Toksyczna matka i co dalej? - Netkobiety.pl

Nie wiem czemu można nienawidzieć własnego dziecka, matki. Okres buntu -rozumiem - mama be,koleżanki cacy. Ale gdy człowiek jest dorosły? Powiem Ci, że ja tez nie chcę być taka jak mój ojciec ani jak moja matka była dla mnie kiedyś. Mam w sobie dużo miłości i moim marzeniem jest mieć dzieci, dać im to czego sama nie miałam. Mi też często powtarzano : masz geny ojca, pewnie pójdziesz w jego ślady, jesteś taka sama jak on. Albo ty też tak będziesz traktować swoje dzieci zobaczysz... Lecz ja jestem tak samozaparta, że wierzę, że tak nie będzie... zbyt jestem wrażliwa i zbyt dużo przeszłam by powielać te złe zachowania. Znam przykłady wielu osób które mimo "toksycznych" rodziców nie szli w ich ślady, są szczęśliwymi, dobrymi ludźmi. Ja wierzę, że też taka będę. Dlatego ty też nie przejmuj się tym co mówią. Nie wierz w to. Nikt nie jest wcale skazany na geny, ani na to na co się napatrzył. Jesteś osobnym człowiekiem. Nie jesteś swoją matką, babką. Jesteś kate... Widocznie Twoją mamę nie stać było na takie przemyślenia jakie ty masz teraz. A to już bardzo dobrze o Tobie świadczy. Nie przekreślaj swojej przyszłości, szansy na normalny dom i rodzinę. Wierzę, że Ci się uda. Musisz tylko chcieć i sama mocno w to wierzyć. Powodzenia.

Dziękuję za te słowa. Trochę mnie podbudowałyście. Mam nadzieję, że kiedyś będę mogła pochwalić się Wam, że jestem szczęśliwą matkę hehe
A słowa braci zapadły mi w pamięć i ciężko będzie pozbyć się ich z mojej głowy eh.

kate Słowa braci są wyrazem obaw ale też nie upatuj w nich jakiejs przepowiedni lub sytuacji ,która musi się zdażyć.
Ty wiesz co w domu było nie tak,jestes tego świadoma więc jestem pzrekonana,ze nie zrobisz tego swoim dzieciom.
Musisz jedynie uporządkować przeszłość,odciąć się od niej i wyciągac wnioski.
Jesteś młoda  ,całe życie przed tobą a posiadanie dziecka i danie mu swej miłości jest ogromną radością.
Dasz swoim dzieciom to czego sama nie miałaś okazji dostać -to twoje zadanie!
Trzymaj się 

Nie wiem na ile to jest możliwe, ale spróbuj może, chociaż raz, na spokojnie porozmawiać szczerze ze swoją matką na temat waszych relacji, tego co czujesz i jakie masz obawy. Może porozmawiać o jej relacjach z jej matką. Nic jej nie usprawiedliwia, ale próba zrozumienia jej zachowania i postawienie się w jej sytuacji mogła by w jakiś sposób pomóc. Twoja matka najprawdopodobniej jedynie w ten sposób potrafiła sobie radzić ze stresem i frustracją. Ogólnie mieszkanie z mężem i dziećmi oraz z rodzicami/teściami pod jednym dachem nie jest najlepszym pomysłem i należy unikać tego jak ognia. Wydaje mi się, że Twoja babka i matka prowadziły walkę o dominację w domu. Twoja matka czuła, że ją przegrywała i wyżywała się na dzieciach(Tobie)-osobach(osobie) nad którymi dominowała, być może obawiając się, że w przyszłości może stracić nawet tą resztkę władzy jaka jej została. Zastanawia mnie również jak Ty radzisz sobie z frustracją i stresem.  Uważam, że możesz mieć dzieci w przyszłości, ale tutaj będą musiały zostać spełnione warunki - dobre relacje z partnerem, najprawdopodobniej odizolowanie się od toksycznej części rodziny, bo to może wpłynąć negatywnie na Ciebie, na przyszłego partnera jak i dzieci. Rozumiem, że zdajesz sobie z tego sprawę, jak to jest być dzieckiem i jak się czujesz w swojej sytuacji, ale będąc matką zobaczysz wszystko z innej strony i założę się, że ciężko Ci będzie postawić się wtedy w sytuacji swojego dziecka i porównać to jaka było to z Tobą i z Twoją matką dlatego naprawdę powinnaś postarać się postawić na miejscu matki, ale za nic jej nie usprawiedliwiać.
I teraz jedna bardzo ważna rzecz - to jest jedynie moja opinia i nie jestem żadnym specjalistą. Zamiast myśleć jak to będzie czy powinnaś, czy nie powinnaś mieć dzieci powinnaś wziąć się w garść i pójść po poradę do psychologa. Taka wizyta po pierwsze wypleniła by z Ciebie wszelkiego rodzaju obawy, nastawiła pozytywnie do życia jak również pokazała ścieżkę którą masz podążać. I co najważniejsze wyrzucisz z siebie ciężar doświadczeń z matką. Polecam i wierzę, że jeżeli się postarasz i poradzisz to wszystko będzie dobrze. Musisz w to włożyć tylko trochę wysiłku. Czekam na odzew i relację z pierwszej wizyty.

