Młode małżeństwo - kłótnie - coraz częstsze, coraz gorsze... - Netkobiety.pl

Przed ślubem też się wiele kłóciliśmy, też to ja za nim biegałam. Ale po ślubie znacznie nasiliła się agresja w kłótniach. Pojawiają się gorsze słowa, gorsze wyzwiska. I co najbardziej boli - szantażowanie rozwodem. Wydaje mi się że utraciłam jego szacunek. Nie wiem jak go odzyskać. Z jednej strony chciałabym się zaprzeć i nie odezwać się pierwsza, nie zabiegać o rozmowę. Ale z drugiej strony uważam że nie tędy droga w związku aby testować się na wytrzymałość. Po drugie brak mi sił. I szkoda czasu na takie dni. Mamy nowe mieszkanie, remontujemy je. A zamiast cieszyć się z tego ja więcej płaczę i mam poczucie bezsensu. Mieliśmy mieć dziecko a teraz wszystko legło w gruzach. I najgorsze że nie wiem czy to naprawdę moja wina tylko? Czy jestem aż tak nienormalna że wszystko psuję? Dodam że jak się nie kłócimy to jestem z nim szczęśliwa. Chciałam tego małżeństwa, rodziny, dzieci, wspólnej przyszłości. A teraz tylko płaczę. I walczę z sobą żeby kolejny raz nie podejść.

U niego w domu to matka rządzi. Ojciec jest "nikim". Fakt - kiedyś ojciec dużo pił ale matka go "ustawiła". No i teraz żyją razem ale to ona rządzi.
Czy tak było przed ślubem? Trochę tak. Może mniej agresywnie, przynajmniej były wtedy próby rozmów po kłótni. wszystko sobie jakoś tłumaczyłam. Kochałam go i wierzyłam że skoro chce ze mną ślubu to też mnie kocha i wystarczy trochę rozmów a jakoś się dogadamy. Że na pewno nie będzie gorzej. Ale niestety - jest gorzej. Ślub zamiast nas umocnić to nad oddalił. Proponowałam terapię ale usłyszałam że to ja jestem chora i ja mam iść się leczyć. Poszłam do psychologa to mnie wyśmiał. Nie umiem się ogarnąć. Nie umiem tego zrozumieć.

Nie potrafię nie myśleć o szantażu. Żyję w niepewności. I strasznie bolą mnie jego słowa o tym że żałuje tego ślubu, że żałuje tego że wziął za żonę taką idiotkę. On twierdzi że myślał że ja się zmienię. W jego oczach jestem chyba zmierzłą babą co się na nim wyżywa. On twierdzi że wyładowuję się na nim, że nie panuję nad sobą. I jednocześnie przyznaje że on nie potrafi nad sobą zapanować bo ja go tak denerwuję. Tylko że jak ja jestem na niego zła to najwyżej się nie odzywam chwilę albo odpowiem coś zdenerwowanym tonem. A on mnie od razu obraża. Teraz siedzimy w osobnych pokojach a ja mam wyrzuty sumienia. Tak bardzo chciałabym z nim porozmawiać. Pogodzić się.

Czytałam już kiedyś tego posta. Cudny. Pozazdrościć. Tylko że ja się po prostu boję że jak odejdę on nie zawalczy o mnie. Uzna że mi nie zależy. Chciałam do niego napisać list ale.. kiedyś już pisałam - nie chciało mu się go przeczytać a potem podważył każde moje słowo.
On twierdzi że wszystko między nami będzie cudnie jak ja się zmienię. A ja myślę że nad związkiem ma pracować dwoje, a nie jedno. Mam rację? Ależ ja jestem skołowana. Często nawet nie wiem co myślę. Jakie jest moje zdanie. Nic tylko się upić.

Violet - częściowo jest tak jakbyś opisywała moją sytuację ... brak reakcji na moje prośby, słowa: "gadasz głupoty". To jest bardzo przykre...

