On nie chce opucić rodzinnego domu... - Netkobiety.pl

A czy on mieszka sam z rodzicami?

Przede wszystkim zapytaj o przyczyny. "Nie bo nie" nie jest odpowiedzią, więc drąż temat tak długo, aż uzyskasz odpowiedź. Na pewno istnieje jakaś poważna przyczyna.

Czy nie jest tak, ze chcesz, aby zostawił ludzi, którzy go wychowywali, karmili i ubierali przez wiele lat w rozpadającym się gospodarstwie z wolna pokrywającym się pleśnią?

Musicie przemyśleć wiele faktów:
1) rozpada się system emerytalny, więc wasi rodzice będą na waszym utrzymaniu
2) utrzymanie gospodarstwa (zakładam że rolnego) kosztuje; płacenie za utrzymanie 2 domów jest dla mniej zamożnych osób finansowym samobójstwem odcinającym od możliwości rozwoju (za co poślesz dzieci na lekcje ang, jeżeli 100% zarobków pochłoną wydatki na utrzymanie nieruchomości i transport?).
3) zajmowanie się starszymi osobami nie jest łatwe kiedy mieszka się 70km od nich - koszty energii (w tym paliwa) będą rosły co roku ze względu na spadek podaży paliw kopalnych i wzrost popytu na nie
4) rozkład systemów monetarnych - kolejne turbulencje, drukowanie pieniędzy przez rządy, inflacja - to nie będzie pomagało w utrzymaniu stałego, pewnego źródła dochodu
6) własne m3 z płyty kartonowo-gipsowej po paskarskich cenach to, wbrew aspiracyjnej propagandzie, nie jest szczyt marzeń młodych ludzi; szyt możliwości - być może, ale konsekwencje nadchodzącego załamania finansów państwa nie ułatwią spłaty kredytów (skończy się drukowaniem $$$ i zmianą wszelkich, niewygodnych reguł gry "ze względu na ważny interes społeczny")
5) ze względu na spadek dostępności energii spadnie podaż żywności na rynku - gospodarka rolna to (wg mądrzejszych ode mnie) świetna inwestycja długoterminowa.
6) mieszkanie poza centrum miasta jest fajne

Daj mu poczytać to forum, rozdział o relacjach w rodzinie.... Było mnóstwo tematow o mieszkaniu z rodzicani i z teściami. W żadnym nie udało mi się znaleźć kogoś kto po pewnym czasie piałby z zachwytu. Raczej jest na odwrót - uciążliwe, krępujące sytuacje przy używaniu kuchni, łazienki, sprzątaniu, dzieleniu kasy na rachunki, jedzenie etc. No i oczywiście zero prywatności. Wszechobecne mamy/teściowe udzielające niezbędnych rad jak najlepiej zadowolić ich pociechy. Jest też parę sytuacji patologicznych - no ale też musiałabyś się wczytać.
Z tego co piszesz siostra chłopaka sprytnie zadecydowała o wyprowadzce "zanim" ktokolwiek postawił ją pod ścianą. Rodzice pewnie chcą przekazać gospodarkę synowi, będzie mial start itd. takie są klasyczne tłumaczenia.
Pół roku to kawał czasu, mogli już poczynić wspólne plany odnośnie rodzinnego interesu i teraz może się być trudno z tego wycofać.
Z Twojego pierwszego posta wywnioskowałam że nie było mowy o wspólnym mieszkaniu z rodzicami kiedy podejmowaliście decyzję o ślubie. Dlaczego nagle zmienił zdanie?

Poczuł się odpowiedzialnie. Dobrze o nim świadczy. A czy akceptowalnym kompromisem nie byloby postawienie osobnego domku gdzieś w pobliżu? Moglibyście pomagać i Twoim i jego rodzicom bez konieczności wspólnego mieszkania z żadnymi.
Zgadzam się z tn w jednym punkcie - wieś jest fajna. Ziemia na wsi jest dużo tańsza a na byle działce rolnej można postawić siedlisko i sobie mieszkać. Wsie są dużo bezpieczniejsze - hermetyczne społeczności, kontrola sąsiedzka, etc Wszędzie dojedziesz, wszystko Ci podłączą. Musisz mieć jednak źródło dochodu.
I teraz - czy źródłem Waszego dochodu miałoby być tylko gospodarstwo? Ty masz własną zarobioną przez Ciebie kasę, czy będziesz na garnuszku teściów? Przepiszą to na Was oboje czy tylko na syna a potem ślub?
Nie zrozum mnie że chcę żebyś mi podawała szczegóły - sama się nad tym zastanów i przedyskutuj z chłopakiem. To są bardzo ważne kwestie Twojej, jego i Waszej wspólnej przyszłości.

