Pozwoliłam by wrócił, czy jest szansa??? - Netkobiety.pl

witaj, Agnieszko
przede wszystkim zacznij myśleć o sobie, o swoim szczęściu. Uwierz mi, że wasza córeczka nie będzie szczęśliwa, wychowując się wśród rodziców, którzy siebie tylko tolerują. Jaki będzie miała wzorzec związku? Nie wydaje Ci się, że będzie jej lepiej ze szczęśliwą mamą i jej nowym partnerem niż z mamusią, która boi się, że tatuś w każdej chwili może od nich odejść?
Nasuwa mi się jedno podstawowe pytanie: dlaczego Twój mąż zdecydował się na powrót do was? Prawie rok czasu się wami nie interesował, żył swoim życiem, aż tu nagle uświadomił sobie, że was kocha??? Wybacz, ale nawet ja w swojej naiwności w to nie wierzę. Zapewne nie wyszło mu to układanie życia na nowo...

Jeszcze jedno: jakie są relacje Twojej córki i Twojego byłego partnera? i w jakim wieku jest Twoja córka?

i przede wszystkim: zastanów się, czego TY chcesz, a nie czego od Ciebie oczekują inni. To Twoje życie i masz prawo je przeżyć po swojemu.

pozdrawiam

Trudna sytuacja...z tego co piszesz twój mąż jest bardzo nieodpowiedzialnym człowiekiem, nie miał zbyt dużych oporów kiedy zostawił ciebie z dzieckiem..wydaje mi się, że za jakiś czas sytuacja może się powtórzyć...w momencie, gdy znów poczuje się pewny siebie. Pisałaś, że byłaś ofiarą przemocy psychicznej. Z drugiej strony pojawił się mężczyzna, który szanował ciebie, pojawiło się między wami uczucie...a ty spławiłaś go, by dać szansę mężowi, który bez oporów w sądzie powiedział, że ciebie nie kocha. Wybacz szczerość popełniłaś 2 błędy: 1 pozwalając mężowi wrócić, 2 spławiając faceta, którego kochasz. Co do ważnej roli ojca...twój mąż nie jest przykładnym ojcem, olał ciebie i dziecko, zostawił je by "żyć na nowo"  teraz wraca po roku...Być może ten z którego zrezygnowałaś dal by twojej córce miłość, poczucie bezpieczeństwa, stabilność...i może on był by dla niej tatą...lepszym niż jej biologiczny ojciec... Co bym zrobiła na twoim miejscu...kazałabym się wyprowadzić mężowi, którego nie kocham, który mnie i dziecko tak zawiódł, który jest nieodpowiedzialny, niszczył mnie psychicznie i dałabym szanse temu, którego kocham...Sama piszesz że męża nie kochasz...i to ma być normalna rodzina dla twojej córki?...gdzie mamusia i tatuś udają miłość... gdzie ojciec zachowuje się jak niedojrzały gnojek? to jakaś chora fikcja nie małżeństwo...ty się będziesz męczyć, a twoje dziecko będzie na to wszytko patrzeć...no chyba że tatuś niedługo znów poczuje potrzebę wolności...wybacz nie wierze w jego "wielką przemianę " i w to, że po tym co ci zrobił znów go szczerze pokochasz...choć oczywiście mogę się mylć.

A może pękne ja, chociaż wiem, że nie stać mnie by wyrzucić teraz byłego i chyba nigdy nie będzie mnie na to stać. Jakiego czasu potrzeba by przekonać się, ze były naprawdę sie zmienił. Po tych rozmowach z nim ja sama zaczynam wierzyć, że rozwód to też troche moja wina, bo mogłam zawsze powiedzieć "nie".
Echhh...
Jaka ja jestem. Jak życ w takim układzie i nie stracić Marcina i naszego cudownego świata?

Weź się w garść!!masz przecież dziecko, które widzi, że mamusia jest smutna.Skoro, nie kochasz byłego to rzuć go w cholere.Wiem, że to wydaję się trudne, ale chyba nie chcesz całe życie się męczyć, myśleć, że z tamtym mogło być inaczej...lepiej..

Boże, nie umiem bez Marcina, nie umiem...to cały mój świat...