Najpierw troszkę sprostuję. Nie mam ojca. Byłam tylko ja, moja matka i dwaj bracia. Jak miałam 7 lat przeprowadziliśmy się do nowego miasta, do babci. Moja matka już przed przeprowadzką miała złe relacje ze swoją m. Dla mnie matka wtedy jeszcze nie była aż tak zła, owszem biła mnie często i kazała godzinami klęczeć na klamerkach. I nigdy nie przytulała, nie mówiła, że kocha. Wolała obce dzieci. A wspólne mieszkanie z babcią tylko pogorszyło relacje z obu stron. Babcia była po wylewie i nie wstawała z łóżka. Miała swoją opiekunkę. A jak załatwiła się po ostatniej wizycie opiekunki to co? Moja matka się brzydziła, bracia wiadomo. Więc ja, 8-13 lat, chodziłam ją przebierać, myć itp.
Nie chcę już wdawać się w szczegóły. Ale zawsze słyszałam od niej, że żałuje że mnie urodziła, że jej zmarnowałam życie. I groziła, że odda do domu dziecka. Wiem, że ona też nie miała lekkiego życia. Pierwszy mąż zostawił ją dla innej, a drugi bił ją. A ja jestem "owocem" krótkiego romansu. Kiedyś się obwiniałam, uważałam, że jestem winna całego zła świata. Ale na ten moment nienawidzę tej kobiety i tego co ze mną zrobiła i że mnie pozbawiła normalnej przyszłości.
Dlatego nie ma szans na szczerą rozmowę. Nie potrafiłabym z nią rozmawiać, bo ona czasami sprawia wrażenie niespełnej rozumu. Nie rozumie co się do niej mówi. Jest sierotą, niezaradna.  Nigdy tak naprawdę nie miała prawdziwej pracy Odkąd zaczęłam stawiać pierwsze kroki jeździliśmy całą rodziną na jagody, zrywaliśmy korę z drzew! I z tego była na chleb I potem pojawiła się i niej żądza pieniądza. Trwoniła pieniądze na toto lotki i inne takie Nienormalna. Jeździła po innych miastach, bo przecież miejscowe jej źle życzyły. A to co ona teraz wyprawia na stare lata. Znaczy nie jest stara, 50 lat. Ale już całkiem pozjadała rozumy. I jak pisałam wyżej, ona się uważa za świetną matkę Mój jeden brat od dziecka kradł, pił, brał narkotyki, uciekała z domu, siedział już nawet raz w areszcie, dostał zawiasy. I on też przyczyniał się do domowego horroru. Ale on był zawsze oczkiem w głowy mamy. A drugi po zawodówce uciekł z domu, poszedł do zakonu. Ale matka wydzwaniała do niego, że ma wracać do domu, że se rady nie dajemy i biedny wrócił po dwóch latach Mieszkał w domu parę lat i Hitler z niego był. A obecnie, wpakował się w chory związek, na starcie trójka dzieci plus jedno ich wspólne. Też nie jest szczęśliwy Nie wiem jeszcze co dla mnie zgotował los, ale nie napawa mnie to wszystko optymizmem. Jeszcze mam teraz trochę problemów zdrowotnych przez zaniedbania matki z dzieciństwa i nie wiem już skąd mam brać na to siłę, energię Nie mam nikogo na kogo mogłabym liczyć, poprosić o pomoc
A jak ja sobie radzę ze stresem? Czekolada hehe, filmy albo najskuteczniejsze alkohol Nic mi tak nie pomaga. Upić się, na drugi dzień nic nie pamiętać

A co do Twojej porady. O niczym innym nie marzę! Ale napisałam o tym powyżej
Dodam jeszcze, że jak byłam dzieckiem, strasznie nerwowym, to matka mnie zapisała do psychologa, chodziłam wiele lat do jednej pani, ale nigdy się przed nią nie otworzyłam. Wstydziłam się tego, bo se wyobrażałam jakich ona ma świetnych rodziców i rodzinę. Często widziałam jak do niej przychodził mąż z dzieckiem i mnie to tak zasmucała i się wstydziłam głupia xD
Nie wiem po co ja to wszystko napisałam, trochę dużo.
Bezradna/

Amis dziękuję. Dla mnie to takie dziwne, że obcy ludzie wyciągają do mnie rękę, że dajecie mi porady. Nie wiem co napisać. Z moich bliskich na nikogo nie mogę liczyć. Naprawdę Dziękuję Wam :*

Amis naprawdę chcę iść. Szukam i szukam w necie, ale nic konkretnego nie mogę znaleźć Tylko ta jedna poradnia. A po znajomych wstydzę się pytać, bo mało kto zna moją sytuację. Muszę zadzwonić tam i dopytam dokładnie. Ale boję się, że pójdę tam i jak publicznie to ten psycholog nie poświęci mi wystarczająco dużo uwagi, a ja jestem wrażliwa strasznie xD I się zamknę w sobie zupełnie już
Nie stać mnie niestety na prywatnego eh
Mama mnie nie wspomaga finansowo. Ale w przyszłym semestrze poszukam pracy jakiejś dorywczej.  Bo teraz mam za dużo na głowie. Ale mam jeszcze masę innych nieplanowanych wydatków.  I jeszcze mam zęby w strasznym stanie i nie łapią się już na refundację Teraz np. muszę zapłacić za zrobienie jednego zęba 150 zł w sumie, leczenie kanałowe Oszczędzam na czym się dam.

Tak często jest kate,ze rozumiemy więcej -bo coś tam przeżyliśmy i wiemy jak trudno żyć ,jak trudno uwierzyć w siebie i jak trudno oddychać pełną piersią.
Jesteś młoda ale bardzo dojrzała-
Zacznij od tego psychologa -moze trafisz na dobrego?
Szukasz pracy ,uczysz się -wierzę w Ciebie,ze Ci się uda i bardzo chciałabym zobaczyć twoje uśmiechnięte kiedyś maleństwo.
Jednak najpierw zajmij się sobą-pisz jak najwięcej,pytaj się ,myśl,wyciągaj wnioski-to dużo daje i jest jakąś formą terapii.
Zrozumiesz kiedy np,sięgasz po alkohol-czego lepiej uniknąć, co wywołuje w tobie napady złosći.
Co sprawia Ci radosć i kiedy jestes w stanie się zrelaksowac?
Twoja wrażliwość to dobra cecha ,nie wierzę ,ze skrzywdziłabyś własne dzieci