Wczoraj mimo wszystko jeszcze raz podeszłam poprosić o rozmowę. Pomiędzy przekrzykiwaniem i zgłaśnianiem telewizora na moje słowa usłyszałam że gdybym wszystkiego nie zepsuła to on by wczoraj siadł i porozmawiał ze mną. Spytałam o czym. Powiedział że o wszystkim o czym bym chciała. Myślałam że się zapłaczę. Nie wiem czy mu wierzę w to, czy mówi tak tylko żeby mi zrobić przykrość i wzbudzić poczucie winy. Dodam że od dwóch miesięcy wisi między nami niewyjaśniona sytuacja i wiele prób podjęcia rozmowy nic nie dało.  Napisałam wczoraj do niego list ale go nie wysłałam. Nie wiem jak się zachowywać, co robić.

dodam tylko ze to nie jest milosc gdy jedo placze a drugie po nim skacze,n ie chce byc zlym wróżbita ale on sie nie zmieni...
i ciezko bedzie wam odbudowac wzajemy szacuek  jesli uprzedzeina biora gore....

Nie wiem czy sie da, uprzedzenia szczegolnie te podsycane ciaglymi klotniami nawet jak umilkna na jakis czas...gdywracaja to ze zdwojona sila,
ja na twoim miejscu zawiela ym sie stamtąd, szkoda czasu jakie dalo nam zycie, no chyba ze zdecydowalby sie na  ratowanie tego, okazal inicjatywe, terapia małżeńska... przerost meskiego ego jest gorszy od przerostu prostaty!a on karmi swoje ego tym ze cie karze...

zgadzam sie z poprzedniczka w 100%!!! nauczmy sie najpierw kochac siebie my kobitki, zobaczysz czy mu zalezy...i jak bardzo:)

Ja to w ogóle napisze Ci prosto z mostu, że to nie jego wina, że tak Cię traktuje tylko TWOJA, bo sobie na to pozwoliłaś i uwierzyłaś w to, że jak będziesz za nim latać to będzie dobrze, no ale już dawno powinnaś wyciągnąć wnioski, że wcale tak nie jest i powinnaś zmienić taktykę. Chcesz rady? Mogę Ci jej udzielić, ale fajnie by było jakbyś z niej w ogóle skorzystała.

Po pierwsze ZAWSZE, ale to bezwzględnie ZAWSZE zachowuj spokój To jest kluczowa zasada. Dlaczego? Bo reagując impulsywnie tracisz grunt pod nogami. Twój spokój świadczy o Twojej klasie i pokazuje, że jesteś na tyle dojrzała, że nic nie jest w stanie wyprowadzić Ciebie z równowagi i co najważniejsze budzi szacunek innych ludzi. Poza tym Twój facet widząc że płaczesz, histeryzujesz wie że Ty się tym wszystkim bardzo przejmujesz a więc zaczyna mieć przewagę bo dobrze wie, że Ty i tak przyjdziesz z poczuciem winy (słusznym lub nie) i przeprosinami dążąc do pogodzenia w związku z czym może sobie pozwolić na ciche dni, lekceważenie Ciebie, czy niechęć do rozmowy. Przecież nie jest głupi. Po co ma się starać jak Ty mu nie dajesz na to szansy?

Po drugie: nie rób problemów z niczego , czasem warto pewne fakty przemilczeć, bo jeśli zaczynamy się czepiać o błahostki i jest tego dużo to facet przestaje traktować nas poważnie i każdy inny nawet poważny problem potraktuje na tym samym poziomie co te wcześniejsze pierdoły i wtedy nie będziesz już w stanie do niego dotrzeć.

Po trzecie: jeśli rzeczywiście przegina i niestosownie do sytuacji podnosi ton i w taki sposób się do Ciebie odzywa to weź w końcu Ty dziewczyno zacznij unosić się honorem i nie na zasadzie, że wypominasz mu to i Ty sama zaczynasz się unosić i jazgotać, że źle się zachował tylko przestań z nim rozmawiać, zlekceważ go a jak spyta się czemu się nie odzywasz to powiedz mu grzecznie, ale stanowczo i krótko "Nie podoba mi się jak się do mnie zwracasz i nie będę dłużej tolerować takiego zachowania, nie gniewam się, ale nie mam ochoty teraz z Tobą rozmawiać." I rzeczywiście musisz się wyciszyć, ZAJĄĆ SOBĄ i cieszyć innymi rzeczami, aby On widział, że to iż nie rozmawiacie ze sobą nie wpływa niekorzystnie na inne sfery Twojego życia. Tylko wtedy zacznie się kontrolować, nie bój się zachować w ten sposób, bo wkrótce możesz cieszyć się owocami swojej zmiany.