Nie umiem tego zrobić małej...
Co ja jej powiem w przyszłości, nie umiem przewrócić tego życia. Ja nie jestem jak mój mąż...nie zmieniam zdania i przyjmuje z pokora co daje mi los. Poswiece się, będę cierpieć, moze to z czasem minie, moze mąz sie naprawdę zmienił i sie o to postara...
Nie umiem dać mu szansy, a teraz zabrac jej jemu i córce, dla nich to dobre rozwiązania, a ja moge sie przyzwyczaić...

Agnieszko, juz po przeczytaniu twojego pierwszego paragrafu pomyslalam sobie, ze taki zwiazek naprawde nie ma szans na przetrwanie... Ten mezczyzna nie mial tobie nic do zaoferowania, on tez sie meczyl w tym zwiazku. Pozniej wrocil, ale jak sama piszesz, powiedzial, ze "ze nie radzi sobie sam"... to chyba nie jest wystarczajacym powodem, by dac mu nastepna szanse? Jak sadzisz? Agnieszko, zaslugujesz na wiele wiecej od zycia, kazde z was zalsuguje na o wiele wiecej... Probowaliscie ratowac wasze malzenstwo i nie udalo sie, bo to, co teraz miedzy wami jest, to chyba cisza przed burza, nie? siedzenie na tykajacej bombie... Ja spedzilam 13 lat u boku kogos, kto wiele razy mnie zranil i oszukal, kiedy w koncu rozstalismy sie na dobre (po wielu probach naprawiania zwiazku) uswiadomilam sobie, ze zmarnowalam ogromna czesc swojego zycia zyjac z niewlasciwym czlowiekiem... Wiele osob doradzalo mi zakonczenie tego zwiazku, ja jednak chcialam probowac, bo dzieci, bo to, bo tamto, ale teraz tego zaluje... bo to naprawde nie mialo szansy na przetrwanie i wydaje mi sie, ze rozpad twojego zwiazku, to tylko kwestia czasu. Wybacz mi, to tylko moje zdanie, po przeczytaniu twojego posta, nie jestem z natury taka pesymistka i nie oceniam czyjegos zwiazku na podstawie swojego, ale takie mysli nasunely mi sie po przeczytaniu twoich slow. Nie ma miedzy wami bliskosci, zyjecie jak wspollokatorzy i predzej czy pozniej i ty i on zapragniecie czegos wiecej...
Jesli chodzi o marcina, to wcale sie nie dziwie, ze nie do konca byl z toba szczery, jezeli chodzi o rozmowy na temat waszej wspolnej przyszlosci itd Mysle, ze wlaczyl mu sie system obronny, nie wiedzial na czym stoi, zdawal sobie sprawe z istnienia twojego meza, ktory ma tendencje do zmiennosci a i wiedzial pewnie, ze ty rozwazysz jego prosby o nastepna szanse ze wzgledu na wasza corcie... Twoj maz zna twoje slabe strony, wiedzial, za ktore sznureczki pociagnac...a marcin chyba tez dobrze cie zna, skoro odsunal sie kiedy twoj maz pojawil sie na horyzoncie. Ty tez nie bylas z nim do konca szczera, nie? w pewnym sensie nie dalas mu szansy na podjecie innej decyzji, sama zadecydowalas, jak piszesz "Moja decyzja była pokierowana: brakiem stabilizacji; myslą, że Marcina stać na normalną rodzinę a nie kobietę z dzieckiem po rozwodzie;" Mysle, ze zabraklo miedzy wami komunikacji...Twoj maz nie wrocil do ciebie dla ciebie, wrocil dla siebie, nie dlatego, ze cos tam zrozumial, tylko dlatego, ze bal sie, ze nie znajdzie kogos innego na stale, probowal, nie wyszlo, wiec wybral opcje powrotu do ciebie... Nie sadze, ze wrocil dla corki, przeciez ja zostawil i zniknal z jej zycia na tyle czasu w pogoni za zaspokajaniem wlasnych potrzeb, a obecna sytuacja to kontynuacja tej pogoni... Dlaczego ty masz z tego powodu cierpiec? Dlaczego masz poswiecic swoje szczescie? Piszesz o obecnym komforcie, to taka klapka na oczy, udawanie przed soba, ze jest ok. Sama wiesz, ze nie jest ok, ze zaczelas zycie od nowa juz raz i jestes w stanie to zrobic ponownie.