Nawet te najbłachsze problemy nie są głupotami o ile mają wpływ na nasze życie .Z tym,ze ty wcale nie masz błachych powodów-dzieciństwo rzutuje na całe dorosłe życie.
Sama to widzisz i powinnas coś z tym robić-zreszta już robisz
Masz chłopaka to juz coś ale relacje w związkcz tez bywają trudniejsze i musisz zdawać sobie sprawę ,ze możesz robić błedy -chociaż to nie jest zasadą.
Myślę ,ze poswiadomie bronisz się przed zaangażowaniem aby nie zostać potem skrzywdzoną -tak profilaktycznie!
Doły i brak radości w życiu to da się zmienić-oczywiście jedni z nas zawsze znajdą problem do zamartwiania inni w ogromnymi kłopotami uśmiechają się.
Co do dobrych maczów to chyba lepiej znaleźdź sobie inną pociechę bo wyniki nasze reprezentacji piłki nożnaj mogą przyprawić o doła.
Z siatkówką lepiej-sama zacznij coś uprawiać nie ma nic lepszego niż przebiegnięcie kilku okrązeń na stadionie-może maratonik?
No i jestes nieurodziwa -no tak to już tkwi w tobie-bo nasza uroda to czysto sbiektywne odczucie-napewno nie potrzebujesz wianuszka adoratorów a jedego fajnego ,normalnego faceta
Pewnie pięknym kobietom  łatwiej ale tego nie wiem i już się nie dowiem
pozdrawiam

Tak kate czytałąm za szybko -to dziś przez mój katar i słabsze samopoczucie(pisałaś o bracie)-
Ale problem z zaangażowaniem jest-facet napewno gdzies na Ciebie czeka tylko musisz dać im trochę szansy !
Ja zaś mam odwrotnie-zawsze do lekarza mężczyzny-czuję się pewniej!
W każdym razie to dziwne,ze akurat wytworzyłaś barierę dotyczącą relacji z facetami!
Czy z ich strony spotkało Cie coś złego?

Nadal nie wiem ile masz lat. Muszę przyznać, że to co opisujesz jest niecodzienne, a Twoja matka już mnie wkurza . Zresztą bracia też. Myślę, że to jak Twoja matka podchodziła do Twoich znajomości z chłopakami było związane z jej własnymi negatywnymi doświadczeniami związanymi z płcią przeciwną przed którymi chciała Cię uchronić w zbyt protekcjonalny sposób. Myślę, że każdy na Twoim miejscu miał by ochotę zwymiotować na samą myśl o chłopaku na Twoim miejscu. Twoja nieśmiałość wobec mężczyzn jest spowodowana nieobyciem, nieutrzymywaniem kontaktów z nimi i mniemam, że to minie. Może jednak dobrze gdyby jednak psycholog był facetem. Może dzięki temu byś się niejako oswoiła : ). Ciekawi mnie jak spędzasz swój wolny czas, z kim przestajesz/przyjaźnisz się itp.

Ps. Amis, a co to za żale? Widzę, że Ciebie coś tam w środku ciśnie i chciała byś się wygadać. Śmiało, słuchamy.

Caramban mam 21 lat Więc młoda jestem hehe. A może to dobry pomysł z tym żeby psycholog był mężczyzną<myśli>
Aha i nie napisałam jeszcze czegoś. Dlaczego nienawidzę mężczyzn i tak się ich boję? Kilka lat temu kompletnie o siebie nie dbałam. Nikt mnie nie nauczył i szczerze mówiąc nie zależało mi. I coróż słyszałam od płci przeciwnej różnego rodzaju wyzwiska na temat mojego wyglądu. Nie będę przywoływać dokładnych słów, ale możecie się domyślić. Więc z tego też powodu boję się wszelkiego kontaktu z chłopakami, boję się że zaczną się ze mnie śmiać itp. Chociaż teraz mi się to nie zdarza, bo maluję się i zmieniłam diametralnie styl ubierania.
A jak spędzam czas? Nie za ciekawie. Pisałam już w innym wątku, że mam parszywy charakter i ludzie unikają mnie, uciekają ode mnie. Owszem mam kilka koleżanek, ale nie przyjaciółek. Z jedną dziewczyną od pierwszej klasy podstawówki się trzymam i nazywamy to przyjaźnią, ale jest to znajomość toksyczna. Ona jest bardzo inteligentna i fajna, zabawna i każdy ją lubi. Ja zawsze w jej cieniu. I ona przez te wszystkie lata manipulowała mną, wybierała kiedy ma dla mnie czas, a kiedy dla reszty. A ja nie miałam nic do powiedzenia, bo miałam tylko ją jedną. A co gorsza moja mama miała swój udział w tym. Zmuszała do kolegowania się z nią. Chociaż ja ją naprawdę lubiłam i dużo jej zawdzięczam. Jednak Natalka też miała charakterek i jak się pokłóciłyśmy (a robiłyśmy to częeeeeeeeeeeesto) z jej winy, musiałam za nią lecieć i przepraszać, bo inaczej miałam karę, klęczenie na klamerkach albo spać np. o godzinie 15 i nie mogłam z tego łóżka wstawać. Więc N nauczyła się, że może mi robić/ mówić co chce, bo to i tak ja ją błagałam o zgodę. Na dzień dzisiejszy staram się od niej uwolnić, bo nasza znajomość zmieniła się w pewnego rodzaju uzależnienie. Na studiach mam koleżanki W grupie trzymamy się w piątkę z dziewczynami. Z jedną z nich z Ulą mam lepszy kontakt. Czasami wychodzimy gdzieś razem, do kina albo coś. Niedawno nawet u mnie spała. Ale nie mogę i nie chcę przed nią się otworzyć, bo się boję że ucieknie jak mnie pozna lepiej. Zresztą moje życie osobiste, problemy staram się zostawić za sobą. I mam jeszcze jedną taką koleżankę. Ona jest z mojego miasta i studiujemy to samo, więc samo wyszło Z nią spędzam najwięcej czasu Ona jest moją towarzyszką do picia hehe % Tylko nie myślcie, że ja nie wiadomo ile piję i wydaję kasy na alko. Jak już to piję tanie piwo z Kera Lubię se czasem pójść na balety, tańczyć do białego rana. Ale jest problem: nie umiem tańczyć i jestem nieśmiała. Dlatego bez % nie ma szans na dobrą zabawę A tak to mam gdzieś jak tańczę, ważne że ja się dobrze bawię, relaksuję. Chociaż koleżanka mówi, że idzie mi co raz lepiej Ale z chłopakami nie umiem tańczyć. Ostatnio jakoś wyszło, że wypiłam więcej i dałam się zaciągnąć na parkiet i mnie uczył każdy po kolei Tak to odmawiać, ale nie żebym jakoś często była proszona. Ostatnim razem jakiś cud się stał, że co chwilę miałam chętnych xD Ale nic poza tańczeniem nie było
Poznałam jeszcze kilka koleżanek w necie Niektóre jednak już uciekły. I jednej mogę na maksa się wygadać, ale to nie to samo co normalna koleżanka.
Co jeszcze robię w wolnym czasie? Lubię czytać książki, oglądać filmy, słuchać muzyki, oglądać sport, spać!
Znowu się rozpisałam. Sorry!

