenia i lepiej go poznania, no i wiesz jesli zyjecie w takim bialym zwiazku to moze jednak sprawdz jak sex bedzie ci smakowal.
on cie kocha wiec liczy napewno na to samo, mowisz ze plomnenne uczucie wygasa? owszem, ale mozesz pokochac go tak spokonie, stabilnie i trfalo.
przeszlam to co ty, tez bylo mi ciezko zaufac i wiem ze bez milosci nic by sie nie udalo, choc pokochanie trwalo bardzo dlugo. daj sobie czas a wam szanse

nie będziesz szczęśliwa tak jak ja...

Anhedonia tak miałam tylko ślub cywilny. On mówi że jest już za stary na chodzenie za rączkę i chciałby mieć dzieci. To nie ja narzuciłam takie tempo. Co do tych wad to sam się orientujesz ile tutaj na forum naszych koleżanek pisze o wielkiej miłości cudownym mężczyźnie a po kilku altach zostaje rozczarowanie i ból. Nigdy do konca nie poznasz drugiego człowieka! Oboje się śmiejemy że On myśli sercem ja rozumem bo zawsze znajduję jakieś "nie" - ON wtedy mów nie martw się będzie dobrze zobaczysz, przekonasz się jak mi zaufasz i poznasz. Ja też mam wady jak każdy. Dziękuje za dobrą  rade jestem wdzięczna Pozdrawiam

malinka90 może masz racje dlatego sama ze sobą walczę. Dziękuję

Ty chyba żartujesz kobieto?

Ślub bez miłości? Z facetem którego [nie] znasz rok czasu? Zwariowałaś? Takie szaleństwa to można robić mając lat naście, a nie będąc dorosłą kobietą, która ma dzieci. Pomyślałaś o nich? Rozwiodłaś się z mężem, potem dzieci przyzwyczajały się do nowego faceta, a teraz kolejny? Żeby to z miłości było to bym zrozumiała, ale tak? Po co? Chodzi Ci o kasę? Czy może imponuje Ci, że ktoś się Tobą zainteresował i myśli poważnie o Tobie?

A pomyślałaś o tym facecie? On Cię kocha! A Ty będziesz go całe życie oszukiwać? Czy bezczelnie odpowiadać na jego "kocham Cie" zdaniem: "a ja Ciebie nie"? Ten człowiek chce stabilizacji, rodziny, chce mieć dziecko! I co zrobisz sobie dziecko z facetem, którego lubisz? Czy w ogóle pozbawisz go możliwości posiadania potomstwa? On w ogóle wie, że Go nie kochasz? Bo przypuszczam, że skoro to taki wierzący człowiek to na pewno chce wziąć ślub tylko z miłości.

Trzecia kwestia to Twoja osoba. Krótko się znacie, albo nie znacie. Weźmiecie ślub i co? Zaczną wychodzić jego różne wady, jak jest miłość to jest pewne "przymrużenie oka" na niedoskonałości partnera, ale bez miłości będzie Cie to tylko drażnić, będą kłótnie i wzajemne męczenie się. To tak jakbyś żyła z obcą osobą. Ja nie wyobrażam sobie, żebym mogla wziąć ślub z kolega, mieć z nim dziecko i akceptować na codzień [każdy ma wady, ale kolegów widuje się raz na jakiś czas i można to zignorować] to co mi się nie podoba. A jeśli za 3-4lata poznasz nową osobe, w której się zakochasz to co? Będziesz zdradzać? Czy będziesz robić cyrki z rozwodem? A może olejesz nowopoznaną osobę, w której się zakochasz i będziesz cierpieć do końca życia [ swojego, albo Twojego męża]?

Ślub to bardzo poważna sprawa, a nie zabawa. Dziwi mnie takie podejście do sprawy ślubu dorosłej, dojrzałej kobiety.

Czuję, że brak mi kompetencji i doświadczenia by pisać jakieś konkretne rady czy gdybać co może się wydarzyć. Zamiast tego polecam Ci przeczytać książkę "Psychologia miłości" Bogdana Wojciszke. Miłość opisana z punktu widzenia psychologów może nie wydaje się już tak cudowna, wspaniała i magiczna, jednak dzięki temu spojrzeniu możemy uświadomić sobie z jakich elementów ona się składa i że nie wszystkie z nich są trwałe, czy konieczne do zbudowania silnego i szczęśliwego związku.