Za Marcinem tak tęsknię...
Nie chcę by odchodził, on mówi, że on nie zamyka drzwi na nas.
Jednak nie chce się mieszać, żeby ktoś kiedyś nie zarzucił mu, lub sam zarzucił sobie, że zabrał szczęście mojej córeczce bo mieszał sie w czyjeś sprawy. I też nie wiem co mysleć, skoro kocha tak bardzo to czemu sie odwraca? Ja zawsze z nim byłam, nawet kiedy miał swoją dziewczynę, a ja czekałam na choćby cząstkę jego. Kiedy nie wiedziałam, ze ona jest chora i nie moze jej zostawić, a nie mówił o szansach dla nas. Zawsze byłam, choc czasem plakałam cale noce za nim. Nie wiem, moze nie powinnam tego wymagać, ale gdzies podswiadomie tak jest...
znow placze, lzy na klawiaturze.
Moj były pytał się, sie córki, czy mama płakała. Ona powiedziała, ze mam katar.

Wczoraj Marcin powiedział, że odsuwa się na dobre. Napisał, ze nie umie tak, że ciągle się spieramy i niszczymy ten nasz piękny świat, że jest mu przykro, smutno, że kto inny realizuje jego marzenia. Powiedział, że nie umie na to patrzeć, że ma straszne wyrzuty, ze tak się stało, że mógł sie jednak "postawić", że jedno moje słowo wystarczy, żeby przewrócił cały świat by to wszystko odkręcić. Ze kocha mnie jak nikogo, nigdy na świecie...ale nie może tak być. Nie chce psuć czegoś, co sobie układam. Powiedział, ze mógł wejść w moje życie przez otwarte drzwi, a teraz się zamknęły. Mimo wszystko liczy, że kiedyś się jednak uchylą. Ja wiem, że on teraz jest bardzo samotny, ja wiem, że nie mogę go zatrzymać.
Ja go też tak kocham. Co chwilę patrze na ekran telefonu. I nic, cisza.
Łzy kapią...kap kap....
strasznie za nim tęsknię.

Ale były mąż mówi, że jest teraz bardzo szczesliwy, ze dawno taki nie był, że zrozumiał. Jest poprawny, nie czepia sie mnie, ja nie moge też w żaden sposób przyczepic się jego. Mówi szczerze co czuje, co myśli.
Może kiedyś jeszcze pokocham byłego, jeśli bedzie taki jak jest dłuższy czas...
Jakos powoli moj strach mija. Przecież dał mi stabilizację, której tak potrzebowałam.
Jak myślicie?
Na razie na Marcina jestem raz zła, raz płaczę, raz myślę że go skrzywdziłam, potem czuje sie oszukana...za co to wszystko, za co.

Mój były nie jest taki, ze wynosi ponad wyżyny...
nie ma pomysłów na ciekawe prezenty, nie umie tak pozytywnie zaskakiwać jak Marcin...
którego schowane prezenciki znajduje nawet po miesiącu w domu.
Kwiaty czy perfumy...ile można tego.
Ja już nic nie wiem....nic.

usiądź sobie spokojnie, sama, może kąpiel przy świecach, z lampką wina i głęboko zastanów się, czego pragniesz, czy na pewno jesteś szczęśliwa i przyjrzyj się dokładnie, czy szczęśliwa jest też Twoja córeczka, bo przecież to ona dla Ciebie jest najważniejsza! przypomnij sobie jak zachowywała się po rozwodzie, w czasie, kiedy już byłaś z Marcinem, czy go tolerowała, czy przypadli sobie do gustu, czy go lubiła, i czy on dawał jej mniej niż biologiczny ojciec? ojcem nie jest ten, kto daje nasienie, a tez, który wychowuje. musisz naprawdę sobie pomyśleć, czego chcesz, czy aby na pewno wszystko jest tak dobrze, jak Ci się zdaje...

ja nie pisałam, że mąż wynosi CIę ponad wyżyny, ale życzyłam Ci tego z całego serca, by troszczył się o Ciebie, tak jak na to zasługujesz z córeczką, by był dla Was i z Wami a nie obok Was! by doceniał, że Was ma i starał się by było jak najlepiej, i nie mówię tu o prezentach, mówię o komforcie psychicznym, poświęcaniu sobie na wzajem czasu, po prostu by Was kochał, czystą i szczerą miłością, by był ojcem dla swojego dziecka, a nie tylko mężczyzną w domu.
po prostu BĄDŹ SZCZĘŚLIWA!!

