Czy miłość wirtualna naprawdę istnieje? - Netkobiety.pl

Olina ,

mam kilka doswiadczeń ze związkami wirtualnymi i jednak jestem zdania, iż rzeczywistość kiedyś bierze górę i to co sobie wyobrażamy będąc w "związku " wirtualnym naparwdę jest dalekie  od stanu faktycznego . Net może być dobrym początkiem , ale warto w miarę szybko przejść na poziom realny
POza tym do komputera nie można sie jednak przytulić,a do kina co prawda zabrać można, ale chyba głupio by wyglądało ;>

Mając problem chcemy z  kimś o nim porozmawiać, wyżalić się, gdyż w realnym świecie nie zawsze mamy komu.
Jest wiele powodów, dla których wolimy porozmawiać o samotności z kimś nam zupełnie obcym ponieważ ona patrzy na nas  z innej perspektywy, jest może bardziej obiektywna! Pomoże nam zrozumieć w jakim punkcie się znajdujemy, co robimy źle, albo co powinniśmy zrobić. Na forum znajdujemy wiele osób w podobnej do naszej sytuacji i wspieramy się. Niektórzy robią to bezinteresownie, podpowiadają z dobrego sercA. Chiałabym tutaj wyróżnić AMIS, która chętnie odpowiada na nasze posty i to jak bardzo skutecznie trafia w same sedno sprawy! oczywiście jest też wiele wiele innych osób,a świadczy o tym chociażby ilość napisanych postów, w tej chwili nie pamiętam ,,imion,,NP. MOJA PRZEDMÓWCZYNI , ANHEDONIA itp.
ale nie odbiegając od tematu -
pytanie to czy będziemy w stanie siebie zaakceptować znając nasze najskrytsze problemy??? być może tak, ale nie wiemy czy ktoś nie wyda naszych tajemnic wiedząc, ŻE MY TO MY! ???
RYZYKO JEST DUŻE,a wiadomo jak to jest dzisiaj  z przyjaciółmi... piszę to nie po to żeby kogoś obrazić,tak myślę w tej chwili...
A JAKIE JEST WASZE ZDANIE?

Wydaje mi się, że osobę poznaną przez internet można obdarzyć jakimś tam uczuciem, ale na pewno nie będzie to miłość. Może to być zauroczenie, zaciekawienie, ale myślę,że naprawdę można kogoś pokochać spędzając z nim czas, poznając się coraz lepiej,lecz na pewno nie w internecie, a w rzeczywistości.
Aczkolwiek można pokochać przez internet,ale nie osobę, lecz wyobrażenie o tej osobie. (mam nadzieję,że nie nagmatwałam i rozumiecie o co mi chodzi). Poznając ludzi w ten sposób tak naprawdę nic o nich nie wiemy, oprócz tego co sami nam napiszą. Bo skąd mamy pewność, że to co od nich dowiemy jest prawdą? Nie wiemy tego i albo możemy tej osobie zaufać (mając świadomość że za jakiś czas może się okazać że byliśmy okłamywani) lub podejść do tego z dystansem.

Wbrew pozorom to jest ciężkie pytanie, na które nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć. To już chyba zależy od podejścia danej osoby. Powiem tak: Moim zdaniem można zakochać się w tym wszystkim co pisze osoba poznana przez internet. Zwłaszcza  kiedy jego wypowiedzi są błyskotliwe, inteligentne, z poczuciem humoru. Kiedy w jego wiadomościach jest wiele miłych, ciepłych słów. Jednakże wcale nie oznacza to,że osoba ta jest taka sama w rzeczywistości i z tym się trzeba liczyć.
Przez internet otwieramy się bardziej przed drugą osobą, pisząc rzeczy o których nie powiedzielibyśmy nikomu w rzeczywistości. Internet jest miejscem w którym możemy być prawdziwym sobą, pisać to co chce się myśli w danej chwili, albo wręcz przeciwnie-można kolorować swoje opowieści,albo całkiem zmyślać. Tylko po co?