Po czwarte bądź konsekwentna . Jeśli powiedziałaś że coś zrobisz to MUSISZ to zrealizować do końca. Jeśli to On zachował się źle to NIE MOŻESZ Ty przychodzić z przeprosinami, bo ewidentnie z tego co piszesz wynika, że On Tobą manipuluje, wprowadza w poczucie winy, bo ma 100% pewności że Ty przylecisz z płaczem i chęcią pogodzenia. Zaskocz go wreszcie babo Nie przychodź. Zachowuj się tak jakby Cię Wasze ciche dni nie ruszały.

Po piątę: bądź niezależna od niego, miej swój własny świat i kochaj to . Mam wrażenie, że poza nim to nic Cię nie obchodzi, że skupiasz się tylko na nim i On również ten fakt wykorzystuje. Zacznij spotykać się z koleżankami, rób coś w domu co sprawia Ci przyjemność i niech On to widzi, dbaj o siebie bardziej niż dotąd. I uśmiechaj się dużo, słuchaj muzyki, tańcz, śpiewaj, niech wie, ze jesteś szczęśliwa bez względu na Wasze relacje. To pobudzi go do działania i zmiany, bo zapewne jest fajnym facetem, ale Twoje zachowanie spowodowało, że osiadł na laurach bo nie dajesz mu szansy się wykazać. Pamiętaj, że mężczyźni KOCHAJĄ I UWIELBIAJĄ kobiety które kochają same siebie, są niezależne i nie pozwalają sobie na zbyt wiele.

Po szóste: SZANUJE SIEBIE bo tylko wtedy inni będą szanować Ciebie. Jeśli Ciebie wyzwie lub zachowa się po chamsku ukaraj go, nie pozwól na to. Odwróć się wtedy na pięcie i nie becz tylko odsuń się od niego. Nie pozwól na zbliżenie przez dłuższy czas by zapamiętał że nie może Ciebie źle traktować.

Po siódme: nigdy się nie tłumacz jeśli ewidentnie On nie ma racji lub jeśli czymś Ci dogryzie. Ignoruj jego kąśliwe uwagi, nie pokazuj że Cie to rusza i pamiętaj o zachowaniu spokoju. To go wkurzy, bo nic tak nie denerwuje jak umiejętność panowania drugiej osoby nad sytuacją, bo wtedy to On straci grunt pod nogami i nie będzie wiedział w jaki sposób zwrócić na siebie uwagę, abyś znowu zaczęła reagować tak jak wcześniej, by to On mógł mieć przewagę- NIE DOPUŚĆ DO TEGO.

I koniecznie przeczytaj książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy".

Dużo? Wcale nie, wystarczy chcieć, wszystko przecież w Twoich rękach i albo będzie zasypiała z uśmiechem na Twarzy, albo budziła się z podpuchniętymi oczami od płaczu. Wybór należy do Ciebie, jedno jest pewne jeśli będziesz zachowywała się tak jak do tej pory to możesz mieć pretensje tylko do siebie o to że Twój mąż Cię tak traktuje. WALCZ KOBIETO O SIEBIE !!!

Skoro takie sytuacje powtarzają się często to nie powinnaś tak od razu tych przeprosin przyjmować, co innego jeśli człowiek wyciąga wnioski to wtedy można zapomnieć o sprawie, jesli natomiast on wciaż popełnia te same błędy to TRZEBA mu uświadomić, że tego nie tolerujesz, ale nie słowem tylko czynem!!! Powinnaś wtedy powiedzieć "Ok. przyjmuje do wiadomości, ale potrzebuje więcej czasu żeby się z tym uporać", a nie że On co rusz Cię przeprasza, Ty od razu wszystko wybaczasz, jeszcze się prosisz o przytulenie. To jak On ma zmienić swoje postępowanie, na jakiej podstawie? Zacznij działać.

Pewnie widział, że ta sytuacja Ciebie męczy, pewnie popłakiwałaś i coś tam zagadywałaś, więc miał pewność, że to Cie rusza, dlatego tak długo trwało milczenie. Powinnaś w takim okresie dużo wychodzić, zajmować się czymś, uśmiechać i chociażby udawać, że masz to gdzieś. No kurcze inaczej nic nie zdziałasz i całe życie wszystko będzie się powtarzać. Weź się w garść!