P.s. a czy Twój mąż kiedykolwiek potrafił zaskakiwać? może on po prostu nie potrafi... trudna jest ta cała sytuacja, ale decyzja należy tylko do CIebie, dlatego zastanów się, by ta decyzja była jak najrozsądniejsza! nie daj się ponieść żadnym złudzeniom! MASZ BYĆ SZCZĘŚLIWA! z nim czy też bez niego. niech nic Cie nie hamuje, do podejmowania odpowiednich decyzji
ja wiem co powinnaś zrobić, tzn. myślę, że tak powinnaś zrobić, ale to Ty bezpośrednio uczestniczysz w tej całej sytuacji i sama musisz podjąć decyzję - oby była jak najlepsza dla Was dwóch, a to okaże się w niedalekiej przyszłości

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO! JASNOŚCI ROZUMU I SIŁY W PODEJMOWANIU DECYZJI!!!

ufam, że nadejdzie czas, że wejdziesz znów na ten wątek i napiszesz, że jesteś szczęśliwa, że Twoja córka jest najszczęśliwszym dzieckiem na świecie, że jesteście wiecznie uśmiechnięte i świetnie bawicie się własnym życiem! niezależnie od tego czy będziecie same, z byłym mężem, z Marcinem, czy w ogóle z kimś nowym. NA PEWNO NADEJDZIE TAKI DZIEŃ... NIEDŁUGO JUŻ...

GDY NADEJDZIE DZIEŃ, BĘDZIE TAK, ŻE BÓG POZWOLI NAM, BY SZYBCIEJ JUŻ NASTAŁ TEN SZCZĘŚCIA DZIEŃ.

Agnieszko, proszę, korzystaj z opcji "EDYTUJ". Dodawanie posta pod postem jest niezgodne z regulaminem - zachęcam, żebyś się z nim zapoznała.
Pozdrawiam
Moderatorka Yvette

agnieszkam1 - jak sama trafnie napisałaś "Poplątałam się w życiu..." dokładnie ja też tak uważam SAMA się zaplątałaś z jednej strony rozwód - czyli dla mnie pewien etap życia zamknięty z drugiej pozwalasz wrócić BYŁEMU mężowi i teraz płaczesz jaka jesteś nieszczęśliwa. Może jestem brutalna ale niestety prawda jest taka że sama nie wiesz czego chcesz najlepiej było by mieszkać w bezpiecznym domku z córką i jej ojcem a wieczory i noce spędzać z tym drugim, ale tak się nie da trzeba być odpowiedzialnym i dorosnąć. Nie można igrać z uczuciami innych a ty tak właśnie robisz popatrz:
1/dajesz byłemu nadzieję na poskładanie waszej rodziny (bez względu jakie on miał powody to ty miałaś decydujący głos)
2/nie chcesz zostawić w spokoju Marcina żeby mógł ułożyć sobie normalne życie tylko fundujesz mu huśtawkę emocjonalną (a twierdzisz że tak go kochasz)
3/dajesz córce ojca to znowu zastanawiasz się czy go jej nie odebrać
4/sama miotasz się między realnym światem a pogonią za marzeniami i chwilami szczęścia i niszczysz samą siebie
Poza tym powiem ci szczerze gdyby temu twojemu Marcinowi naprawdę tak zależało to w sytuacji gdy byłaś po rozwodzie walczył by i nie pozwolił nikomu (nawet byłemu mężowi) na rozbicie waszego związku.
Wybacz że tak prosto z mostu ale myślę że powinnaś wziąść się w garść i żyć tu i teraz a nie bujać w oblokach.
Pozdrawiam

Powiem ci Agnieszko - że szczerze po twoim ostatnim poście podziwiam twojego męża bo (takie męskie prawo) powinien "walnąć" tego Marcina i powiedzieć spadaj i nie właź w rodzinę która próbuje się odrodzić - tak zrobiła by większość facetów bo jeśli go przyjełaś to on ma wszelkie prawa bycia głową rodziny - sama dałaś mu to prawo znowu.
Co do uczuć twoich myślę żę powinnaś zamknąć je razem z miłymi wspomnieniami , przestać kontaktować się z Marcinem - pozwolić i sobie i jemu poskładać swoje uczucia i życie. Bo jeśli nadal będziecie w kontakcie to zobacz najbardziej skrzywdzisz właśnie jego nie dajesz mu szansy na normalne ulożenie życia, rodzinę itd... to według mnie jest egoizm i okrucieństwo.
A ty jeśli już powiedziałaś A to powiedz B i zacznij być normalną dobrą żoną, a wtedy zobaczysz wszystko się ułoży.
Doczytałam końcowe pytanie i uważam dokładnie tak jak w stosunku do ciebie napisałam tak i on powinien się usunąć a nie mieszać dalej.