Braciom już się nie pomoże Nie chcę skończyć jak oni. Eh. Czasami się szczypię z nadzieją, że to wszystko to tylko zły sen. Że się obudzę i moje życie będzie piękne.
Robię plany na przyszłość. Po studiach chcę wyjechać z Polski i odizolować się od wszystkich. Chciałabym zacząć nowe życie. Założyć rodzinę i żyć tak jakby to wszystko się nie zdarzyło, nie miało miejsca. Ale ostatnio mój entuzjazm z deczka zmalał i nie mam siły i energii. Boję się, że to wszystko to tylko marzenia, iluzja, i nigdy nie będą miały miejsca, a ja skończę jak moja matka albo gorzej Nie widzę siebie w przyszłości.
Na zakończenie dodam, że gdybym mogła coś zmienić w moim życiu, zmieniłabym wszystko, o 180%. Nie zostawiłabym nikogo, poza moimi kotami

Im więcej się o Tobie dowiaduję tym bardziej mam wrażenie, że jesteś normalną dziewczyną jakich wiele która jest jedynie trochę zagubiona w tym wszystkim i potrzebuje przyjaciólki/przyjaciela od serca, żeby się otworzyć i być zaakceptowaną. Wszystko się maluszku ułoży. Brakuje Ci pewności siebie. Aha i to dobrze, że aż tyle piszesz, dajesz się poznać i otwierasz się. Wiem, że łatwiej się otworzyć do anonimowych osób których nie znasz, ale wszystko przyjdzie z czasem i Twoje międzyludzkie kontakty też zaczną być lepsze, chociaż wydaje mi się, że i tak jest ok w porównaniu do wielu osób które pisują na tym forum : ). Jest ok, ale z psychologiem tak czy siak warto porozmawiać. Nastaw się na to i dopnij to na ostatni guzik.

Caramban nie przesadzałabym z tymi relacjami hehe Wiesz nie jestem zupełnie sama. Ale co na uczelni to na uczelni. Tylko z Ulą czasem się spotykam. Wszystkie dziewczyny mają chłopaków, swoich znajomych i tyle. Ta koleżanka ode mnie z miasta ciągnie dwa kierunki naraz i ma jeszcze chór, ma chłopaka i nie ma dla mnie za wiele czasu. A jeszcze w wakacje pracowałyśmy razem i trochę ją wkurzałam i zaczęła mnie unikać od tego czasu. Więc większość czasu spędzam sama w akademiku, przed komputerem eh. Sylwestra co roku spędzam w domu. O tyle dobrze, że w tym roku dostałam pokój dwuosobowy, więc jest przynajmniej do kogo się odezwać
Wcześniej prowadziłam długie rozmowy sama ze sobą hehe. A jak jestem w domu to z kotami gadam. I to nie jest raczej normalne, hehe. Bo czasami zdarza mi się iść ulicą i zapomnieć i gadam do siebie jak wariatka.
W innym wątku opisywałam zresztą moje relacje międzyludzkie Pisałam już wcześniej, że mam naprawdę zły charakter. I naprawdę nienawidzę swojego charakteru, próbuję z  tymi wadami walczyć, ale nie jest łatwo. Nie polubiłyście mnie

Amis coś Ty. Za dużo mam wydatków pilniejszych. Zresztą wstydziłabym się, no i co gorsza trzeba mieć partnera. Kurs tańca na razie odpada

Kate = Kasia? Hmm, Jeżeli z góry zakładasz, że każda napotkana osoba Cię nie polubi, to nie dziwię się, że nie masz wielu przyjaciół. Może to nie inni Cię nie akceptują, tylko Ty nie potrafisz zaakceptować innych ani siebie samej? Jesteś wrażliwa i łatwo Cię zranić. Zamknęłaś się za murem, który chroni Twoje uczucia. Otwierasz się na forum, bo tutaj jesteś bezosobowa i "nieosiągalna", "nietykalna" możesz uciec kiedy zechcesz. I tutaj małe sprostowanie - cytuję Ciebie: "Nie polubiłyście mnie" . Czy to stwierdzenie, że Cię nie lubimy? Czy może miało być: "Nie polubiłybyście mnie". Aha, i nie wiem, czy to nie jest oczywiste, ale nie jestem kobietą. Chyba, że mnie wyżej cytowane słowa nie dotyczą i zakładasz, że Cię lubię/polubił bym .