Mi się wydaje, że faktycznie rok to za wcześnie... Przecież możecie spotykać się, być razem i bez papierka.

Powiem Wam tak- nie każda wielka miłość zaczyna się zakochaniem i nie każde zakochanie powoduje powstanie miłości. Nie ma się co spieszyć, w końcu sama dojrzejesz do decyzji.

Naiwna_79 jeśli masz jakieś wątpliwości to na Twoim miejscu poczekałabym z decyzją o ślubie. Piszesz że jesteś po przejściach.. Może potrzebujesz więcej czasu żeby "odetchnąć" po tamtym związku.. a może boisz się kolejnego rozczarowania stąd te wątpliwości? Myślę że powinnaś szczerze porozmawiać ze swoim partnerem i powiedzieć mu że potrzebujesz po prostu  więcej czasu żeby wszystko przemyśleć..  Nikt nie podejmie decyzji za Ciebie i nie powie czy w niedalekiej przyszłości będziesz szczęśliwa.. 
Czasami miłość przychodzi z czasem.. Ale myślę że oprócz tego że w związku trzeba się kochać to jeszcze trzeba się lubić..

Myśląc o ślubie z moim narzeczonym nie wyobrażam sobie nikogo innego, gdyż KOCHAM mojego partnera. Oczywiście nie przeczę, że może się dużo rzeczy zdarzyć i któreś z nas może kogoś poznać, ale.. nigdy nie będę tego żałować bo kocham! Związek jest w stanie przetrwać więcej bo jest milość

Wiesz lady rozsądek podpowiada mi że jestem już na tyle doświadczoną kobietą więc potrzebuje wsparcia,zrozumienia i zaufania a nie namiętnej miłości o której czyta się w romansach. Mam dzieciaczki chociaż chłopaki są już duzi to też potrzebują satbilizacji a taką nam może zapewnić On zresztą sam tego chce nikt Go nie zmusza i nie nalega bynajmniej nie ja i nie chodzi tutaj o kasę bo sama doskonale daję sobie radę ale o poczucie bezpieczeństwa o mysl że czeka na mnie ktoś kto akceptuje mnie taką jaką jestem z moimi wadami.

mi się wydaje , że mimo wszystko powinnaś go lepiej poznać a potem małżeństwo, kawaler (i do tego z długim stażem) ma złe nawyki. Może przed Tobą udawać a po ślubie pokaże Ci jaki jest naprawdę.

naiwna 79 ja rozumiem w pewnym sensie to co piszesz. Ja sama przezylam jeden raz "wielka namietna milosc", ale po 2 latach znudzilam sie facetowi i mnie zostawil (tzn wyjechal zagranice szukac wrazen). Z drugim 5 lat na kocia lapę, też wielka milosc, fascynacja, super sex, ale facet nie chcial stabilizacji, zobowiazań. I coz mi zostalo z tych wielkich milosci, tylko uraz do facetow, rozczarowanie.
Mnie np. nie fascynowali nigdy tacy faceci ktorzy po krotkim czasie chca sie zenić, ale byli tacy w moim zyciu. podobnie jak ty nie bylam zakochana w nich i ich odrzucilam, za to bylam z tymi przyslowiowymi draniami, ktorzy mnie krzywdzili.

Jesli sie zwiazesz z nim bedziesz miala oparcie, stabilizacje, ale milosci raczej nie. Ja nie umiem Tobie poradzić. Ja czekam nadal naiwnie na milosc. Tylko ze w ta milosc po latach tez moze sie wypalic i tez niewiele z niej zostaje.........tak czesto bywa, a o prawdziwa inspirujaca i starjaca się milosc na cale zycie to b trudno

To twoja decyzja, czy weźmiesz z nim ślub. Jeśli nie masz siły szukać już wielkiej milosci albo zwyczajnie nie wierzysz w nią a faceta lubisz i daje Tobie i dzieciom  poczucie stabilizacji i wsparcie to go nie skreślaj. Pospotykaj się z nim i zobaczysz czy coś poczujesz, czy nadal bedziesz go lubić, daj sobie trochę wiecej czasu i podejmij decyzje: tak albo nie.