OJ!!! Dziewczyno - nie gniewaj się ale piszesz jak małolata a nie 30 letnia kobieta i matka - weź się w garść życie to nie telenowela, ani romansidło to odpowiedzialnośc za swoje czyny, za innych. Nie można dla chwil rozkoszy wystawiać na cierpienie wszystkich w to zaangażowanych - czy wiesz ile kobiet w trakcie małżeństw zakochuje się w innych a jednak nie wszystkie rzucają dom , męża i dzieci większość zaciska zęby i stara się żyć najlepiej jak potrafią na tym polega odpowiedzialność i dorosłość. Jest to napewno smutne ale takie życie, dziś boli cię , tęsknisz i piszesz nie kocham męża ja zawsze wdedy radzę zamiast wzdychać do Marcina zacznij skupiać się na swojej córci i swoim mężu z czasem wywietrzeje ci z głowy ten romans i zostanie po nim tylko wspomnienie.
jeszcze co do przemiany - ja wierzę że można się zmienić i to wcale nie na pokaz. Jeśli facet zrozumiał co stracił, próbował z innymi i za każdym razem wychodziło że to Ty i wasze dziecko bylo tym najlepszym co miał w życiu tylko on nie umiał tego docenić - to mówię TAK MÓGŁ zrozumieć , zmienić się i teraz robić wszystko żeby tego znowu nie popsuć.

co do przemiany - ja wierzę że można się zmienić i to wcale nie na pokaz. Jeśli facet zrozumiał co stracił, próbował z innymi i za każdym razem wychodziło że to Ty i wasze dziecko bylo tym najlepszym co miał w życiu tylko on nie umiał tego docenić - to mówię TAK MÓGŁ zrozumieć , zmienić się i teraz robić wszystko żeby tego znowu nie popsuć.
Co do finansów to myślę że powinnaś przedewszystkim usiąść z nim i poważnie porozmawiać na jakich zasadach macie być razem - bo ja trochę się gubie w tym co piszesz.
Wytłumacz proszę jak to jest teraz u was.

jak jest...
on placi pol czynszu, pol rat, pol kredytu za mieszkanie.
Reszte ma dla siebie, ja utrzymuje dom.
Mieszka, jak lokator...
Ja zarabiam wiecej niz on...
Szkoda mi go, nie mial normalnego dziecinstwa, tez sie pogubil, ale miłość, taka jak do Marcina...
na razie nie wierzę. Nigdy nie uwierzę. Moge stwierdzić, naprawdę, że Marcin jak do tej pory był moją pierwszą miłością...

Marcin to naprawdę facet z klasą. Nigdy nie wyobrażam sobie by powiedział do mnie tak jak mój były. Znam go długo, jeszcze zanim sie zakochałam wiedziałam ze to bardzo dobry człowiek...
Koleżanka powiedziała mi, "czy to że masz dziecko uprawnia kogoś by do Ciebie wrócił?"
Jak o tym myslec?

Agnieszko - powiem tak z tego co wcześniej napisałaś zrozumiałam że były mąż stara się , jest "przykładnym" mężęm i wtedy to taki powrót ma jak najbardziej sens, ale jeżęli ty piszesz że onjest lokatorem i wsumie to ty go utrzymujesz i jesteś z nim z litości to moje pytanie jest takie - PO CO GO PRZYJĘŁAŚ???????? bo z twoich opisów zrozumiałam : zmienił się jest dobry itd... czyli szansa na normalne życie, ale po tym co napisałaś to ja nie wiem - w sumie wyszlo na to że nie przemyślałaś wogóle tego co zrobiłaś, bo nie masz w nim oparcia o którym pisałaś wcześniej itd....Sama nie wiem na jakiej zasadzie znowu razem mieszkacie bo jeśli to ma być mieszkamy jak współlokatorzy i jesteśmy rodzicami to super tylko w takim wypadku każdy może umawiać się z innymi, sypiać itd.... tylko że niestety nie na długo tak się da żyć. A jeśli macie znowu być rodziną to TY powinnaś postawić twarde warunki jak według ciebie ma wyglądać normalny dom i rodzina - tylko to powinnaś zrobić zanim on się wprowadził i wtedy albo się zgadza, albo nie ma co szukać.
Dla mnie jest to dziwna sprawa .