Osobiście uważam, że to nic nie da tylko utwierdzi go ponownie w przekonaniu, że jest górą. TO nie ten typ, do którego w ten sposób da się podejść.

Jak dla mnie bycie miłą w tym przypadku nie polega na przytulaniu, czułych słówkach, obiadkach, bo to na niego nie działa, a wręcz go może drażnić, bo faceci nie cierpią kobiet nachalnych. Mam nieodparte wrażenie, że ten facet potrzebuje długiego czasu bez jakiegokolwiek wyrzutu pod jego adresem, zero czepiania się o pierdoły by móc się na nowo na Ciebie otworzyć. Boi się, że będzie dla Ciebie czuły, kochany a lada moment wyjdzie w jego kierunku jakaś pretensja. Być może jest na tym punkcie przewrażliwiony. Powiedz mi szczerze czy kiedyś często zwracałaś mu o coś uwagę, narzekałaś, marudziłaś, że coś Ci się nie podoba? To bardzo ważne. Wiesz muszę Ci powiedzieć, ze mój facet był identyczny jak Twój mąż, nie było tylko nigdy wyzwisk i tygodni nieodzywania się, natomiast kilka tygodni trwało zanim znowu się na mnie otwierał całkowicie. Wszystko dlatego, że robiłam kiedyś problemy z wszystkiego. Kiedy się z tym uporałam sytuacja się zminiła i jest teraz całkowicie inaczej. Bardzo ważny jest sposób przekazu, a także treść ewentualnego problemu. Ja teraz się nie czepiam o byle co, a co najważniejsze jak już jest między nami spęcie i On nie chce gadać to ja nie robię tego na siłe. Skutkuje to, bo po czasie sam przychodzi, ale nie od razu tak było. Wymaga to wypracowania i tego by uwierzył, że coś się zmieniło.

No tak, ale tylko w przypadku, gdy dają obydwie strony. A żeby Twój mąż zaczeł się starać musisz najpierw zmienić siebie, a potem dopiero możesz liczyć na jego zmianę i na to że zacznie dawać. Nie możesz być taka ciepła klucha, tylko silna baba

Ty mu nie tłumacz, że ma się tak czy tak nie odzywać, tylko pokaż mu, że tego nie tolerujesz. Pisałam w poprzednim poście jak możesz to zrobić. I nie stosuj potoku słów i morałów bo to NIC nie da, tylko Twoje zachowanie może zmienić jego zachowanie.
Nie płacz i nie histeryzuj choćby Cię skręcało. A jak nie możesz już wytrzymać to wyjdź na spacer i wtedy się wypłacz. Wszystko leży w naszej głowie, więc nie ma rzeczy niemożliwych.
Naucz się zachowywać tak żeby Cię to nie ruszało. Chyba chcesz być w końcu spokojna i szcześliwa? Tak? No to bierz się do roboty.
On się tak zachowuje, bo właśnie widzi, że Ciebie to rani, a ma tego nie widzieć, ma myśleć, że to po Tobie spływa, dopiero wtedy go to ruszy.
Ty musisz się zebrać w sobie, a nie tylko próbować to zrobić. Zmuś się do tego i nie bój się że On wyciągnie z tego błędne wnioski, bo chyba jest na tyle inteligentny, że zrozumie, że zaczęłaś się szanować i automatycznie sam zacznie to robić.

Nie rób problemów o błahe sprawy, a jeśli On przegina to nie dramatyzuj i nie rób fochów tylko krótko zakomunikuj mu że sobie już na to nie pozwolisz. Pamiętaj tylko żeby unikać długiej gadaniny. Jedno zdanie wystarczy. A jeśli się obrazi to OK. Nie stresuj się tym, nie ulegaj . Jedna, druga taka sytuacja i zacznie zachowywać się inaczej i będzie liczyć się z Twoimi uczuciami.