Coś czarno to widzę czy uważasz, że będziecie szczęśliwi razem jak ZMUSISZ przyszłego męża do opuszczenia ojcowizny i starych rodziców? I będziecie sobie żyć jak 2 gołąbki jakby nic się nie stało? ON się widzi panem na własnej gospodarce, TY nie po to robisz studia po studiach aby harować na roli. Chyba trzeba się zastanowić czy możliwa jest wspólna przyszłość

Bardzo proszę jeszcze o jakieś opinie...

No Juliette...powiem Ci, że Twoja wypowiedź mną wstrząsnęła...wstrząsnęła w tym sensie, że rozważałam moją sytuację między innymi w taki sposób, jaki Ty opisałaś. Wiem, że masz dużo racji.
Ja tak bardzo go kocham, że staram się wymyślić jakieś pozytywne rozwiązanie i jak na razie nie dopuszczam JESZCZE do siebie tego czarnego scenariusza.
Jest mi bardzo ciężko, bo z jednej strony rozsądek podpowiada mi to, co Ty napisałaś, ale z drugiej jest serce, które kocha szalenie i nie potrafi przestać...:( tragedia:(

Jednak jakąś decyzję będziesz musiała podjąć. To nieuniknione...
Może spróbuj z nim jeszcze porozmawiać na spokojnie, jeśli to nic nie da to przychyliłabym się do tego co napisała Juliette...
Nie możesz dawać sobą pomiatać, jeśli by mu na Tobie zależało to brałby pod uwagę Twoje zdanie.
Wcześniej też tak postępował, że musiało być po jego myśli?
Przemyśl sobie czy chcesz związku takiego w którym to on ma ostatnie zdanie....

Witam
Mam ogromny problem.Mam 45 lat,wspaniałego syna,synową i wnuczkę.Mam też męża.Jesteśmy 25 lat po ślubie i prawie 30 razem.Mój dom rodzinny to wiecznie zestresowana mama i ojciec alkoholik.Wyszłam za mąż w wieku 20 lat i moim jedynym marzeniem był dom jak z reklamy.Kochająca się rodzina,niedzielne spacery,szacunek i wzajemne wspieranie się.Nic z tego nie wyszło.Moje małżeństwo od początku opierało się na awanturach wywoływanych przez męża,biciu i pozostawianiu wszystkiego na mojej głowie.Mieszkaliśmy razem z moją mamą,w której niestety nie miałam oparcia.To ja byłam tą najgorszą.Ciągle wzbudzano we mnie poczucie winy,gdy chciałam odejść.I tak tkwiłam w tym przez tyle lat,mając wiecznie tzw.kaca moralnego.Teraz niestety jestem osobą znerwicowaną,na rencie,bez możliwości podjęcia pracy ze względów zdrowotnych.Syn z rodziną mieszka osobno.Zawsze mogę na niego liczyć.Postanowiłam odejść od męża.Nie mam już siły znosić jego agresji,beztroski,kłamstw i tego,że wiecznie ze wszystkim jestem sama.Bilans 25 latach małżeństwa to kilka operacji neurochirurgicznych,nerwica,lęki,renta,długi,eksmisja i tragiczne warunki mieszkaniowe.Dopóki pracowałam jakoś dawałam radę łatać wszystkie dziury.Teraz moja renta nie wystarcza mi na leki.Maż nie pracuje.Wykonuje tylko jakieś dorywcze prace i ciągle ma pretensje,że nagabuję go o pieniądze na rachunki.Albo śpi,albo przegrywa w gry hazardowe resztkę pieniędzy.Nie można z nim normalnie porozmawiać,bo albo milczy,albo się drze i wówczas nie ma tematu.Nie pamiętam,kiedy się ostatnio kochaliśmy.Zresztą ja już nie potrafię się zbliżyć.Nie czuję się przy nim bezpieczna.Za to wiem,że jestem od niego uzależniona.Ciągle myślę o tym,jak on sobie beze mnie poradzi.Przecież zostanie sam.I tak w kółko...Wiem,że to nie jest miłość.To strach przed czymś nowym,przed konsekwencjami odejścia,problemami.To ja muszę odejść i to wtedy,kiedy go nie będzie w domu.Inaczej zostanę i będę tkwić w tym kolejne 25 lat.Jak dożyję.Od 4 lat jestem z mężczyzną,na którego mogę liczyć.Jest odpowiedzialny,czuły,dba o mnie.Jednak bycie z nim oznacza życie w innym mieście,pozostawienie "swojego" mieszkania,ogromne ryzyko,czy się uda.Stąd ciągłe zwlekanie z mojej strony.Ale nie mam już siły tkwić w zakłamaniu.Rola niewiernej żony mi nie odpowiada.Poradźcie...Jak się od niego uwolnić? Jak wyzwolić się z poczucia winy?

