Zamknij oczy..ale nie umieraj.... - Netkobiety.pl

narino -  jestem wstrząśnieta po przeczytaniu Twego postu .To starszne .Bąż dzielna - tule CIe .

Moje maleństwo umarło a ja razem z nim....moja mała nadzieja...po wyjsciu ze szpitala moje zycie przekreciło sie o 360stopni...zostałam znow sama...moj ksiaze sie wyprowadził i zaczoł nowe zycie bezemnie...na jakis czas dałam mała pod opieke mamy,zeby funkcjonowac w miare normalnie wrociłam do pracy...nie było łatwo,zwłaszcza ze on nie był mi obojetny...kochałam i nadal kocham....ale do rzeczy-mineły jakies trzy miesiace jak znow bylismy razem,wybaczyłam mu ze zostawił mnie w tak trudnych chwilach,znow byłysmy szczesliwe ...los jednak płata nam rozne figle-zaszłam w ciaze,za szybko ...cholernie bałam sie ze historia sie powtorzy ze znow cos bedzie nie tak...ale pomimo tego ze ciaża była zagrozona urodziłam piekną córcie....bo problemy zdrowotne zaczeły sie po ukonczeniu przez mała pierwszego miesiaca....w czasie ciazy zamieszkalismy u tesciowej...pomimo naszej pierwszej niezbyt przyjemnej rozmowy szybko sie zaprzyjazniłysmy i szybko zrozumiałam co miala na mysli ze jej syn mnie zniszczy...zaczeły sie zdrady,ponizanie..jedyna podpora jaka mialam to tesciowa...od niej dostałam wiecej miłosci niz od własnej matki....ile kochanek przeszło przez nasze zycie????5 moze 6..o których wiedziałam...nocy bez niego nie jestem wstanie zliczyc...przez długi czas wmawial mi ze sobie cos ubzdurałam ze mam cos z głowa..ale ja widziałam ,czytałam smsy..potem zyczliwi ludzie mi wciaz mowili co robi gzie z kim-na poczatku myslałam ze robia to po złosci dopiero z czasem zrozumiałam ze chcieli otworzyc mi oczy chociaz ja juz dawno na nie przejrzałam ale nauczyłam sie z tym zyc....dla dzieci,dla rodziny która tak naprawde nie istniała....wybaczałam bo kocham i wciaz zyłam nadzieja ze wkoncu zrozumie ze bardzo nas rani..Dwa lata temu nie wytrzymałam spakowałam dzieci i wyprowadziłam sie do matki,odeszłam z niczym jedyne co miałam to ubrania spakowane w worki na smieci...ucieklam bo czułam ze wkoncu nie wytrzymam i skoncze z tym pieprzonym zyciem które ciagle mam pod górke...moj mąz zostawił mnie dla 17-tniej dziewczyny .......ja w tym czasie poznałam kogos przez neta...facet w moim wieku rowniez po przejsciach z dwojka dzieci zaczelismy pisac ze soba potem były rozmowy tel. potem spotkania podczas ktorych zapominalam o mezu i przykrosciach ktore mi sprawił....po 6 miesiacach wrociłam do meza bo twirdzil ze załuje ze kocha ze zrozumiał...wrociłam bo bardzo tego pragnełam ...mowia ze czas leczy rany ja sie z niego nie wyleczyłam wciaz kochałam....wrociłam okazało sie ze moj mezus swojej pannie zmajstrował dzieciaczka którego kazał jej usunac-dpowiedzialam sie tego od niej prosto w oczy ...widziałam jej badania lekarskie potwierdzajace ciaze...malo z tego usłyszalam od niej ze i tak go kocha pomimo ze tez karmił ja kłamstwami....wybaczyłam mu to bo wciaz kochalam...zaczelismy nowe zycie tak mi sie zdawało sielanka długo nie trwała...moze jakies 4miesiace gdy znow zaczoł urzedowac...imprezy to jego zywioł...mało ztego zawsze po takiej balandze włanczal mu sie agresor,zaczeło dochodzic miedzy nami do rekoczynow....jakies 4 miesiace temu spakowałam sie i uciekłam-nie wyprowadziłam tylko uciekłam pod jego nieobecnosc....cdn

Matko, to straszne. Trzyma za Ciebie mocno kciuki. Mam nadzieje, że jakoś się trzymasz. jesteś dzielną kobietą. Napewno sobie poradzisz!

o jeju, strasznie miprzykro sie zrobilo, jestes tak mloda, a zarazem tak dzielna, ja narazie nie napisze wiecej, czekam na cd..

