Witam wszystkich bardzo serdecznie.
Prawdę mówiąc to mój pierwszy wpis, po uprzednim prześledzeniu kilkunastu wątków postanowiłam napisać. Podobnie jak zdecydowaną większość dręczy mnie samotność... Nieudany związek długoletni, potem krótszy, który skradł wszystki moje siły witalne, powoli utrata kontaktu ze znajomymi, już nikomu nie jestem potrzebna bo wszyscy już są szczęśliwi i nikt nie potrzebuje pocieszyciela którym kiedys byłam dla koleżanek. Powoli czuję, że się pogrążam, zapętlam w jakiś zaułek z którego nei ma powrotu, nawet nie mam komu się tak szczerze wyżalić. Nic mnie nie cieszy, taka prowizoryczna egzystencja, nic się nei zmienia, kilka razy juz próbowałam i fitnessu i łapać się innych zajęć, jakoś zdecydowanie mi to nie pomaga. Najgorsze jest to, że płaczę nawet przez sen! Czy komuś się tak zdarza, budzę się zalana łzami jakbym wylałą ich morze. Zjawisko to powtarza się bardzo często, już nie wiem co robić...
- Marudka
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- flores18261
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Witaj też płaczę przez sen a raczej budzę się i płaczę za moim facetem a rano straszny ból głowy mnie prześladuje.Dobrze Ci zrobi wizyta u psychologa .
- Marudka
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Potrzebuję wsparcia bo chyba zwariuję. Wiem co czujesz..
- Marudka
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Przepraszam wszystkich, którzy zdenerwawali się, że założyłam podobny wątek, przepraszam, że chciałam się wygadać, myślałąm, że znajdę oparcie ale chyba faktycznie moja osoba jest aż tak uciążliwa, że nie nadaję się do niczego. Pozdrawiam wszystkich i życzę oby było jak najlepiej! Z całego serca Wam życzę.
- lita
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
Nie przejmuj się doatkowym watkiem , tylko pisz. Moderatorzy są , by pilnowac porzadku.Pozdrawiam.
- louve14
- Słodka Czarodziejka
- Nieaktywny
Ja też swojego czasu miałam podobnie. Nie płakałam przez sen, ale zdarzało się że ze snu wybudziło mnie nagłe bicie serca i poczucie takiej pustki i beznadziejności. To był taki rodzaj uczucia, że miało się wrażenie jakby stało się coś czego nie można odwrócić. Taki chorobliwy lęk przed pustką, usilna chęć patrzenia w przyszłość, której nie było. Byłam ja sama i moja samotność. I to pytanie jak długo to jeszcze może trwać, kiedy to sie skończy, kiedy spotka mie wreszcie coś dobrego, czy to sie wogóle kiedykolwiek stanie? A jeżeli już będzie tak zawsze? I dopiero potem były łzy.
Myślę że to była jakaś projekcja mojej podświadomości. Na szczęście już mi przeszło i nie miewam takich zmór. Nie wiem co poradzić. Może po prostu wszystko wymaga czasu. Trzeba nam wiary i przekonania że wszystko się w końcu ułoży. A my często jesteśmy zbyt niecierpliwi. Pozdrawiam:)
