Jak sobie wybaczyc? - Netkobiety.pl

un hombre

Jeszcze długa droga przed Tobą, ale myślę że już na początku jest dobrze, bo zdajesz sobie sprawę ze swoich błędów, potrafisz racjonalnie ocenić sytuację. Zanim rozpoczniesz w życiu coś nowego, musisz sobie wybaczyć, aby w przyszłości było inaczej, czyli dobrze, wyciagnąć wnioski, ważne abyś pamiętał, że nie zniszczyłeś sobie i jej całego życia, pewne złe decyzje, postępki nie przełożą się na to jakim jesteś i będziesz człowiekiem, w przyszłości. To nie koniec wszystkiego, tylko pewnego rozdziału... wiem, ze teraz w to trudno uwierzyć < ja sama nie wierzę, ze tak też jest w moim życiu.. bo bardzo tęsknię i nie umiem myśleć w ten sposób, że znowu pokocham i z kimś będę i będzie coś nowego (( >  ale wiesz gdzieś podświadomie, ze los da ci kolejną szansę, bo takie jest życie ludzkie. Jeśli dziś sobie wybaczysz, to po to aby w przyszłości dać bliskiej osobie szczeście.

Osobiście radzę Ci abyś spróbował może poszukać pomocy, wsparcia u psychologa, będzie Ci łatwiej. Nie uciekaj w używki, jesli masz takie myśli, bo one nie pomogą, znieczulą na chwilę.

Ja nigdy nie byłam w 70% odpowiedzialna za rozpad związku, aczkolwiek mój chłopak próbował mnie uczynić odpowiedzialną , czasem mam takie mysli, ze to moja wina, ze mogłam coś innego oowiedzieć, zachować się inaczej.. ale zaraz potem staram się myśleć o jego zachowaniu w różnych sytuacjach.

Nie mozna juz chyba walczyc o kogos, kto mowi, zeby nie walczyc i otwarcie informuje o tym, ze rozwaza zaczecie spotykania sie z kims innym, kto od pewnego czasu byl w jej zyciu...

Zreszta walka o kogos moze byc walka o siebie, bo przeciez nie odzyska sie kogos, kogo kochamy, dopoki nie odzyska sie samego siebie.
Moze walka nie polega tylko na tym, zeby aktywnie walczyc o kogos i udowadniac, ze jestesmy siebie warci i tym razem bedzie dobrze, moze walka czasem polega na wygranie ze samym soba i jesli to sie uczyni, potem przychodza kolejne zwyciestwa?

Wiem, ze jesli byloby mi kiedys dane byc z nia albo kimkolwiek innym, to musze zamknac pewien rozdzial w mojej glowie ale jest to dla mnie zbyt trudne.
Niby wyciagnalem wnioski, wiem co zrobic, zeby pewne rzeczy sie nie powtorzyly ale to nie zmienia faktu, ze utracilem ja... Ofiara tej nauki jest zbyt wielka i jest mi bardzo ciezko sie z tym pogodzic.

To uczucie moglbym porownac do nieumyslnego usmiercenia kogos. To tak jakby prowadzilo sie samochod, z najcenniejsza osoba na siedzeniu pasazera i doprowadzilo do wypadku przez brawure/glupote. Najgorsze jest przezyc taki wypadek i dowiedziec sie, ze niestety pasazerka nie miala tyle szczescia.
Ja prowadzilem nasz "samochod" lecz najwyrazniej nie bylem na tyle dojrzaly i rozwazny zeby dostosowac styl jazdy do panujacych warunkow, mniej brawury a wiecej rozwagi, obserwacji, skupienia.

Wiem, ze czlowiek popelnia bledy i uczy sie na nich, najszybciej i najlepiej na tych najbardziej bolesnych ale... To jest dla mnie zbyt bolesna nauczka.

Wiele godzin stracilem na rozpatrywaniu czemu tak sie stalo, czy przestala kochac? Nie przestala, bo kocha, sama to mowi, ale w takim razie czemu chce to uczucie tak zabic? I czemu jej sie to udaje? Jesli jej sie udaje, to czy to prawdziwa milosc? Czy milosc mozna zabic rozumem? Moze mozna, nie wiem, nie ma to juz znaczenia. Zbyt wiele zdrowia stracilem na dywagacjach na ten temat.

Latwiej jest sobie wybaczyc cos zlego, jesli choc troche dobrego z tego wyniknelo. Jedyne co dobre wyniknelo z moich bledow to ich swiadomosc, rachunek sumienia, wnioski, nauczka i lekcja pokory, docenienie tego co zycie czlowiekowi daje, a co tak latwo stracic.
Bylbym w stanie tak to pojac jesli wierzylbym, ze nauka ta nie pojdzie na marne, ze bedzie dane mi ta wiedze wykorzystac kiedys z nia, a moze nawet kims innym... Poki co ciezko mi w to uwierzyc, choc sie staram.