Czy istnieje miłość w internecie? To indywidualna sprawa każdej osoby, bo każdy odczuwa inaczej. Ale wierzę że takie choćby wspólne pisanie bardzo zbliża, takiej osobie możemy wiele powiedzieć i ona może spojrzeć na nas bardziej obiektywnie. Tylko czy możemy tu mówić o miłości do drugiej osoby? Czy mówimy bardziej o miłości do wizerunku jaki ta druga osoba kreuje. Bo nigdy nie wiadomo kto siedzi po drugiej stronie. Miły, przystojny i uczynny mężczyzna może się okazać w rzeczywistości żonatym facetem po 40-stce. Pytanie tylko na ile możemy sobie pozwolić w internecie? Czy takie znajomości nie zabrną za daleko? Czy gdy wszystko pęknie jak bańka mydlana nie zostaniemy na lodzie? Samotni i oszukani...
Może lepiej na samym początku przenieść znajomość z wirtualnego świata na realia zanim będzie za późno?

Ja bym się chyba bała większego zaangażowania i przeniosła bym znajomość na realny świat.

Ano... złote góry.
Wstyd, nie wstyd...
Mi nie jest wstyd. Mogę powiedzieć: Tak, byłam głupia, dałam się zrobić w ciula. Ale byłam naprawdę szczęśliwa.

Ciesze się tylko, że skończyło się, jak skończyło. Mało brakowało a rzuciłabym pracę. nie mam pojęcia gdzie i jak bym teraz żyła.
Masa obietnic pięknie okrytych płaszczem niemożności zweryfikowania prawdy i upstrzone bajaniem.
Poszłam najdalej, jak się dało (wg moich granic - wtedy mocno przesuniętych) i w końcu puściłam .

I podobnie, jak martyna dziś stawiam tylko na czyny. A czyny to domena świata realnego, a nie wirtualnego.
Dlatego tak bardzo do mnie trafiła książka "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy".

Czyny, czyny i czyny.
Po tamtej 3letniej nauczce nie istnieje dla mnie "dobra gadka".

Wierzę - zwłaszcza, jak jeszcze miłość się rodzi w realiach gry, gdzie jest otoczka i czasem człowiek czuję się, jak w filmie, który tworzy.
Ale to kłamstwo.
Nie kochasz człowieka, tylko jego wyobrażenie.
To zupełnie coś innego niż budzić się codziennie obok ciepłego ciała.

Mozna zakochac sie wirtualnie ale to bedzie tylko milosc wirtualna...
Mozna wirtualnie podotykac Ferrari ... ale to doznania wirtualne w swiecie marzen, ulotne i nieprawdziwe..
Nie da sie porownac prawdziwej jazdy do wirtualnej... z uczuciem jest tak samo.
Moze sie zdarzyc, ze ktos nas wirtualnie zainteresuje ale bez konfrontacji w realu niczego nie mozna powiedziec.
Trzeba zawsze miec swiadomosc, ze to co wirtualne nie jest prawdziwe. Czytalam juz watki dziewczyn, ktore cierpia w zwiazku w ktorym partner po slubie jest nadal WIRTUALNY...
maja zal i czuja sie oszukane... a przeciez on nadal jest pracowity wirtualnie, uczciwy wirtualnie a nawet czesto i wirtualnie bogaty

Miłość wirtualna istnieje lecz w dużym stopniu opiera się jedynie na naszym wyobrażeniu tej drugiej osoby. Nie widzimy wielu wad związanych z rzeczywistością, internet naturalnie ukrywa je przed nami. Dlatego w wielu przypadkach po spotkaniu w realnym świecie czar pryska. W realnym świecie nie kochamy wnętrza człowieka a właśnie fizycznośc/zachowanie. Jednakże w realnym życiu nadal w jakimś stopniu kochamy wyobrażenie osoby, gdyż nikogo nigdy tak na prawdę do końca nie jesteśmy w stanie poznać. Nasza wiedza na temat osoby jest jednak większa niż w przypadku internetu. Gdyby istniała możliwość głębszego poznania osoby, obserwacji każdego aspektu jej życia oraz mieli byśmy możliwość zajrzenia do jej wnętrza, dowiedzenia się co tak na prawdę dzieje się w jej głowie wtedy tą możliwość można by było przyrównać do życia realnego, a życie realne do internetowego. Uważam dlatego, że można kochać przez internet ale takie uczucia ciężko przenieść do życia realnego. Okazuje się po prostu, że to jest ktoś inny. Przynajmniej w dużej większości przypadków.