naiwna_79 to co piszesz ma sens i rozumiem to (może dlatego że jesteśmy w tym samym wieku). Ty zapewne myślisz też o swoich dzieciach i zapewnieniu im poczucia bezpieczeństwa. Nie wiem jak ważny dla Ciebie i dla niego jest sex i nie wiem czy już byliście razem w łóżku, ale to chyba jest też ważna kwestia w związku. Myślę,że jednak to uczucie jest potrzebne ze strony kobiety zeby sex dawał jej satysfakcję...
Ja bym była z nim absolutnie szczera i mówiła mu prawdę o tym co czuję i poznawała go lepiej przez jakiś czas, a potem podjęła decyzję. Jeśli go lubisz to już jest coś,to b. dużo...powodzenia

Hej dziękuję za wsparcie w końcu ktoś mnie zrozumiał a sex spróbuję i nawet podoba mi się ta myśl.Koleżanki napiszę jak się zdecyduje i będzie po wszystkim. Pozdrawiam

DESPERACJA!!
Zawsze jest wyjście! Trzeba tylko chcieć zmienić siebie, swoje podejście do sprawy.
Lepiej być samemu, rozwijać się. Nie zaprzepaszczać okazji do poznania nowych osób.
Ale nie wchodzić w taki układ! Nie wyobrażam sobie tego. No może w grę wchodzi opcja- jestem wierząca i proszę Boga żebym coś do niego poczuła.
Ten facet dopiero zdesperowany. Co zrobisz jak za 2-3 lata oszalejesz, zakochasz się i vice versa. Odpuścisz? Czy będziesz zdradzała, usprawiedliwiając się tym, że "i tak wiedział ze go nie kocham"?

Nie jestem desperatka ale czy zawsze w dobieraniu partnera musi brać udział miłość? Może nie ma znaczenia to że lubie z nim być , słuchać tego co mówi i jak mówi - nie oszalałam aż do końca i nie chce się związać z facetem do którego absolutnie nic nie czuję . A się mylę może to co do niego czuję to jest coś więcej jak tylko "lubie" ? Może po prostu boję się do tego przyznać? - nie wiem
Lubie jak jest przy mnie i nawet tęsknie jak Go nie ma. Proszę Boga codziennie nie o męża ale o zdrowie dla mnie i moich najbliższych.

Czy jest coś złego w tym że nie chcę być sama na starość? że chcę czuć się bezpieczna?

.... a co będzie jak się poznam kogoś innego? Nie poznam bo nie chcę - nie wierzę w taką miłość bo to tylko chemia. To ON starał się o moje względy nie ja biegałam za Nim.

Za dużo przeszłam w tym moim dotychczasowym życiu żeby pozwolić sobie na bujanie w chmurach bo każdy upadek jest dla mnie coraz bardziej tragiczny w skutkach.

Mam dzieci i to o nich muszę myśleć bo jak One są szczęśliwe to i ja jestem - a uwierzcie są szczęśliwe, spokojne i bezpieczne i to za sprawą właśnie tego Człowieka . Ich własny ojciec ma ich gdzieś a niestety chłopaki potrzebują wsparcia od mężczyzny.

Więc Kobietki nie jestem aż taką desperatką, nie jestem młoda i wolna bez przyszłości ...

Wiecie co myślę że to jest właśnie ten mój Rycerz a ja po prostu nie chciałam dopuścić takiej właśnie myśli do siebie.

W dalszym ciągu nie podjęłam decyzji o dacie ślubu ale obiecałam że przyjmę Jego oświadczyny . Wiem że nie będę tego żałować.

alaclaudie,z tego co pisze naiwna79 to ona go lubi, a więc facet nie jest jej zupełnie obojętny a to już b.dużo. Mnie ciekawi jak długo się znacie i po jakim czasie on wyleciał z propozycją ślubu?
Naiwna jest w trochę innej sytuacji, ma dzieci i myśli też o ich bezpieczeństwie, ma bagaż doświadczeń.

mam dwie b.dobre koleżanki,które wyszły za maż rozsądku i to dla mnie było bez sensu. Nie widziałam w tym wielkiego szczęścia. Jedna z nich powiedziała mi wprost: trzeba brać co jest (dobrze ze jej malzonek nie slyszal tego),a druga na pytanie czy jest zakochana,wzruszyła tylko ramionami (dosłownie). Obie były załamane, jedna z nich bez pracy, po kilku nieudanych związków i z bagażem doświadczeń, ale obie bez dzieci, aż znalazły facetów, którzy oświadczyli się im w ciągu roku. Dziś są mężatkami.  Te zachowania są dla mnie zupełnie niezrozumiałe.