Takie życie - masz dużo racji że ze względu na dzieci nie powinno się w pewnych sytuacjach zostawać ze współmałżonkiem (alkohol, przemoc itd...) ale ja zawsze się zastanawiam czy kobiety naprawdę nie widzą kogo biorą za męża (nie wszystko można od razu zauważyć) ale po pewnym czasie wszystko wychodzi a mimo to pozwalają "zrobić sobie kolejne dzieci" a potem jak już nie bardzo jest jak odejść, ze względu na dzieci, finanse,itd... to zaczynają mówić jakie to one nieszczęśliwe - to ja pytam co nagle facet stał się aż takim potworem żę mimo wspólnych lat, dzieci nie mogą z nim być dalej , do tej pory był ideałem - o przepraszam ale nikt z dnia na dzień się nie zmienia w potwora nie do życia. Tylko przychodzi moment że kobieta (mężczyzna) stwierdza że w sumie to on jest taki biedny i wogóle i tu pojawiają się zdrady i ludzkie dramaty. Dla mnie decyzja o wspólnym życiu , posiadaniu dzieci powinna być przemyślana i na zasadach "dopuki śmierć nas nie rozdzieli" a nie może będzie lepiej, może się zmieni itd...

Droga Agnieszko - przypuszczam że każdy z nas ma takie rzeczy które z chęcią by zmienił, ale nie da się cofnąć czasu, pewnych zmian dokonać lub nie. Ja mam męża od 13 lat i też było tyle sytuacji które z chęcią bym zmieniła, były chwile zwątpienia ale ja zawsze uważam nie jestem tchórzem - nie ucieknę tylko wezmę się w garść i rozwiąże problem . I jak do tej pory mi się to udaje bo najgorzej to załamać się i stwierdzić "życie jest do du..." - życie jest piękne tylko my ludzie sami robimy sobie piekiełko z niego. Dlatego Agnieszko - głowa do góry jesteś niewiele młodsza odemnie i wiem że kobiety w tym wieku naprawdę potrafią więcej znieść i zdziałać niż im samym się wydaje.

Agnieszko czasem niestety robimy coś bo nie widzimy innego wyjścia - być może w twoim wypadku tak było - kwestia finansowa itd.... ale z drugiej strony jeżeli masz chore dziecko to być może fakt że mąż ci pomoże pozwoli ci na spokojne życie i opiekę nad córką, całe pokolenia kobiet podejmowały decyzje dla dobra dzieci i kiedyś te dzieci oddają man nasze poświęcenie i milośc po stokroć. Może tak będzie i w twoim wypodku - wiem że każdy ma jedno życie ale tylko my matki wiemy ile możemy poświęcić nawet siebie dla dobra dzieci.
Wiem co znaczy mieć chore dziecko i uczucia, strach z tym związane więc potrafię zrozumieć teraz lepiej twoją nie do końca przemyślaną decyzję.

Agnieszko, wyglada na to, ze juz chyba podjelas decyzje, prawda? Zdecydowalas zignorowac glos serca i pojsc za rozumem, poswiecajac swoje wlasne szczescie... Nie zazdroszcze ci tej sytuacji, ja tez mam dzieci i one sa dla mnie najwazniejsze i doskonale rozumiem, ze nieraz musimy isc na kompromis, poswiecic sie, byle im bylo dobrze... Mam nadzieje, ze twoj maz stanie na wysokosci zadania i sytuacja z przeszlosci nie powtorzy sie. Wiem, ze peka ci serce i jestes rozdarta, ale jesli pojdziesz ta droga i bedziesz chciala ratowac wasze malzenstwo, musisz zapomniec o marcinie i naprawde skoncentrowac sie na sobie i swojej rodzinie, nie mozesz kontynuowac i rozmyslac o marcinie i o tym, co stracilas, bo sama wiesz, ze to do niczego dobrego nie doprowadzi... Zycze ci, zeby wkrotce nadszedl czas wewnetrznego spokoju dla ciebie i calej twojej rodzinki, potrzebujecie siebie wzajemnie bo to na pewno krytyczny okres w zyciu waszej trojki. Marcin to rozdzial, ktory musisz zamknac na zawsze, od tego mysle zalezy czy twoj wybor zostanie zwienczony sukcesem czy nie...

