Nie mam nikogo - Netkobiety.pl

też mi jest przykro jak patrze na innych ludzi, którym się układa w życiu, że ja tak nie umiem i co ze mną jest nie tak.. a mam wrażenie, że tylko mi nic nie wychodzi
niektórzy ludzie chyba są skazani na samotność

Oj dziewczyny jak ja Was rozumiem...Mam chłopaka, koleżankę/przyjaciółkę, mimo wszytsko czuję się sama. Ona ma więcej znajomych i dobrych znajomych, poza tym, wiadomo, z chłopakiem nie pogadasz o wszystkich sprawach, bo to facet i jak zawsze powie,że nie rozumie tych problemów...Chciało by się mieć kogoś,kogo było by sie pewnym,że nie zawiedzie, że nie zmieni zdania co do Ciebie nawet jeśli ty będziesz miała nawet gorszy czas przez miesiąc czy dłużej...Pewność,że masz komu sie pożalić, bez zastanawiania się czy ten ktoś nie ma już dość ciągłego "użalania się nad sobą" i "marudzenia" jak to nam źle...Nie każdy to zrozumie...Że czasem nam źle i smutno, że brak TEJ właściwej osoby...

Hmm...to ciężki temat. Ja też nie miałem sporo towarzystwa nigdy. może byłem w grupie, ale bardziej osobno. podobnie jest teraz w zasadzie. ale kiedyś też sie wstydziłem odzywać, teraz jest nieco inaczej. mam znajomych, ale nie mam nikogo. najlepiej poznać osoby, gdzieś w okolicach swoich zainteresowań czy to muzyka (jakieś zajecia), czy to sport - wtedy rozmowa i wszystko inne idzie naturalnie. generalnie wszystko przez nieśmiałość, kompleksy które powodują brak pewności siebie. niestety innego lekarstwa jak przełamanie się nie ma. i jakaś spoko osoba się kiedyś znajdzie

Miałam podobnie jakiś czas temu. Brak pewności siebie, niska samoocena - to są przyczyny. Pewnego dnia zadbałam o swój wygląd, zaczęłam przywiązywać większą wagę do ubioru. niby to nic wielkiego ale gdy czuję, że wyglądam dobrze to jestem śmielsza bo pewniejsza siebie i swojej wartości. Dalej nie jestem duszą towarzystwa, a bardziej cichą dziewczyną, która potrafi otworzyć się tylko w gronie swoich przyjaciół. Ale walczę z tym. Najgorsze jest by przestać przejmować się co myślą inni bo z tym mam największy problem do tej pory

zalogowalam sie tu bo potrzebuje rozmowy z ludzmi ktorzy maja podobne problemy. i zeby to bylo anonimowe...
tez czuje sie bardzo samotna. niby mam rodzine i znajomych ale czuje sie tak inna od nich ze nie pomagaja mi zadne rozmowy...
zawsze mialam problemy z niesmialościa... na szczescie udalo mi sie to przezwyciezyc. po prostu jak czekala mnie stresujaca sytuacja z drugim czlowiekiem to zaciskalam zęby i wyobrazalam sobie ze nie mam wyjscia i musze sie przelamać. na poczatku wydawalo mi sie to troche udawaniem ale teraz juz jestem autentyczna i smiała. martwie sie tylko ze moja pewnosc siebie troche sie miesza z arogancją... brak mi pokory. z drugiej strony moja samoocena wcale nie jest wysoka, ale ciagle niziutka.
przez to ze nikt, doslownie nikt we mnie nie wierzy. jak mowie ze bede miec dobre wyksztalcenie, prace, pieniadze, szczescie i milosc faceta to ciagle ktos powątpiewa... fakt ze sa to osoby ktorym wlasnie nie wyszlo, ale staram sie nie sluchac ich i ślepo wierzyc ze osiagne szczescie i bede zyc tak jak sobie wymarzylam.

tak bardzo bym chciala poznac swoja milosc. kogos kto zrozumie moje uczucia.