Ja myślę że właśnie naiwna-79 wie czego chce bezpieczeństwa, stabilizacji, oparcia.. a on jej to wszystko zapewnia..  Uważam że to bardzo dużo. Może nie ma teraz tych motylków w brzuchu bo patrzysz inaczej na życie- bardziej trzeźwo.. Nie idealizujesz.. Widzisz wszystko takie jakie jest... Jesteś rozsądniejsza i nie chcesz popełnić tych samych błędów..
To bardzo ważne.. Jestem pewna że ten związek da Ci bardzo dużo szczęścia. Tylko musisz na nie otworzyć się..
Powodzenia:)

No jasne, ze moge cierpiec w zyciu, doswiadczyc tego co Ty lub nawet gorszych rzeczy - nikt nie wie jak potoczy sie jego zycie. Nikt z nas nie zna swojej przyszlosci. Nie uwazam Cie za desperatke, jestem daleka od uzywania takich pojec. Jestem w stanie zrozumiec, ze chcesz sie z nim zwiazac, zwiazki oparte na milosci, fascynacji nie wychodzily Ci, dlatego myslisz, ze ten z rozsadku uda sie, bo bedzie oparty bardziej hmm na rozumie. Nie odpowiedzialas tylko czy on wie, ze nie kochasz go? No bo z tego co piszesz on kocha Cie, wiec moim zdaniem powinien wiedziec, ze Ty nie jestes pewna swoich uczuc, skoro jest taki wspanialy, to zasluguje na prawde.

Ja bym sie nie zastanawiała, zwłaszcza ze to prawda co piszesz, miłosci wielkie czasem szybciej sie wypalają chociaz ne zawsze a jestescie juz ze soba na tyle długo ze chyba juz czas zeby Cie zaciągnął tam gdzie trzeba

Alaclaude ale ja nie mam przecież tego zachowania jak moje koleżanki. Jestem po 2 zwiazkach, teraz sama, choć byli, przynajmniej dwóch ktorzy chcieli ze mna się spotykać. Nie spotykalam się, bo nic do nich nie czulam, a jeden z nich mnie ewidentnie męczyl. Obaj maja juz żony, powiem w nawiasie. Na mnie nawet niektorzy (kolezanki, rodzina) patrza jak na dziwoląga, że jestem sama, bo przecież fajnie wyglądam, mam wykształcenie. A teraz zobacz - jestem na lodzie, bez pracy (jezdzę do Niemiec na jakies roboty), nie mam rodziny. Gdybym miała prace dostałabym wiatr w żagle i siłe do szukania milosci. Ale gdybym miała dzieci, jak kolezanka, to bym się załamała...

No a ja myślałam żeby kogoś nawet polubić to trzeba widzieć pozytywne cechy tego kogoś. Sprzedawca w sklepie jest mi obojętny bo to obca osoba  a zresztą to jego praca.

Jasne jeszcze raz napomknę że na tym forum jest wiele opowieści o pięknej miłości która kończy się gdy przychodzi szara rzeczywistość, kiedy chemia już nie działa. Ja nie twierdzę że bez miłości się da żyć . Są małżeństwa które dzięki temu uczuciu przetrwały lata . A są i takie które wyniszczają się wzajemnie. Nie chcę się usprawiedliwiać bo to nie o to chodzi.

Z Nim mogę rozmawiać opowiadam sobie co się wydarzyło w ciągu dnia , to On wyciągną mnie krok po kroku z depresji i stanu zawieszenia . Cierpliwie czekał aż Mu zaufam i pozwolę sobie na dopuszczenie myśli że jestem kimś lepszym, wartościowym że to co się stało w moim życiu to nie tylko moja wina.

Wszystko się zmienia z dnia na dzień - dzięki waszym radom zaczęłam patrzeć inaczej tak jak by zboku na tę całą sytuację. Uchyliłam drzwi do swojego serca dla Niego i powolutku zaczyna robić się tak cieplutko. Chciała bym żeby tym razem się udało.

On od samego początku wiedział i wie co do niego czuję odpowiadał w tedy że będzie   cierpliwy i powolutku będzie docierał do mojego serca - i tak jest .

Nie wiem jak dalej się to potoczy ale mam oddać takie szczęście  tak bez walki? Ma potem pluć sobie w brodę że nie spróbowałam? Czy miłość musi wybuchac jak fajerwerki? Nie może dojrzewać ? może wtedy będzie trwalsza i silniejsza i do końca.