Możesz być z siebie dumna Malinka.

kasiek1437 - doskonale wiem co przechodzisz i dziś (po latach wiem skąd się to bieże) to nie jest dziedziczne wbrew temu co dookoła się słyszy bo u mnie babcia super, mama całe życie najlepsza przyjaciółka itd... wzorcowe dzieciństwo a ja. Gdy przyszedł moment że zostałam z dzieckiem (mąż nonstop praca) mały dawał w kość to po pewnym czasie wpadałam w "szał" nie robiłam mu krzywdy ale wrzeszczałam itd.....(potem ryczałam jaka to ja jestem potworna wyrodna matka bo wiedziałam że źle robię bo dziecko nie jest winne ale ono po prostu było ze mną) a było to spowodowane tym że byłam zmęczona domem, dzieckiem 24 h na dobę brakiem chwili samotności odreagowania itd.... Niestety moje zachowanie odbija się dziś na moich relacjach z dorastającym synen mimo że często mu mówiłam/mówię że go kocham to potrafimy wrzeszczeć na siebie, kłócić zarówno ja jak i on reaguje czasem zbyt emocjonalnie. Dlatego radzę sprubój znaleźć moment dla siebie bo inaczej będzie coraz gorzej.

Moja droga kasiek1437 bez paniki - mogłabym powiedzieć "normalka" kochasz dziecko ale pomyśl czy jeśli sama "zwariujesz" to zrobisz dobrze swojemu dziecku - napewno nie wiem że łatwo tak pisać ale byłam w tej samej sytuacji - miałam dość wszystkiego praca, dom, zakupy, mało czasu dziecko które powinno mieć mamę i mąż który chciał mieć żonę, matkę i kochankę a ja padałam na twarz i wypalałam się psychicznie. Naprawdę musisz zwolnić nic się nie stanie jak jakąś część tygodnia (np. godzinkę) poświęcisz dla siebie, nikt nie umrze jak w dzień wolny to tatuś zrobi śniadanie a ty się wyśpisz, musisz do całej swej miłości do dziecka i męża dodać odrobinę milości do siebie inaczej nikt nie będzie miał z ciebie pożytku. Co do seksu to naturalne po prostu twoja psychika (jak sama piszesz ) jest teraz tak rozchwiana żę nie ma w głowie miejsca na myslenie o baraszkowaniu i tu miejsce do popisu dla twojego męża - powiedz mu szczerze że nie masz ochoty bo po prostu masz dość i szczerze wylej wszystko co ci leży na sercu (oczywiście z zapewnieniem że go kochasz ale...) Sądzę żę musisz działać bo człowiek to nie maszyna i jak coś się naprawdę popsuje w głowie to nie łatwo to naprawić
Jeśli chcesz pogadać to pisz na maila - postaram się pomóc. Pozdrawiam.

tak sobie czytam, czytam i myśle że:
na początek polecam książkę ,,Toksyczni rodzice" dla takich mało ,,docenianych" i kochanych coórek to trudna lektura bo czasem bardzo zaboli to co przeczytasz
Twoje obawy i lęki nie są bezzasadne, niestety tak często jest, że powielamy zachowanie szczególnie naszych kochanych mamuś.
Moja też nie tuliła, nie mówiła że kocha a ja byłam ta najgorsza. Do dziś nie mamy dobrych relacji często neguje moje osiągnięcia, wtrąca się do wychowywania moich córek.Jej słowa pamiętam do dziś i tak samo bolą.Próbowałam rozmawiać ale nic dobrego dla mnie z tego nie wynikło.
Mnie też nie nauczyła jak się ubierać, jak dbać o dom, jak budować relacje z innymi ludzmi.
Nauczło mnie tego dosyć boleśnie życie.
Dobrze że zaczełaś dbać o siebie, koszty leczenia stomatologicznego są duże ale ociąganie spowodować może jeszcze większe wydatki.
Życzę Tobie dużo siły Kate a myślę, że jeśli odważyłas się napisać o swoich problemach to ją w sobie masz.

POMOCY!
Tak, wiem powinnam pójść do psycholga, zrobię to ale potrzebuję rady na dziś.
Byłam wczoraj na tej randce i nie było za ciekawie. Rozmowa się nie kleiła, przeskakiwanie z tematu na temat. No i byłam zawiedziona i pomyślałam sobie "drugiej randki nie będzie". I powiedziałam temu chłopakowi szczerze jak skomplikowane to wszystko u mnie jest. I on mówił, że przestraszyłam go trochę, ale że jest gotowy pomóc mi z tym, bo jeżeli będę tak odpychać każdego chłopaka, który mną się zainteresują to najzwyczajniej w  świecie zostanę starą panną! Wiem, jestem tego  świadoma I teraz nie wiem czy on faktycznie był nieciekawy czy znowu zadziałała moja zryta psychika. Niom i on chce się dzisiaj spotkać drugi raz. A ja nie bardzo. Ale koleżanki mi mówią, że mam iść, że może po prostu wczoraj oboje byliśmy zestresowani itp... Oki. Ale przeraża mnie dziwna rzecz. Boję się, że on będzie próbował mnie pocałować! A ja nie chcę grrrrrrr. I się śmieję do koleżanki że ktoś powinien nagrać tę scenę hahahahahaha.
I wczoraj nawet Damian w nocy wysłał mi esa, że jestem bardzo fajna dziewczyna, że chciałby cytuję " przejść ze mną przez życie, ucząc się razem ze mną" i takie tam. I się zastanawiam czy to nie typ desperata... Że szuka na siłę dziewczyny. Ja se daję jeszcze kilka lat. Eh nie wiem co robić...
Napisałam mu wczoraj, że ok możemy się dzisiaj spotkać, ale jeśli nie znajdziemy wspólnych tematów, nie ma co tego ciągnąć na siłę.
Boję się!

