Jak go odzyskać? - Netkobiety.pl

Witam serdecznie. Jestem nowa na forum, szukam wsparcia. 2 dni temu rozstałam się z mężczyzną. W marcu minąłoby nam rok. Przez pół roku było cudownie, miłość kwitła, a ja myślałam, że chwyciłam Pana Boga za nogi. On był spełnieniem moich marzeń i oczekiwań, typ mężczyzny, którego jako pierwszego w życiu potraktowałam poważnie. Myślałam, że to ten jedyny. Z każdą jego wadą i zaletą. Jednak we wrześniu wyjechał na 2 tyg za granicę. Kiedy wrócił, czar prysnął. Jego stosunek do mnie zupełnie się zmienił. Przestałam mu się podobać, nie chciał ze mną sypiać, nie poświęcał mi uwagi, nie okazywał czułości. Wściekał się, fochał. Bez większego powodu. Rozmawiał o tym ze mną, miała świadomość, że tak się dzieje, jednak łudziłam się, że to się zmieni, że się poprawi. Chciałam wierzyć, że to chwilowy kryzys. W grudniu zaproponowałam, żebyśmy zrobili sobie przerwę. Nie zgodził się, powiedział, że dostanie szału, beze mnie. I potem niby zapanował spokój. Znów moja czujność została uśpiona. 2 dni temu spotkał się ze mną, niczego nie przeczuwałam dopóki się z nim nie spotkałam. Widziałam, że coś chce mi powiedzieć, ale nie wie jak. W końcu to z siebie wydusił, że chce się rozstać. Nie widzi szansy na poprawę naszych relacji, że on nie chce tak żyć, bo nie chce ze mną sypiać, nie ma między nami chemii, w ogóle nie poświęca mi uwagi i nawet nie słucha co ja do niego mówię. Jednak żeby załagodzić sytuację(bynajmniej ja to tak odbieram) mówił o przerwie, żebyśmy od siebie odpoczęli, zaczęli się na nowo zdobywać, bo ja popełniłam błąd, bo ja zdobywałam jego, a to on powinien mnie. Mój były ma mocny, zdecydowany i ciężki charakter, dominującą osobowość, a ja pełniłam w tym związku rolę tej dobrej, która zawsze załagodzi sytuację. Według niego wszedł mi na głowę. A ja po prostu z natury jestem niekonflikotwa i tolerancyjna. Myślałam, że wiele jego zachowań jest wynikiem złego samopoczucia, zmęczenia, dlatego przymykałam na to oko. Najbardziej bolesne w tej rozmowie było, że zarzucił mi, że się nie szanuję, że jak mogę pozwalać się facetowi tak traktować. Powiedział, że nasz związek nigdy nie był dla niego szałem, że związal się ze mną w poczuciu obowiązku wobec koleżanki, która nas poznała. A ja jego zachowanie na początku znajomości zupełnie inaczej odbierałam. Nie czułam, że coś jest na siłe, wręcz przeciwnie, czułam z jego strony fascynację sobą. Choć on teraz temu zaprzecza. Zostawił mnie tydzień przed zaplanowanym wyjazdem ze znajomymi, nadal chce, żebym jechała. W dniu rozstania pisał, że może ten wyjazd nam pomoże, teraz mówi, żebym niczego sobie nie obiecywała, że to wyjazd czysto koleżeński. Dzwoni, sprawdza jak się mam, wie, że to rozstanie strasznie przeżywam. Nie mogę się pogodzić z jego stratą, wiem, że nie powinnam w ogóle go żałować, a jednak. Jest mi nie zmiernie ciężko, wszystko traci dla mnie sens. Chcę żeby wrócił, co powinnam zrobić? Jak mam sobie ze sobą poradzić?