Nie jesteś sama ja też nie mam nikogo bliskiego. Z moimi rodzicami nie mam kontaktu starsza siostra nie mieszka już z nami brat nie żyje popełnił samobójstwo pare lat temu. Mam faceta a zarazem go nie mam. Miałam znajomych ale oni też okazali się fałszywi do mnie miałam psa ale już nie żyje tak wiem psy nie umierają. Nie mam wsparcia jest mi strasznie ciężko.Jest mi przykro jak widzę szczęśliwych ludzi zwłaszcza kuzynkę która ma prawie wszystko bo nie jest tak ,że każdy ma wszystko zawsze czegoś brak.A ja nie mam nic idę tak ulicą aż płakać mi się chce.Jestem młodą kobietą mam 26Lat ale w życiu mnie nic dobrego nie spotkało jedynie mój facet ale z nim nic nie rozumiem powoli.Tracę nadzieję,że coś się jeszcze może zmienić w moim życiu a chciałabym mieć dzieci swoją rodzinę. Mieć się do kogoś odezwać przytulić pocałować objąć słyszeć płacz dzieci wspólne święta.

Ja podobnie jak Wy jestem nieśmiała i przez to bardzo samotna. Gdyby ktoś chciał ak po prostu pogadać to podaje gg 9410506

A czy poza użalaniem się nad sobą próbowaliście cokolwiek zmienić w sobie, w swoim życiu? Jak chcecie mieć przyjaciół skoro ci potencjalni nawet nie wiedzą o Waszym istnieniu? Jeśli sami nie wyjdziecie do ludzi oni też nie zapukają do Waszych drzwi. Nie wierzę, że nie macie chociażby jednej koleżanki lub kolegi z którym nie możnaby się umówić w sobotni wieczór na cokolwiek: kino, pub, dyskoteka. Trzeba tylko dać znać o sobie, przypomnieć o swoim istnieniu, a nie czekać aż ktoś, może kiedyś...
Małymi kroczkami trzeba iść do przodu
Wiem co mówię, bo kiedyś, kiedyś...byłam również nieśmiałą osobą, choć mocno wygadaną A potem to już życie nauczyło mnie być osobą taką jaką jestem w tej chwili

Mam ten sam problem
Ale wina leży niestety po mojej stronie i po części po stronie mojej toksycznej matki. Mam straszny charakter. Jestem egoistką, przemądrzała, często sobie coś wymyślam (takie moje fazy) i jestem nudnaaaa maruda. I inteligencji też mi brak hehe Więc ludzie mnie nie lubią. Mam też trochę problemów z samoakceptacją ze względu na moją wątpliwą urodę. Ale staram się, próbuję nawiązywać znajomości, ale ludzie ode mnie uciekają grrrr!
Od pierwszej klasy podstawówki przyjaźnię się z taką jedną(N), ale problem, że my się coróż kłócimy. Myślę, że w pewnych kwestiach za bardzo się różnimy, a w innych jesteśmy za podobne. Takie skrajności.
Teraz jestem na studiach w innym mieście. I z N spotykam się rzadko, zostało nam gg. Największym problemem jest to, że nie mam z kim zrobić sobie pidżama party i poplotkować, komu wygadać się. Nie mam też chłopaka Na moją rodzinę nie mogę liczyć.
Został mi internet. Na pewnym forum poznałam kilka fajnych osób, ale większość znajomości skończyła się po mniej więcej roku, jak się lepiej na mnie poznali
Ostały się jeszcze dwie koleżanki, ale wirtualna znajomość nie zastąpi mi normalnej koleżanki. Z jedną mogę pisać o wszystkim, ale jak jest mi źle nie posiedzi ze mną, nie przytuli. Druga jest odskocznią od złych smutnych rzeczy.
Nie wiem już co robić. Próbowałam mnóstwa sposobów. Wypisywałam na kartce wszystkie moje wady, próbowałam je jakoś zniszczyć w sobie. Udało się zwalczy je w maleńkim stopniu. Ale to i tak za mało. Myślałam o psychologu, ale to też kosztuje. A nie mam środków na to.
Na studiach trzymam się z jedną taką dziewczyną ode mnie z miasta, ale ona też coraz częściej mnie unika