Ja od kilku lat próbuję w sobie zmienić wiele rzeczy, ale niestety nie wszystkie się udaję, nie ze wszystkim jestem w stanie sama sobie pomóc. I chciałabym iść do psyche, żeby on mi powiedział, naprowadził co mam robić.
Tam, masz rację z tym akademikiem. W porównaniu tym kim byłam w liceum a kim jestem teraz jest mega różnica. Cieszę się. I myślę, że moje samopoczucie poszło w górę tyćkę. Bo wcześniej na pewno nie odważyłabym się na takie spotkanie, z zupełnie obcą osobą i do tego płci przeciwnej. I tu jest problem.
Dzisiaj spotkałam się z nim drugi raz. I znowu było dużo milczenia. Ale powiedziałam mu, że po prostu nie mogę za cholerę się przed nim otworzyć. Gdy on o coś mnie pyta, ja mam pustkę w głowie. I sama nie wiem czego chcę. I on powiedział, że jest tego świadomy i poczekamy aż nadejdzie ten dzień... Swoją drogą podziwiam go za to! Niom i powiem, że nie sądziłam, że będzie mi aż tak ciężko z tym. ALbo trafiłam na złego chłopaka... Ale nie wiem czy faktycznie rozpatruję go w takich kategoriach. Wykorzystuję szansę, którą mi dano. Może on mnie nauczy normalnych relacji z mężczyznami, może dzięki niemu moja samoocena pójdzie w górę. Tak czy siak, zaprocentuje to na przyszłość
Ale nie wiem jak to zrobić. Po spotkaniu napisał mi esa, że teraz on zaczął bać się angażować w naszą znajomość, bo tak naprawdę nie wiadomo co ze mnie wyjdzie. Czy po prostu mi się nie odwidzi. Chociaż ja myślę, że taki dylemat jest przed każdym związkiem, chociaż u mnie w większym stopniu I zapytał kiedy się znowu spotkamy. Szok. Naprawdę go podziwiam za cierpliwość. Coś z nim musi być nie tak... Zamiast poszukać normalnej, nieskomplikowanej dziewczyny... Poznałam go w sieci i tak naprawdę kurde nie wiem nic o nim. Są pewne rzeczy, które poddaję wątpliwościom. I muszę go jakoś w delikatny sposób podpytać o nie. Bo niczym tak się nie brzydzę jak kłamstwem!!! Koleżanki mi zaproponowała, żebym założyła lewe konto i go sprawdziała, ale eh to nie dla mnie. Bym się źle czuła po czymś takim. Muszę z nim porozmawiać szczerze. Znamy się od niedawna, a już takie problemy hehe.
Jakie życie jest ciężkie!

Zapomniałam się odnieść do Twoich pytań

Dokładnie nie wiem. Ale wiem, że stan moich zębów jest tragiczny ;/ Muszę je najpierw wyleczyć wszystkie. A w wakacje planuję odłożyć trochę kasy na licówki. Bo wstydzę się moje uśmiechu, wiadomo. Z tego co czytałam w necie te tańsze licówki, ok 200zł za jedną sztukę... Muszę się przejść do specjalisty po poradę, co jak i za ile.
Hmmm. Od gimnazjum mam problemy z nieregularną miesiączką. Miałam ją coróż, po kilka miesięcy czasami. I moja mama miała to gdzieś. I dopiero w tym roku odważyłam się pójść z tym do lekarza, i obecnie leczę się A namówiła mnie do tego koleżanka, która mnie ostro ryła hehe.
Miałam problem ze wzrokiem. Moja mama nie widziała problemu. Uważała, że sobie wymyślam. Pod koniec liceum udałam się do okulisty i co? Okulary... Gdy przyszłam do domu najpierw okłamałam mamę, że okulista powiedziała, że mam wzrok ok. A moja mama na to:
- Mowilam Ci. Wymyśliłaś sobie i tyle.
A gdy powiedziałam, że żartuję, bo mam okulary przepisane szooook.
Mam też problemy z kręgosłupem. Boli mnie często, garbię trochę. Ale z tym pójdę jak ogarnę zęby, albo te problemy ginekologiczne, bo latanie po trzech lekarzach to za dużo.
Nie uprawiam sportu, ale kiedyś biegałam, dość dobrze nawet, jeździłam na wszystkie zawody ze szkoły, ale dałam sobie spokój, bo nie umiem przegrywać i za bardzo przeżywalam, już przed startem poddawałam się i biegłam, żeby biec. Nie dawałam z siebie 100%, wolałam się oszukiwać że gdybym dała to może bym wygrała. Także kondycja słaba.
Od dziecka mam też problem z nogami. I tu mama fakt, latała. Po lekarzach mnie woziła. Bo od dziecka budziłam się w nocy i płakalam na cały dom, bo mnie skurcze łapały i mama musiała mi masować nogi. Ale niestety do dzisiaj nie odkryto przyczyny. Moja lekarka rodzinna powiedziała mamie, że chcę na siebie zwrócić w ten sposób uwagę i zmyślam...
Nie, nie słyszałam, ale chętnie się dowiem Pogrzebię w necie.

Ps. Wczoraj zaczęłam tę książkę o toksycznych rodzicach. ale chętna jestem na nowe propozycje
:*

Ahaa i jeszcze te cechy. Dużoooooooooooooooo przede mną pracy, oj dużo

Właśnie mnie również to śmieszy hehe. Przecież my się dopiero poznajemy, sprawdzamy czy przypadniemy sobie do gustu, a on tak daleko wybiega w przyszłość, czym mnie jeszcze bardziej odstrasza
Pożyjemy, zobaczymy. Jeśli odwoła trzecie spotkanie, trudno. Jeszcze nie zdążyłam się zaangażować
Ale przynajmniej wiem w jakim miejscu stoję

Pozdrawiam :*

Jeden z lekarzy powiedział, że mam za mało kleju w stawach
I nakazał mi jeść jak najwięcej produktów z żelatyną...