Postaw warunek.

Wiem, że zaraz dostanę burę od połowy forum, że lepiej wszystko załatwić rozmową. Ala prawda jest taka, że narzeczony autorki - tak jak i mój - puszcza/ puści to mimo uszu.

Powiedz, że nie będziesz tam mieszkać i chcesz swojego domu. Niech rozważy czy go to interesuje.

(ja tak postawiłam sprawę, choć w trochę innym kontekście, zmobilizowało to mojego P. do zajęcia się kwestią naszej przyszłości).

Jeszcze raz proszę o jakieś opinie...:( może ktoś z Was miał podobny dylemat i udało Wam się go jakoś korzystnie dla obu stron rozwiązać? Jak przekonać faceta, żeby zechciał "pójść na swoje"?

WItaj.
Przeczytałam Twoją historię i muszę stwierdzić, ze jest ona bardzo podobna do historii mojej kuzynki.
Oboje mieszkali na wsi. Ona miała dużo lepsze warunki, ale On miał przejąć gospodarstwo od rodziców, więc zamieszkali u niego. Nie było to jakieś nowoczesne gospodarstwo niestety. Ledwo wiązali koniec z końcem. Do póki nie było dziecka, to jeszcze jakoś im się układało. Ona pracowała, co prawda nie na pełnym etacie, ale miała pieniądze na swoje potrzeby. Gdy pojawiło się dziecko została "uziemiona" w domu i została na łasce męża. Sytuacja naprawdę nie godna pozazdroszczenia. "Musieli" również utrzymywać rodziców (jej teściów), którzy z powodu zadłużenia w Krusie nie otrzymywali renty. Pojawiały się kłótnie, głównie właśnie o sprawy finansowe. Z młodej, ładnej, zadbanej dziewczyny, mającej wiele planów na przyszłość przerodziła się w smutną, znerwicowaną, zapuszczoną "kobiecinę ze wsi".
Gdy zmarł jej tata dosłownie uciekła do matki, do swojego rodzinnego domu. Matka pomogła jej w opiece nad dzieckiem, a ona wróciła do pracy. Powoli wychodzi na prostą, ale tylko dzięki temu, że miała dokąd odejść i że był ktoś, kto jej pomógł.

Pisałaś, że Twój przyszły teść jest alkoholikiem. Nie łódź się, że ten problem Was nie dotknie. Będziecie mieszkać pod wspólnym dachem, może w niewielkim domu. Wyobraź sobie ze on jest pijany, robi awanturę na całego, a do Ciebie mają przyjść jacyś goście , choćby Twoi rodzice, czy koleżanki ....

Napiszę Ci szczerze, że ja w takie małżeństwo bym się nie pakowała. Wierzę w to, ze go teraz kochasz, ale czy ta miłość przetrwa taką ciężką próbę. Co będzie za 5, czy 10 lat, kiedy minie zauroczenie, namiętność a zostaniesz z wieloma problemami, z niezrealizowanymi marzeniami, z ciągłymi problemami finansowymi (nie oszukujmy się, tak jest w tych małych gospodarstwach), z mężem wiecznie zapracowanym, który przychodzi do domu z obory i wiadomo jak pachnie. A jak sam nie będzie dawał rady z pracą, to i Ciebie zagoni do pomocy.
Ja też mieszkam na wsi (choć nie mamy gospodarstwa rolnego) i widzę, jak młodzi ludzie niszczą sobie życie przez podobne decyzje.
Jeśli mieszkać na wsi, to napewno nie z teściami, czy rodzicami i nie pakować się w zacofane, niezmodernizowane rolnictwo. Teraz są takie czasy, ze aby "wyciągnąć" takie zapuszczone gospodarstwo na opłacalne, potrzeba wielu kosztownych inwestycji i wielu lat.