Strach wygrał z uczuciami jakimi go darzyłam...zamieszkałam a raczej przygarnoł nas facet którego poznałam przez neta(wspomniałam juz o nim)....nie miałam dokad pojsc a naszej znajomosci nie przerwałam po powrocie do meza.Reakcja mojego meza-próba samobojcza...powiadomiła mnie o tym jego siostra,nie miałam odwagi odwiedzic go w szpitalu...jedyny plus tego wszystkiego był taki ze zmienil sie nie do poznania-trudno bylo mi uwierzyc w ta jego przemiane ale z  czasem zaczelismy sie kontaktowac zabierał regularnie dzieci do siebie ,dzwonił kilka razy dziennie..wiem ze kiedy dziewczynki byly u niego poswiecał a raczej spedzał z nimi kazda chwile...widziałam w ich oczach tesknote za nim za naszym domem....widzialam w ich oczach zal ... wiedzialam ze moj maz po tej probie samobojczej chodz na terapie i bierze leki psychotropowe...byl inny ...z czasem zaczelismy rozmawiac dzwonil kilka razy dziennie...nasze rozmowy byly o wszystkim..o nas o dzieciach padały pytania dlaczego??byly wspomnienia łzy i ziarenko nadzieji ze moze kiedys znow bedziemy razem,ze moze czas bedzie lekarstwem dla naszego zwiazku...pomimo krzywd jakie mi wyrzadzil nie przestałam go kochac...kazdy dzien zaczynal sie płaczem i konczył podobnie tesknota za nim za domem tesciowa byla okropna...ból niesamowity...czekalam z utesknieniem na jego telefony..podczas ktorejs rozmowy maz poprosl mnie o czas stwierdzil ze tak bardzo kocha ze nie potrafil tego okazac ze zrozumiał wszystko(wciaz uczeszczał na terapie)uwierzyłam w nas w jego milosc ....wiedzialam ze probowal kontaktowac sie ze swoja byla (z ktora mial dziecko )by naprawic a raczej zagluszyc sumienie....zaczeli sie spotykac niby po kolezensku....Wigilie dzieci chcialy spedzic z nim miały prawo wyboru ja kiedys nie mialam !!!moi rodzice tez byli po rozwodzie ale nie potrafili sie zgodnie nami opiekowac..ja pojechalam do mamy ...wogole nie czulam tych swiat ...nioc juz nie czułam...maz byl u mnie w wigilie powiedzial ze jeszcze bedzie dobrze ze z czasem wszystko bedzie dobrze ze  kocha...uwierzylam...w pierwszy dzien swiat przywiozl mi dzieci...twierdzac ze powinny byc w takim dniu razem zemna...na drugi dzien miał po nie przyjechać.....o 8 rano zrobił nam pobódke...zadzwonił chciał bym to ja przywiozla je bo on byl na baletach i nie bedzie w stanie ich  odebrac-wysmialam go powidzialam coś o odpowedzialnosci o obowiazkach i sie rozłaczyłam...zadzwonił drugi raz ...a raczej ONA jego była małolata ktora palneła cos o tym ze zniszczyłam jej faceta....moj swiat sie zawalił poraz kolejny...wiara i nadzieja ze jeszcze kiedys bede miec rodzine ze moje dzieci beda miec mame i tate odleciały....swiat przestał istniec....25grudnia 2010r,pochowałam mojego meża...,dla mnie porzestał istniec probuje walczyc sama ze soba by wymazac go z serca....ale pomimo tylu krzywd nie jest łatwo....wiem od jego mamy ze jest z ta małolata....dzieci zeszły na dalszy plan...nie rozmawiamy jesli dzwoni dziewczynki odbieraja tel ja chce zapomniec ale z kazdym dniem jest coraz gorzej...tesknie...ni potrafie sie tu odnalesc tesknie za domem przyjaciolmi za nim...próbowałam go znienawidziec bez skutecznie...kocham go chociaz wiem ze nie powinnam...dziekuje mu z całego serca za miłosc dom i wspaniałe dziecinstwo ktore zapewnił mojej pierwszej corce ktora do dzis nie zna prawdy o swoim ojcu...i chyba sie nie dowie bo przeciez ma ojca ktory ja wychował przytulał rozpieszczał....jesli chodzi o mnie to zastanawiam sie gdzie popełniłam błąd???co robie nie tak??mam 28 lat i ogromny bagaz porażek,tesknie za czyms czego nie było???wierze w cos czego nie ma ??mam tysiace pytan na ktore nie znam odpowiedzi

Otwierać po raz kolejny ten sam rozdział  w swoim życiu,popełniać po raz kolejny te same błedy,ponosić po raz kolejny te same konsekwencje.Trzeba być nienormalnym,zeby to zrobić.Trzeba naprawde kochać i nigdy nie przestać,aby sie na to zdecydować.....tak kocham mojego meza całym sercem-pomimo krzywd które mi wyrzadził,nie ma dnia  ani godziny abym o nim nie myslała...nie potrafie bez niego życ....dlaczego mi nie wyszło??co zrobiłam zle???gdzie popełniłam bład???tysiace pytan a w glowie pustka....nie potrafie  o nim zapomniec...

