Zdałam sobie sprawę że jestem potworem ! - Netkobiety.pl

Nie ma co gardzić sobą - trzeba się cieszyć, że przejrzało się na oczy i zrozumiało podejście innych do sprawy To dobrze rokuje na przyszłość.
Teraz potrzeba dużo czasu, żeby przekonać córkę, że to nie puste gadanie. Dużo pracy przed tobą. Piszesz, że masz mało kontaktów z córką. Zmień to. Dzwoń do niej albo sms-uj. Możesz też pisać listy (może maile) - uwierz, to bardzo dobra metoda. Pisz, że się zmieniłaś i zmieniasz, że dużo zrozumiałaś i tęsknisz, kochasz. Basia teraz żyje swoim życiem, ale otrzymując od Ciebie stałe sygnały może zda sobie sprawę, że nigdy nie przestałaś jej kochać tylko sytuacja Cię przerosła. Za błędy się płaci, czasem boleśnie, ALE trzeba próbować je naprawiać. Życzę sił i powodzenia w staraniach

Witaj:) Widzisz-ja tez bylam w podobnej sytuacji jak Twoja corka.Wychowalam sie w domu gdzie ojciec zawsze naduzywal alkoholu,wszczynal awantury i bil mameJa na to wszystko musialam patrzec-bylam swiadkiem -musialam uciekac z mama z domu,spac czasem w lecie lub na polu w deszczu.Jak bylam dzieckiem to myslalam ze tak musi byc.Jak juz doroslam wydawalo mi sie to chore.Nie mialam jak sie spokojnie uczyc,kolezanki nie mogly normalnie przyjsc do mnie.Wielokrotnie ja prosilam-mamo odejdz od niego,bedziemy miez spokojny dom (okazji do odejscia bylo wiele i dom tez byl) lecz ona tak bardzo go kochala ze nie patrzyla na to co dzieje sie ze mna.Przeszlam pieklo w tym domu.Kiedy doroslam to wyjechalam za graniceOwszem-patrzac wstecz ja nigdy w zyciu nie zafundowalabym swojemyu dziecku takiego losu bo wiem jak to boli i co sie dzieje z dzieckiem(sama jestem po rozwodzie )A kiedy odchodzilam od meza moja mama powiedziala ze bardzo zle robie,bo ona byla bita to ja tez moglabym to jakos zniesc..-masakra to jej podejscie!
Ale do czego zmierzam-przez dlugi czas mialam ogromny zal do mamy ze nie zrobila w swoim zyciu nic-aby mnie chronic.BYly miuedzy nami klotnie a nawet nienawisc.Musiala nie jedna woda uplynac aby to minelo.Ty wykazujesz skruche wiec powinno byc inaczej,lepiej.-czego Ci  zycze.Daj jej czas bo zapewne gniew w niej jeszcze wrze.Nie jestes potworem ale zagubilas sie kiedys i corka to kiedys zrozumie.Tego jestem pewna,tylko nie poddawaj sie:)
Powodzenia!

Różyczko przeszłaś własne piekło, które przerwałaś. Niestety córka zareagowała agresją, którą skierowała do Ciebie. Czuje się skrzywdzona. Czytałam w Twoim drugim wątku, że jest pod wpływem rodziny męża. To utrudnia Ci próbę naprawy relacji.
Próbuj małymi kroczkami, może Ci się uda przebić przez ten mur, który wyrósł między Wami.

Nie mów, że nie jesteś godna nazywać się mamą, że na nic nie zasługujesz, tak nie jest. Opamiętałaś się, przerwałaś piekło które było w Waszym domu, przeciwstawiłaś się mężowi i przemocy jaka pojawiła się w Waszym domu.To bardzo dużo. Wiele kobiet akceptuje takie życie i nie ma siły nic z tym zrobić. Ty zrobiłaś wiele. Teraz zrób kolejny krok, być może potrwa to długi czas, postaraj się naprawić relacje z córką. Może porozmawiaj z jakimś psychologiem, poszukaj wsparcia( być może dostaniesz wskazówki jak masz postępować , czego się spodziewać)  i uwierz w siebie.

Zadajesz sobie sama sobie pytanie, czemu tak długo czekałaś. Rózyczko człowiek sam nie wie ile może znieść, ale przychodzi moment , że mówi dość, że więcej nie zniesie. NIestety cierpią nasze dzieci. Rozyczo nie wchodzimy w dorosłe życie już ukształtowani. Wiele musimy przejść, żeby dojrzeć, dorosnąć.

Różyczko, Twoja córka ma za co Cię obwiniać, ale ja akurat w pełni Cię rozumiem. Żyłem przez wiele lat w związku z osobą psychicznie chorą. A życie z alkoholikiem, narkomanem, psychicznie chorym ma to do siebie, że wszystko kręci się wokół tej osoby. Aż stajesz się od tej osoby psychicznie uzależniony. Więc i tak Cię podziwiam, że w końcu potrafiłaś wyrwać się z łap alkoholika. Niestety, kontakt z córką straciłaś być może na zawsze, bo teraz wszystko zależy od niej, a od Ciebie nic...

W moim domu rodzinnym było dużo miłości od rodziców zwłaszcza mamy, taty też ale tylko wtedy gdy...nie pił.
kiedy wchodził w etap picia...kładłam sie do łóżka w ubraniu, nie spałam, nasłuchiwałam czy już wraca i bedzie kolejna awantura, wyzwiska do mojej mamy i do mnie..
nigdy jednak nie oceniałam mamy , nigdy nie potrafiłabym jej coś wyrzucać...

nie mów o sobie ze nie jesteś godna , ze jesteś zła
przede wszystkim jesteś człowiekiem- i to daje ci prawo do popełniania własnych błędów..

Nawiąż kontakt z córką , jestem pewna że...powoli wszystko się poukłada...
jesteście przecież rodziną!

Powodzenia