Bo to jest wszystko skomplikowane Agnieszko-wydaje się, będąc samej bez męża, że to on był tylko nadzieją na szczęście, niby w głębi znów chce się tej stabilizacji, ale z drugiej strony życie u boku męża, który zadał wiele ciosów nigdy nie będzie chyba takie samo jak kiedyś, mimo jego starań i poprawy na lepsze. On wrócił, a Ty zaczęłaś widzieć jak było Ci dobrze z tamtym, jak Cię doceniał, jak pokazywał ,co czuje, szanował itp, a kobiety właśnie tego pragną-chcą być kochane, w pełni akceptowane, chcą widzieć jego miłość w każdym spojrzeniu i geście. Tyle, że pytanie Agnieszko (może i do nas obu)-czy szara rzeczywistość nie dopadnie także związku z innym, czy to nie jest/było zauroczenie, zakochanie, które kiedyś minie tak jak po latach do męża?

jak mi te słowa podniosły ciśnienie
czy ty jesteś kobieto niepoważna, odrzuciłaś go, wybrałaś innego (nieważne z jakich pobudek), mimo że teraz on na pewno za tobą tęskni i kocha Ciebie, myślisz że Ci wybaczy że go tak wykreśliłaś ze swojego życia, i to jak piszesz jakoś za dużo mu czasu nie dałaś, bo mąż przyszedł następnego dnia, mówisz że nie walczył o Ciebie a pokazałaś że jest dla Ciebie ważny, czy raczej że jest potrzebny ale gdy męża byłego zresztą akurat nie ma w twoim życiu.

A czy on cały czas jest ze swoją dziewczyną w takim razie ??

I nie mów nigdy że jesteś gorsza, bo po rozwodzie, bo z poplątanym życiem. Każdy ma jakąś historię.

A rozmawiałaś z córką, co ona myśli o tym wszystkim, o tym że tatuś wrócił do domu ?? I czy zanim wrócił interesował się córką czy nie bardzo i w jakim ona jest wieku ??

Wiesz Agnieszko, czytam Cię od początku i czegoś tu nie rozumiem.
Czy Marcin zdeklarował się, że chce z Tobą i Twoją córeczką tworzyć trawły związek? Piszesz o miłości, ale miłość to nie jest fascynacja, uniesienie, zakochanie. Miłość buduje się latami poprzez wspólne dzielenie radości i pokonywanie problemów. Nic tak nie weryfikuje związku jak mieszkanie razem i stworzenie "spółki gospodarczej". Więc jak to z Wami jest?
A z Twoim mężem? Wrócił. Zobacz jednak w jakim stylu. Czy stara się odbudować waszą więź, Waszą bliskość? Czy raczej łaskawie jest?  Sama musisz odopowiedzieć sobie na te pytania.
A kolejna prawda życiowa to taka, że nie wchodzi się z jednego związku w drugi! Trzeba być najpierw wolnym fizycznie i emocjonalnie, żeby mieć jasność w glowie czego się od życia chce, jakiego partnera, żeby móc trzeźwo oceniać fakty.
A ja mam wrażenie, że Wy wszyscy gdzieś się pogubiliście. Marcin przez jakiś czas miał dwie kobiety, Ty przez jakiś czas byłaś tą drugą, o Twoim mężu nie wspomnę.
Nie wiem co Ci poradzić oprócz tego, żebyś na całą sytuację spojrzała z boku, bez emocji. To z pewnością bardzo trudne, ale pamiętaj, że jesteś matką (!) i od Ciebie zależy jakośc nie tylko Twojego życia!
Jak już znajdziesz chwilę na rozsądne rozważenie każdego aspektu Twojej sytuacji to odpowiedz szczerze na wszystkie moje pytania.
Pozdrawiam.

Wiesz, nie wiem czy będziemy się kłócić. Widzę, że to że nie spimy razem bardzo mężowi przeszkadza. Myślę, że on jest dobry dla córki, ale szuka sobie mimo wszystko kogoś. Kiedy na mnie krzyczał był taki jak kiedyś. Ja znów się nic nie odzywałam. Potem miałam wyrzuty, że sie nie sprzeciwiłam. A on, znów miał taki wzrok jak wtedy. Czekałam już kiedy mnie popchnie, albo nie wiem co jeszcze. Nie, to nie wywietrzało. On musi mieć czego chce, a jak musi wykazać się cierpliwością, to mu jej brakuje...echhh. A może to znowu moja wina... może poświęcając się powinnam się też oddawać. I znów przypomniało się "ty k...wo, nawet meza nie potrafisz zaspokoić".
Płaczę...