Niom myślę o tym od dawna, żeby udać się do psychologa. Ale niby googlowałam i w ogóle, ale ciężko mi znaleźć darmowego. Znalazłam taką jedną przychodnię. Odstraszył mnie fakt, że trzeba się rejestrować od 6 rano jakoś. Wiem, że ja chcę to muszę się poświęcić. Ale po prostu myślę, że to będzie na zasadzie, nie płaci pani, proszę się wygadać, do widzenia po 30 minutach. Nie wierzę w fachową darmową pomoc
Ale kurde muszę się przełamać, bo tylko to mi zostało.

Ja naprawdę się staram pozbyć tego egoizmu, a właściwie obudzić w sobie altruizm. Jak sama pisałaś, egoizm też czasem jest przydatny Uświadomiła mnie o tym koleżanka, niech jej Bóg w dzieciach wynagrodzi! I jak ona mnie o coś prosi, to z reguły pierwsze co myślę, że nie, ja ważniejsza. Ale czasami mi się udaje zreflektować i za drugim podejściem jestem na tak Ale jeszcze dużo pracy przede mną

Wiesz, to akurat niezaprzeczalne, że z mojej winy Jedna z koleżanek napisała mi po prostu, że jestem nie do wytrzymania bo coś tam. Miło mi nie było, bo napisała mi takie rzeczy o mnie, których wolałabym nie przeczytać. Ale wyciągnęłam wnioski! Dopisałam sobie do karteczki to co ona mi wykrzyczała. Ale nasza znajomość zakończyła się bezpowrotnie Aczkolwiek po tej ostatniej kłótni, ja również nie byłabym zainteresowana kontynuowaniem naszej znajomości.

Świetny pomysł No poza tym uśmiechaniem Aczkolwiek spróbuję nowy tydzień zacząć "z uśmiechem na ustach"
Ale wiesz ja naprawdę dużo wkładam w to pracy, żeby się zmienić. I jak pisałam w maleńkim stopniu mi się udaje. Ale wciąż za mało, bo koleżanki uciekają
Ale jak przestać być taką dziecinną, żeby ludzie mnie traktowali poważnie Na to nie mam żadnego pomysłu

No właśnie o niczym innym nie marzę, niż o takiej terapii
Kiedyś byłam w dużo gorszej sytuacji. Miałam kilka razy w tygodniu myśli samobójcze. Obmyślałam jak, gdzie, co będzie potem. Ale tchórz ze mnie, na szczęście? A na problemy składała się toksyczna matka i ogólnie cała sytuacja w domu oraz wygląd i te problemy z nawiązywaniem znajomości, a raczej ich utrzymywaniem. Ale poznałam kiedyś w sieci, nawet nie pamiętam gdzie dokładnie, chłopaka, z którym do dzisiaj wymieniam maile. Mogłam mu się wygadać do woli, a on mi odpisywał bardzo mądre rzeczy, które wzięłam sobie do serca Do dzisiaj jak mam kryzysową sytuację mogę do niego napisać i on zaraz mi pisze co mam robić, żeby temu zapobiec. Wspaniały człowiek, zwłaszcza że ma dopiero jak ja 21 lat. Dzięki niemu udało mi się pożegnać przeszłość Ale z wyglądem mi nie pomoże hehehe

No właśnie , hmmmm. Ciężko powiedzieć wiesz Wcześniej nie miałam się za taką osobę, ale zostałam po raz kolejny uświadomiona.
Koleżanka, o której wspominałam wcześniej, należy do chóru i szła kiedyś na piwo z ludźmi z chóru i mnie przygarnęła i jeden z chłopaków powiedział "ta twoja koleżanka to strasznie dziecinna jest" Ale dobrze wiedzieć
Co ja takiego robię? Kurde nic mi nie przychodzi do głowy
Co do tego kolegi, w żartach mnie obejmował, a ja go odpychałam.
Nie no nie umiem tego wytłumaczyć xD
Muszę zrobić wywiad, jak się dowiem napiszę
matko jaka ja głupia jestem LOL hahahaha

Hey dziewczyny, jestem chłopakiem ale wyjątkowo czułym , że nikt tego nie rozumie . Przepraszam, że wchodzę na forum dla kobiet ale chcialbym porozmawiać o czułości, bliskości itp. z najbardziej wrażliwymi osobami na świecie z kobietami. Mam nadzieję, że mnie nie wyrzucicie ..