Zmusiłyście mnie kobietki do myślenia i myślę . Rozważam za i przeciw. Tego za jest więcej niż przeciw.

Nie poświęcam się! Po prostu teraz biorę to co daje mi los - a co będzie w przyszłości tego żadna z nas nie wie. Jak potoczą się nasze losy. Mam nadzieje że to forum będzie istniało i że będziemy pisać co się w naszym życiu zmieniło i mam nadzieje że na lepsze.

Hej długo mnie nie było tutaj ale stało się to o co się obawiałyście " żar dwóch ciał" w końcu przy bardzo dużym zbiegu okoliczności ale stało się i wiecie co było cudownie a nawet bardziej niż cudownie. Teraz przekonałam się że i ja nie jestem obojętna i że coś czuję więcej niż tylko lubienie. A to po części dzięki Wam dziewczyny bo zmusiłyście mnie do innego spojrzenia na tę sprawę mam takie małe motylki w brzuchu a to już coś - odblokowałam się pękły lody przyszła odwilż . Po prostu jestem szczęśliwa pozdrawiam

a to słowa piosenki która bardzo mi się zawsze podobała

Ewa Bem Wyszłam za mąż zaraz wracam

Wyszłam za mąż, zaraz wracam
Może nawet jeszcze prędzej
Bo w małżeństwie ja się raczej
Nie zagnieżdżę

Wyszłam za mąż wcześnie rano
Wyszłam za mąż niedaleko
Wyszłam za mąż - tak wypadło
Wyszłam za mąż, ty poczekaj

Z tobą było nieźle całkiem
Tylko nudno, nudniej wciąż
No więc wyszłam, jak wychodzi ktoś
Kto ma już dość

Stało się to dzisiaj rano
Wstałam i nie mówiąc nic
Po angielsku wyszłam za mąż
Kartkę ci włożyłam w drzwi

Wyszłam za mąż zaraz wracam
Może nawet jeszcze prędzej
Bo w małżeństwie ja się raczej
Nie zagnieżdżę

Wyszłam za mąż wcześnie rano
Wyszłam za mąż niedaleko
Możesz zrobić też to samo
I być ze mną, ale gdzie tam
Więc poczekaj, na mnie czekaj
Więc poczekaj, już...

:-)

Dziękuje wam Koleżanki że byłyście ze mną i za te rady ale mam nadzieję że jeszcze się spotkamy na tym forum.

Po tym jak uwolniłam swoje serce jest mi lżej i chyba jestem lżejsza o jakąś tonę. Jestem teraz szczęśliwsza i widzę jak bardzo On mnie kocha i wspiera życzę każdej z Was tego samego co ja teraz czuję. Wiem że nie zawsze jest tak kolorowo i jeszcze nie zdecydowałam kiedy ma być ten ślub ale dałam się ponieść fali. Pozdrawiam

A po co ci małżeństwo  współwasność, wspólodpowiedzialność... niewiem czy drugi raz bym sie tego podjęła, a jestem mlodą mężatka bez cieżkich przejsć jak narazie. po co ta formalizacja. jeśli Cie kocha to zrozumie , ze masz wystrczajaco dużo powodów, zeeby sie nie hajtać znowu.

Czytając post #51 odnoszę wrażenie, że nie jest to tylko wykalkulowana transakcja mająca na celu zapewnienie przyszłości dzieciom.
"Z Nim mogę rozmawiać opowiadam sobie co się wydarzyło w ciągu dnia , to On wyciągną mnie krok po kroku z depresji i stanu zawieszenia . Cierpliwie czekał aż Mu zaufam i pozwolę sobie na dopuszczenie myśli że jestem kimś lepszym, wartościowym że to co się stało w moim życiu to nie tylko moja wina. Uchyliłam drzwi do swojego serca dla Niego i powolutku zaczyna robić się tak cieplutko.
On od samego początku wiedział i wie co do niego czuję odpowiadał wtedy że będzie   cierpliwy i powolutku będzie docierał do mojego serca - i tak jest."
W takim razie autorko wątku- życzę Ci pokochania tego mężczyzny! Chyba już nie musisz się bronić bo on (wydaje się) że rozumie Ciebie.

Gratuluje!!!!!!! bo przyznaje, że bacznie sledziłam Twój wątek i to jak sytuacja sie rozwija.
Ciesz sie, że jesteś na drodze do szczescia i duuuuuuzo Ci go życze.