Wybacz,ale nie rozumiem Cie kompletnie.Tyle razy Cie oklamal,a Ty go jeszcze kochasz?
Za kazdym razem jest to samo:wielka milosc,a potem koniec,bol,rozpacz...i znowu niby wielka milosc.i co masz z tego?
Nic,zero,same problemy i dwojke dzieci,ktore maja roznych ojcow...

me&u, skad wywnioskowalas ze maluchy maluchy maja rodzicow.. chyba ze ja zle doczytlam..
A nawet jesli maja, to co z tego? ile jest teraz takich rodzin ze dzieciaki maja innych ojcow lub matki?.. liczy sie chyba milosc, i to ze narin je kocha, czyz nie?.. nie chce cie obrazic, ale masz dzieci? bo jesli tak, to zastanow sie czy dla ciebie robiloby jakas roznice gdyby mialy roznych ojcow.. bo ja tak to odrebralam, ze to cos zlego, potologicznego..

JEŻELI W ZWIĄZKU są zdrady i upokorzenia...to nie jest rodzina...
nie da się ciągle grac teatru..wcześniej czy pózniej dzieci to widzą... I co wtedy?
nagle uświadamiają sobie że najbliższe osoby okłamują się nawzajem..
'czy to jest takię dobre???

Caly czas mam nieodparte wrazenie, ze sama sobie gotujesz taki nieprzychylny los. Twoje rozchwiane zycie uczuciowo-emocjonalne jest napewno nie do pozazdroszczenia. Ale powiem otwartym tekstem: jestes nierozsadna ,bo podejmujesz takie nietrafne decyzje dotyczace swojego uczuciowego zycia, ze juz gorzej byc nie moze.  Zle ulokowane uczucia , zle decyzje, nieodpowiedni partnerzy w twoim zyciu i TAKI MARNY LOS GOTOWY.  Ale nie czas na tyrrady i komunaly. Musisz zmienic sposob postepowania  wobec swoich partnerow. ZERO litosci dla tych co krzywdza ciebie i twoje dzieci. Pomysl jednak przede wszystkim o NICH, bo to sa bezbronne i najwazniejsze istoty w twoim zyciu. Masz obowiazek dbania o ich rozwoj i psychike. Poukladaj na nowo swoje HAOTYCZNE zycie, a wtedy dzieci beda mialy dziecinstwo i matke spokojna i radosna. Nie pozwol na zle traktowanie siebie.Zmagaj sie i buduj wszystko na nowo ale Z GLOWA. Zycze powodzenia w tej bardzo trudnej MISJI. Wierze , ze dasz RADE.

cześć narin przeczytałam to o czym piszesz,to straszna historia ,którą sama sobie i dzieciom zgotowałaś.Ani ty ani one na to nie zasługujecie."Pochowałaś męża" jak sama pisałaś, teraz czas na ciebie abyś ty narodziła się na nowo.Ty jako SILNA kobieta, z bagażem doświadczeń,zacznij nowe życie w którym w końcu będziesz szczęśliwa.Nie każdy facet to świnia pamiętaj o tym.Miłość boli takie jest życie raz się żyje na różach raz na pokrzywach.Ty wciąż żyłaś na pokrzywach czas to zmienić i stworzyć sobie i dzieciom bezpieczny i ciepły dom.W końcu znajdziesz faceta który pokocha wasza trójeczkę,tylko musisz dać mu szanse dać się pokochać a z czasem odwzajemnisz jego uczucie jeśli będzie tego wart.Życie jest tak krótkie trzeba z niego korzystać i żyć jak najlepiej bo nigdy nie wiemy kiedy się skończy.Jeśli nie potrafisz poradzić sobie sama ze swoimi problemami poradż się psychologa.A o mężu kiedyś zapomnisz nic nie trwa wiecznie poboli poboli i w końcu przestanie boleć do takiego stopnia że da się z tym żyć.Pamiętaj jesteś piękna, młodą i silną kobietą od dzis masz sobie to powtarzać.A wiec powstań i badz szczęśliwa

przestań już tęsknić za czymś czego już niema życie płynie dalej .

Nie wyleczyłaś się, bo nie chcesz się wyleczyć, narin! Masz tyle do zrobienia w swoim życiu, masz dwie córki do kochania, wychowania i nauczenia jak radzic sobie w życiu, jak zadbać o własne szczęscie, a Ty ciągle tkwisz emocjonalnie w czarnej dziurze, czekając aż wróci do Ciebie mąż, żeby znowu Cię skrzywdzić. Powiem Ci, że rozsądek bez miłości jest wyrachowaniem, ale MIŁOŚĆ BEZ ROZSĄDKU JEST GŁUPOTĄ!!!!

o kurde, miałam łzy w oczach w 3 części... Wszystko mi się pomieszało, ale widać, że ciężko Ci...