Taka miłość nie jest możliwa. Ja pisałam kiedyś z pewnym chłopakiem, który na wstępie zaznaczył że ma dziewczynę. Jak się potem okazało nigdy się nie spotkali, kontaktowali się tylko przez gg. Po tygodniu pisania wyznał mi miłość na gg. Chciał się spotkać. Powiedział abym się nie martwiła, bo zerwał już ze swoją dziewczyną, również wirtualnie. Jak dla mnie to jakaś porażka.
Kontaktując się z kimś poprzez internet mamy jedynie wyobrażenie tej drugiej osoby.

mozna sie bardzo mocno zauroczyc
przezylam cos takiego..
ale nie bylo to tylko pisanie ale tez rozmowy na skajpie
niestety moja niedojrzalosc wtedy zniszczyla ta relacje, teraz  z ta osoba jest tylko kontakt na stopie kolezenskiej.
ale gdybym byla wtedy bardziej dojrzala kto wie.. spotkalismy sie pozniej w realu i bylo sympatycznie.

ps. trzech moich chlopakow poznalam przez internet..
w jednym przypadku bylo to najpierw spore zauroczenie powstale przez kabelek.
w drugim przypadku lekkie zauroczenie
w trzecim mial byc to tylko przyjaciel a jest chlopak do dzis.. juz ladnych pare latek

nie widzę tu żadnej frustracji.

Też niedawno oglądałam ten film, ale wydaje mi się, że przez Internet można się tylko zauroczyć. Dopiero poznając daną osobę na żywo takie emocje mogą przerodzić się w zakochanie.

Opowiem Wam króciutko historię mojego znajomego...
Poznał dziewczynę przez grę internetową. Zaczęli ze sobą rozmawiać, najpierw w grze, później przez inne komunikatory i trwalo to dosyć długo. W końcu postanowili że zrobią wszystko żeby się spotkać..nie bylo to łatwe bo nie mieli na podróż ;/ kolega poszedł do pracy, zarobił na bilet i spotkali się...
Po paru miesiącach ona odwiedziła jego, byla przez całe wakacje..i tak to trwało przez jakiś czas..
Na przyszly rok mają ustaloną datę ślubu..są w sobie tak zakochani że aż mi się miło robi jak sobie pomyślę..
Wszystko byłoby niby normalną historią ludzi którzy sie poznali przez neta...ale pomyślcie że On jest z POLSKI a ona z MEKSYKU...
Miłość internetowa na prawdę może się przytrafić ;D

Z doświadczenia wiem, że tak. Porwana przygodą miłosną zupełnie traciłam poczucie rzeczywistości. To uczucie, miało w sobie cudowny element romantyzmu, który pewnie na zawsze zachowam w pamięci. Cieszę się, że miałam okazję zakosztować tego narkotycznego szczęścia .

Anemonne - Doskonale wiem, czym jest miłość. ...choć, może znasz mnie lepiej? Ja, w porównaniu do Ciebie, nie muszę wszystkiego ująć w ramy - sklasyfikować. To się po prostu czuje .
Zresztą, z góry założyłaś, że się mylę, więc - nawet piękna treść, nie przekona Cię, że jest inaczej . Serdecznie pozdrawiam.

Ależ ja w żadnym wypadku nie neguję tego, że czujesz to co czujesz - tylko, że uczuć i emocji jest cały wachlarz, a nie zawsze trafnie rozpoznaje się swoje własne uczucia. I może faktycznie klasyfikuję i ubieram w pewne ramy - to pewne zboczenie "zawodowe". Wielu mądrych ludzi udowodniło, że to, co ludzie nazywają miłością, często po prostu zachodzi w mózgu na poziomie chemicznym lub neuronalnym .

Miłość wirtualna...? a finał jej jaki...? Powiem tak...mam parę doświadczeń z tą wirtualną miłością i dziś już wiem, real to real, można z kimś korespondować, można pisać, zaprzyjaźnić się...ale czy to miłość, okazuje się tylko i wyłącznie w realu...Pisząc z osobą, można ją poznać w jakiś tam sposób, ale zakochujesz się wtedy nie w niej, ale w obrazie jej osoby, takim, jaki powstał w Twojej wyobraźni. No i jest tak...jak się spotkasz z tą osobą, to z reguły jest rozczarowanie, bo inaczej sobie wyobrażałaś...
Mojego życiowego partnera też poznałam w internecie, ale zakochaliśmy się w sobie w realu:)
Wierzę w pewien rodzaj internetowej przyjaźni, w miłość - nie:)

że będzie ok:-)