A mama nie ma  żylaków. Ona chudziutka, żwawa, energiczna i kondycję to ma lepszą niż ją. A ma 50 lat xD

Rozczuliłaś mnie tym
Ale właśnie to jest problem. We wcześniejszych postach pisałam, że czasami mam mega doły i myślę sobie na co mi to wszystko, te studia, ta nauka życia, te zmiany skoro nie mam tak naprawdę dla kogo to robić. Mi samej nie zależy wówczas. Dlatego tak strasznie chciałabym mieć w końcu chłopaka, który byłby moim motorem napędzającym. Bo jak zacznę myśleć. Mam 21 lat, nigdy nie miałam chłopaka, nie całowałam się (!!!), wcześniej jeszcze mogłam dopisać nie byłam na randce to się śmieję sama z siebie, ze swojej naiwności, że i ja i tak skończę jako stara panna
Ale ostatnio mam naprawdę lepszy okres I myślę, że to może być spowodowane tym, że nie mam miesiączki i hormonki nie buzują, a tak np. 4 miesięcy bez przerwy

Wracając do tego chłopaka. Wcześniej pisalam, że to on jest desperatem, a ja se daję parę lat. Może się oszukuję i tak naprawdę wezmę byle co, żeby mieć xD Nie obrażając kolegi hehehe.

kate ty nie możesz inaczej myśleć, daleko doszłaś mimo pokaleczenia a to świadczy o Twojej sile, oby tak dalej

Kate a bez chłopaka się nie da budować poczucia wartości?
Boje się, że chcesz na kimś zawisnąć a to niekoniecznie dobra droga.

Tak też mi było ciężko i też tak myślałam jak Ty ale patrząc na takie rozumowanie dzisiaj wiem, że zgubiło mnie to szukanie kogoś dla dowartościowania siebie, nic bardziej mylnego.
Gdy sama siebie pokochasz to wtedy będzie ten właściwy czas na zakładanie związku.
Mając 20 lat nie byłam gotowa na żaden związek.
Pracowałam, uczyłam się, robiłam kursy, miałam w końcu fajne mieszkanie i kobietę która bardzo mi pomogła i zakochałam się  w chłopaku bez wykształcenia (przerwane średnie), mamisynkiem , zrezygnowałam z fajnego mieszkania i zamieszkaliśmy w norze, jednej, drugiej, zero planów ale nie pił (to czego szukałam).
Po roku zaszłam w ciążę(wymarzoną) i zaczeły się schody.
Nie życzę Ci tego co przeszłam dlatego chciałabym abyś była mądrzejsza ode mnie.

Nie przepraszaj, doceń kate to co już osiągnełaś i nie schrzań tego.
Łatwo wpaść w błoto, ludzie potafią zniszczyć, zrównać z ziemią.
Trudniej się z tego otrząsnąć.
Ale tu znowu są ludzie, choć jest ich mniej to pomogą wstać.

A teraz czasami bywam szczęśliwa i=)

Ach, Kate 1234, czy my przypadkiem nie jesteśmy zaginionymi bliźniaczkami:)? Czytając Twoją historię czułam się jakbym czytała o sobie... Jest kilka rozbieżności, ale generalnie to samo... psychiczna matka, strach przed związkiem z  facetami i ewentualnym macierzyństwem itd. Moja mama też karała mnie za jakiekolwiek kontakty, choćby wzrokowe z chłopakami, często lubiła mnie zawstydzać albo przy nich, albo przy rodzinie lub znajomych. Aż dziw, że nie jestem lesbijką, po jej rewelacjach. Każdy facet, jak twierdziła jest obrzydliwy, i zależy mu tylko na jednym. Każde 5 minut spóźnienia, oznaczało dla mnie uderzenie w twarz, ciągnięcie za włosy i uderzanie głową o ścianę, aż się krew lała;( Za każdą plamę, dostawałam jeszcze raz, za to że syfie mieszkanie. Czasami z nerwów wymiotowałam - no i wtedy od początku - lała mnie jeszcze bardziej aż cytuję "będę skrobać mózg ze ściany". Od urodzenia mnie matka nie chciała, planowała rozwód z moim ojcem, a ciąża pokrzyżowała jej plany i została z tatą(do teraz nie rozumiem, przecież mogła odejść). Pamiętam jak miałam może z 7 lat, wysypałam puder w łazience na podłogę - kazała mi zlizywać go, żeby było czysto. Jak sobie o tym pomyślę, przechodzą mnie ciarki. "Tatuś" niby był, ale tylko czysto teoretycznie. Do teraz chyba nie za bardzo orientuje się czy ma synka czy córeczkę:P
Po skończeniu licencjata pierwsze co zrobiłam - to wyprowadziłam się do innego miasta, znalazłam pracę i poszłam na magisterkę.
No i nastała wtedy tragedia - zmarła nagle na serce moja matka. Ojciec się do mnie nie odzywał wcale - ani nie dzwonił ani nic. Po pół roku oznajmił mi, że ma narzeczoną;/ W sumie pomyślałam, co mi do tego. Ale zaczęło mnie wkurzać, że tak bardzo polubił jej dzieci (dzieci - śmiesznie brzmi, mają po 30 lat). Najbardziej zabolało mnie, jak powiedział, że nie ma takiej potrzeby, żebym przyjechała na Wigilię. Więc spędziłam ją sama. Life... Nie mam w tym mieście prawie żadnych znajomych. W pracy jest mało osób, wszyscy mają mężów, żony albo dzieci, więc ciężko spotkać się poza pracą i pogadać. Do tego okazało się, że mój tata sprzedał mieszkanie, w którym mieszkaliśmy przez całe życie, nie dał mi żadnych pieniędzy (choć odziedziczyłam część mieszkania po matce). Niestety dałam mu upoważnienia notarialne - całkiem bezmyślnie. Mam nauczkę... a podatek muszę i tak zapłacić. Jakby tego było mało, kiedy musiał się wyprowadzać do nowego, mniejszego mieszkania dowiedział się że ma raka złośliwego. Musiał iść do szpitala na poważną operację. Narzeczona była w tym czasie za granicą, nie mogła przyjechać, więc ja targana resztkami dobrej woli i sumienia wzięłam w pracy bezpłatny urlop, pojechałam do taty i sama zorganizowałam remont i przeprowadzkę. Wiem, głupia jestem. I tak minął miesiąc między szpitalem (w innej miejscowości)a remontem. Nie usłyszałam nawet ze strony ojca zwykłego dziękuję, serce pęka mi z żalu. Traktuje mnie gorzej niż ścierę do podłogi. Mimo, że otarł się o śmierć, cały czas nad nim wisi (ma przerzuty), nie stać go na choć odrobinę czułości. Twierdzi, że opieka mu się należy - ot tak! A ja jestem sama jak palec - bez rodziny, przyjaciół... Tak ciężko! Teraz zajmuje się nim przyszła żona, więc spokojnie mogłam wrócić do pracy. Po tych doświadczeniach wie, jedno. Nie warto się bezgranicznie poświęcać dla kogoś, kto ma to gdzieś, kto uważa że to jest oczywiste, bo ktoś kiedyś wpisał w akcie urodzenia, że jest moim ojcem. Niestety, muszę przyznać, że jestem sierotą od urodzenia. Zawsze zdana na siebie... Fakt, że mnie spłodzili nie daje im prawa robić ze mną co im się podoba! A ja? Dzień w dzień walczę o siebie, żeby nie stracić resztki wewnętrznej godności.
Kurczę, ale się rozpisała, przepraszam. I dziękuję zarazem jeśli ktoś miał tyle cierpliwości, żeby przeczytać posta.
Kate1234 powodzenia życzę, całe życie przed Tobą!...