Co to znczy, ze trzeba zająć się rodzicami? Czy oni mają po 80 lat? Nie sądzę, skoro mają młode dzieci. Ja mam 58 i nie życzę sobie, żeby ktoś  się mną zajmował. Doskonale radzę sobie sama. A gdy z sił opadnę to wtedy będę się martwić i rozważać rózne możliwości.  Myślę, że twój narzeczony używa rodziców jako pretekstu. Po prostu chce zostać na gospodarce i reszta sie nie liczy. A tobie stanowczo to odradzam. Gdyby było to nowoczesne, zadbane gospodarstwo, dwurodzinny dom i trzeźwy gospodarz to może bym się zastanawiała i to tylko pod warunkiem, że będziesz mogła pracować zawodowo po to by mieć swoje pieniądze a nie być zależna od męża i nie daj Boże teścia. W twoim przypadku tak nie jest i jest to przygnębiające. Jego rodzice w końcu dojdą do wieku emerytalnego i wtedy będa mogli przekazać ziemię państwu albo któremuś dziecku a sami odejść na emerytrę z Krusu. A skoro jeszcze tego wieku nie osiągnęli to trzeba pracować tak jak każdy!
Zadziwia mnie brak skłonności do kompromisów u twojego chłopaka. To bardzo źle wróży na przyszlość.

zakochana,słuchaj Mareny!Bo to bardzo mądra kobieta,doświadczona,dojrzała, napisała Ci wszystko to,co ja chciałam teraz napisać.

Problem w tym,że on nie godzi się na żadne kompromisy i chce abyś była jemu podporządkowana.
Zakochana, a nie myślałaś,że z jego to taki typowy maminsynek???

proszę o pomoc;(((((( zgodzic sie na jego warunek, czy odpuscic i zalowac do koca zycia??????;((((((((( mam dola strasznego;(((((

My jeszcze ślubu konkretnie nie planujemy, tylko rozmawiamy o naszej przyszlosci.

Ja chcialabym zamieszkac sam na sam na probę, moj chlopak chcial tego wczesniej, ale ja jeszcze nie bylam gotowa. A teraz zajal sie swoja praca i gospodarka i juz mu to nie w glowie, bo nie moze zostawic tego, co ma u siebie...;(

Wiem, ze sama musze podjac decyzje. Mam tego calkowita swiadomosc, ale chcialabym zebrac jak najwiecej opinii, a najlepiej podobnych przykladow z zycia wzietych, bo na pewno jest sporo osob, ktore byly w podobnej sytuacji. Bardzo mnie interesuje, jak to sie wszystko potoczylo.

Droga zakochan/zadowolona powiem Ci tak ja mam podobnie jak Ty -tez gospodarka u tesciow , ale ja z takich czy innych powodow po ciazkich namowach meza zamieszkałam u Niego- czego teraz bardzo załuje mam dwie okropne szwagiereczki ;/ ale zmierzam do Twojego problemu , otóż wieaze sie troche z moim , poniewaz moj maz tez nie "chciał " sie wyprowadzic z "rodzinnnego domu " ale wziełam sie na sposób i zaproponowałam mu wynajem i odrazu zaznaczyłam ze jak nie bedzie mu odpowiedało to wrocimy do jego rodzinnego domu!! powiem ci ze przemysł to i powiedzial ze idzie na taki uklad .... takze moze sprobuj Go tak zaskoczyc , taka propozycja moze cos przemysli
Zycze osiagniecia sukcesu w tej sprawie i pozdrawiam

Zakochana/zadowolona--------nie gadaj głupot !! ) sa gorsze sytuacje głowa do Góry ) nie dawaj sie , zeby on zwyciezyl i postawil na swoim..... pokaz ze tez masz swoje zdanie ) nie poddawaj sie

Zakochana/zadowolona:))
moj email to   magdulek1987@o2.pl -> takze pisz smiało , z chęcia Ci pomoge )))
:*

Zakochana/zadowolona i jak rozwiązałaś swój problem????????????????????????? Ja ma bardzo podobny problem tylko jestem w gorszej sytuacji, ponieważ jesteśmy 3 lata po ślubie, mamy dziecko i mój mąż chce wrócić na gospodarstwo do rodziców!!! W głowie mi się to nie mieści, ponieważ mąż ma dobrze płatną pracę ja również pracuję, a on chce rzucić to wszystko i iść na rolę!!!
Proszę pomóżcie, co mam robić próbuję z nim rozmawiać, ale on jest uparty. Podkreślę jeszcze, że teściowie mają na utrzymaniu 3 synów.
Mieszkamy z moimi rodzicami, ja w drodze kompromisu chcę żebyśmy poszli w końcu na "swoje", ale on nie chce w ogóle rozmawiać na ten temat. Myślę, że boi się odpowiedzialnosci. Trudno opisać całą sytuację za jednym  razem, proszę pomóżcie!!!!