Mój był  wczoraj na imprezie. Wrócił wstawiony po 3ciej. Połozył się bez awantur. Ja wykąpałam małą, polozylam spac, poczytałam, napisałam do Marcina i zasnełam. Jak dobrze, gdy go nie było...
Powiedział, ze był ale nie bawił sie dobrze, bo cały czas myslal o nas. I takie chwile uświadamiaja mu, jakie jesteśmy dla niego ważne, jak nas kocha. Co mysleć?
Nie chę go w domu, jak ja go nie chcę...

Masz jedno życie, a poświęcasz je dla faceta, który potraktował cie jak g..wno, który miał w głębokim poważaniu swoje własne dziecko...naprawdę wierzysz że nagle dojrzał, zrozumiał? spławiłaś faceta który cie kochał, którego ty kochasz...by dać szansę byłemu.To dla dziecka...?? a jak tatuś pozna kolejną naiwna i znów was zostawi? albo przestanie udawać ideał i wróci do dawnych zachowań...będzie dziecko miało szczęśliwą rodzinę...nieodpowiedzialnego ojca (o ile z wami w ogóle będzie) i nieszczęśliwa mamę. Ty go nie kochasz jak sama piszesz i myślisz że nagle pokochasz? taki wzór chcesz dać swojej córce? ja bym po takich doświadczeniach jak ty nawet nie chciała by taki pseudo tatuś zbliżał się do mojego dziecka..on już je raz skrzywdził, olał i prawdopodobnie zrobi to znów. A miałaś obok faceta który by was pokochał, docenił ...Ile dacie rade udawać kochających się rodziców przed córką, zanim skapnie się że jej rodzina to chora fikcja? wybacz szczerość, ale pracuje z dziećmi, które wychowują się w takich domach z matkami cierpiętnicami i tatusiami którzy tak naprawdę przejmują się tylko własnym tyłkiem...nie raz słyszałam że lepiej jak by rodzice nie byli razem- dzieci nie są ślepe.To twoja decyzja, nie jest łatwa, na szali stawiasz fikcyjny , pozbawiony miłości związek i niepewne szczęście dziecka lub miłość i faceta który z tego co piszesz dbał o ciebie i dziecko...zawsze jest ryzyko, ale trzeba walczyć o szczęście a nie tylko użalać się nad sobą.

Witajcie. Postawiłam jednak na byłego. Stara się, jest mozna powiedzieć dobry. Z Marcinem cały czas sie kłócimy. Czuje, ze coś mi zarzuca, z drugiej strony nie potrafił sie zadeklarowac i nie powiedział, że chce być z nami razem. Ja patrząc na mała mam chwile szczęścia. Co do byłego, muszę się jakoś przemóc...
Powtarzam sobie, ze musi tak byc, że skoro się stało, ze wrócił, to nie moge tego zmieniać, bo dałam szansę sobie i małej. Może sobie kiedyś to wszystko wmówię. Mam nadzieję, ze się nie zmieni.
Chciałabym cofnąć czas, ale tak też nie jest źle.
Może kiedys zapomnę...o tym wszystkim co było.
Dzisiaj miałam śniadanie do lóżka. Czy to nie miłe...?

Moj mąż pytał się dlaczego tyle płaczę. Powiedziałam, że kiedyś mu opowiem.  Powiedział, że i tak sie teraz domyśla.
Zasmucił się. Nie wiedziałam co powiedzieć. Szkoda mi go. Co ja zrobiłam najlepszego, strasznie się czuję.
Kolezanka powiedziała mi, że wrócił nie dlatego,ze nas kocha tylko dlatego, że nie chce oddac innemu swojej rodziny...
Że gdyby kochał zapytałby wprost i zostawił mnie bym była szczesliwa. Teraz rozumiem postepowanie Marcina i jego odsunięcie się. Odsunął sie bo kocha mnie, mała i nie chce zabierać nam szansy na szczescie.
Czy taka motywacja mojego byłego dlugo wytrzyma? Czy gdy on poczuje się pewniej i moze znajdzie kogos na boku zostawi nas znowu. Co robic, co robić....echhhh jaka ja jestem inedojrzała.