Tulka :* hehe może faktycznie blizniaczki :* Strasznie mi przykro, ze to Cię spotkało. Życie jest do dupy Oczywiście nie dla wszystkich. Wiesz piszesz o tym ojcu chorym, ja się tak kiedyś zastanawiałam z braćmi i bratowymi co będzie z moją matką na stare lata. za co ona będzie żyć, kto będzie się nią zajmował i żadne z nas nie chce Moim braciom też wyrządziła krzywdę, ale nie aż w takim stopniu, ale oni też jej nienawidzą Boję się tego. Dlatego po studiach chcę zwiać za granicę i zero kontaktu. Moja matka przebąkiwała kilka razy, że mnie poda o alimenty W życiu!
Dlatego podziwiam Cię, że mimo tego zajęłaś swoim ojcem. Nie wiem czy bym tak potrafiła :*
To co piszesz nie napawa mnie optymizmem. Nie chcę skończyć sama jak palec. Muszę jak najszybciej znaleźć sobie wyrozumiałego  i cierpliwego chłopaka, bo inaczej nie widzę tu dla siebie miejsca.
A chodzisz do psychologa?

Siska dokładnie. Cieszę się, że udało Ci się odseparować od matki. Liczę, że mi także się uda! Innego wyjścia nie ma I super, że jesteś dobrą matką! Dodałaś mi wiary!

widzisz Kate jak pisze Tulka to nie facet stanowi czy jesteśmy wartościowe
W jakim mieście dziewczyny mieszkacie?

Tulka dziękuję! Ja za Ciebie też trzymam kciuki! :* Zresztą młode jesteśmy i na pewno nas jeszcze spotka coś dobrego
Ja chcę iść do psychologa, bo jest kilka rzeczy, które muszę w sobie zmienić albo polubić na swój sposób. Po sesji się wezmę za poszukiwania. Tobie też to radzę! :* Widzę, że jesteś naprawdę WSPANIAŁA!

A co do chłopaka. Dziewczyny nie wiem czemu tak mam. Wymysliłam sobie, wmówiłam, że chłopak to mój osobisty wyznacznik szczęścia. Zresztą pisałam wcześniej, że fajnie by było mieć z kim dzielić problemy i radości. Niom i najgorsze jest to, że wszystkie moje koleżanki mają chłopaków i jest mi smutno jak one opowiadają coś, albo przed świętami siedzieliśmy w bufecie i jedna z koleżanek pytała każdą po kolei co kupuje swojemu pod choinkę. Doszła do mnie i yyy. Ale to nie chodzi o to, ze chcę mieć bo one mają, tylko widzę te iskierki w ich oczach jak coś opowiadają związanego ze swoimi chłopakami

Oczy882
Też bym chciała umieć o tym wszystkim zapomnieć, nie rozmyślać, chociaż w pewnym stopniu mi się udaję Nie byłam w domu od wieków, więc odpoczywam od mojej matki, kłótni, wyzwisk. I pochłania mnie nauka Takie przypadki jak Twój strasznie mnie cieszą!!! Fajnie, że udało Ci się ułożyć sobie życie. Bo ja planuje, planuję, ale tak w głębi serca nie wierzę że cokolwiek z tych planów się spełni i skończę jak moja matka albo nawet gorzej   No, ale muszę myśleć pozytywnie

Ja jestem ze Szczecina!

Tulka widzę, że mamy podobny problem. Mam to samo. Gdy zdarza się, że jakiś chłopak zainteresuje się mną, jak to xD Mną? Niemożliwe! Pewnie ktoś mu zapłacił hahahaha Ale nie miałam jeszcze nigdy chłopaka
A Ty widzę tak, więc musisz też jakoś w siebie uwierzyć! I chyba bez psychologa nie damy rady
Po sesji będę szukać , ale niestety bezpłatnej przychodni. Mam nadzieję, że pomogą. Chociaż tak naprawdę nie wiem co mam w ogóle gadać. tyle rzeczy chodzi mi po głowie, że eh. Nie wiem czy o swoich wadach, że chcę się stać lepszym człowiekiem, czy o matce, żeby pożegnać się ostatecznie z dzieciństwem, czy że boję się życia po. Czy o mani posiadania chłopaka, że mam ostatnio brak energii, motywacji... Normalnie tydzień musiałabym z nim spędzić

Pozdrawiam :*

PS. Sorki, że tak późno piszę, ale zaliczenia zaliczenia...

Aha i fajnie, że wychodzisz, może spotkasz tam kogoś ciekawego Ja też nie siedzę całe dnie w akademiku i nie użalam się cały czas. Staram się jak mogę, żeby nie myśleć