Zgodze sie z powyzszym komentarzem, ze nieśmiałosć bierze się z braku akceptacji, ale napewno nie idzie w parze z samotnością...
Ktoś może być otwarty, przyjecielski (może mieć jakies kompleksy, ale nie widoczne dla otoczenia) a mimo wszystko może być osobą samotną. Może nie samotną, bo ma przyjaciół, ale osobą bez partnera...
Nie zawsze dziewczyny, ktore nie potrafia znalezc sobie chłopaka są brzydkie, niesmiałe, zakompleksione czy wredne. Czasami jest zupełnie odwrotnie...

Każdy jest w jakiś sposób samotny. Mnie niektóre z samotnych wieczorów przed komputerem już smucą, szargają nerwy.
Mam przyjaciół, których widzę tylko wtedy kiedy Mnie potrzebują, bo ponoć potrafię słuchać. W drugą stronę działa różnie i bardzo rzadko udaje mi się tak naprawdę spotkać. Kontakt na GG nie załatwia wszystkiego tak, jak kontakt prosto w oczy.
Poza tym, większość moich znajomości po jakimś czasie się urywa, albo trwa tak - przez monitor. A szkoda, bo...

Witam....
Podam Ci swój nr gadu 74 121 65
jesli chcesz porozmawiać, napisz do mnie.
mam nadzieję,że razem posmiejemy sie troszke i nie bedzie ci smutno
pozdrawiam

Wiesz co, nie jestem w takiej sytuacji aż, mam koleżanki, ale może podałabyś mi jakiś kontakt ? Chętnie bym porozmawiała
oczywiscie to tyczy się wszystkich ktorzy chcieliby porozmawiac, nikomu nie odmowie rozmowy , nawet spotkania w miare mozliwosci, bo uwazam, ze nowych znajomosci nigdy za wiele, nawet jakbym miala tabun znajomych, jestem otwarta, by poznawac ludzi

6773905 z kobietami jest inaczej jak poznaje lepszy kontakt mam niz z facetem

ja cale zycie jestem samotna,
sa chwile kiedy mam znajomych, chodze na imprezy i spotykam sie na kawe ale wszystko sie zawsze szybko konczy, ludzie odwracaja sie ode mnie bez powodu i znowu jestem sama, popadam wtedy w depresje i mam wrazenie ze nigdzie nie pasuje i ze nigdy nie znajde prawdziwych przyjaciol na dobre i na zle, mam wrazenie ze zawsze bede samotna

Każdy ma coś do przekazania, nie bardzo rozumiem jak można kogoś skreślić z powodu jego zainteresowań lub ich braku. Dzisiaj hobby urasta do miana jakiegoś niesamowitego czynnika, bez którego nie da się żyć.

A co robisz z tym, żeby się lepiej czuć w kontaktach z ludźmi czy nawet w załatwianiu spraw codziennych? Przykro mi, ale samo się nic nie zmieni.

Ja mogę od siebie dać coś, jeżeli chcesz daj swój nr telefonu, pomogę Ci złapać kontakt, pokaże że to nic strasznego, rozumiem jak się czujesz, też kiedyś taką dziewczyna byłam. Wszystko jest do przeskoczenia.

Ja mimo codziennego kontaktu z mamą, siostra, i godzinach na telefonie że znajomymi nadal czuję że brak obok mnie ludzi z tej samej gliny. Jestem wdzięczna wszystkim, którzy przy mnie trwają, daje z siebie zawsze 100%, ale pustka jest.