Nie rozumie czegoś. Szkoda Ci czasu, a i tak ten czas Wam ucieka. I wiesz dlaczego? Właśnie dlatego, ze wciąż robisz to samo. Nie masz nic do stracenia, a boisz się zmienić taktykę.
Jeśli będzie widział teraz że obecna sytuacja bardzo Cię dręczy to zapewne nie przyjdzie porozmawiać, bo On już wie że i tak zrobisz to Ty. Wyjdź gdzieś dzisiaj. Bądź wesoła. Czytaj, oglądaj tv, idź na zakupy, do koleżanki. Niech wie, ze świat Ci się nie zawalił, a zobaczysz, że zechce znowu być częścią Twojego świata, tylko nie wieszaj się mu od razu na szyje.

To naucz się normalnie funkcjonować. To nie jest takie trudne, ale Tobie najwyraźniej się nie chce.
No właśnie Ty masz się tez w tym czasie dobrze bawić.
To nie jest trudne do przeskoczenia, wystarczy postanowić że dasz radę tego dokonać i zacząć w końcu coś z tym robić, a nie użalać się że to niemożliwe i jak Ci jest źle.

Oczywiście, że warto sobie to wyjaśnić, ale to musiałyby chcieć dwie osoby.
To zrozumiałe, że nienawidzisz takiej atmosfery, ale robisz wszystko, by ona występowała, uniżając się non stop przed nim. Masz wpływ na zmianę Waszego związku, ale jeśli pozostawisz to tak jak jest teraz to całe życie będziesz płakała i cierpiała.
Obwinia Cię o wszystko, bo nie wyrobiłaś sobie jego poważania i szacunku.

NIGDY nie jest za późno by ten szacunek sobie wyrobić. Pamiętaj o tym.
"Nie lubię kar, wolę pogadać" Mam wrażenie, że niczego nie rozumisz. A kto lubi kary? Nikt. Chodzi o pokazanie, że nie jesteś łatwa, że oczekujesz szacunku i nie potrafisz od razu zapomnieć o wszystkim. Takie zachowanie po jakimś czasie doprowadzi do tego, ze zanim On zrobi coś głupiego najpierw się dwa razy zastanowi, bo będzie wiedział, że Ty nie tak łatwo o wszystkim zapominasz i szanujesz siebie.

Przemyśl wszystko i sama zdecuduj jakie życie wybierasz. Pamiętaj tylko, że zmianą swojego postępowania możesz tylko zyskać. Nie będzie to jednak wszystko łatwe, baaa będzie bardzo trudne, no ale korzystne dla obu stron. Uwierz w siebie.

Violet30 - moim zdaniem facet się nie zmieni, no chyba, że postawisz sprawę na ostrzu noża - np. wyprowadzisz się. Szkoda mi Ciebie, bo wiem, że swoim zachowaniem chciałaś załagodzić sytuację, coś naprawić a wyszło odwrotnie. Pokazałaś mu, że to ON jest najważniejszy niezależnie od tego jak się zachowuje. Dałaś sobie wmówić, że jesteś wszystkiemu winna. Nie możesz za każdym razem biec do niego z przeprosinami, nie możesz mieć ciągle wyrzutów sumienia.

Zastanawiam się, czy między Wami jest w ogóle uczucie. A jeśli jest to na czym polega? Wiem, że istnieją toksyczne związki, ludzie w nich tkwią, kochają i cierpią. Nie rozumiem jak ludzie się w coś takiego wplątują. Jesteś młodą kobietą, nie marnuj życia z kimś kto Cię w ogóle nie szanuje. Oczekuje od Ciebie zmian a sam nie pomyśli, że on też nie jest bez winy.

Nie wiem czy często. Poza tym tak jak mówiłam sytuacje kończą się na tym że to ja przepraszam i z reguły na tym koniec. W sumie to on mnie oskarża że u mnie sytuacje się powtarzają (czyt. byłam niemiła, nerwowa, rzuciłam focha itp) i on twierdzi że to ja się nie zmieniam i moje przeprosiny nie mają sensu. Problem w tym że - nawet jeśli faktycznie to ja jestem przyczyną sprzeczek - z czym nie do końca się zgadzam - to ja się STARAM - i wyjdzie mi 10 razy a potem raz nie no i już wszystko stracone. Posądzana jestem o to że się nie staram w ogóle. To niesprawiedliwe.

Starałam się jak mogłam nic nie okazywać. W sumie nasze życie wróciło prawie do normy - śmialiśmy się razem, rozmawialiśmy o codziennych sprawach zupełnie normalnie. Tylko że nie wyjaśniliśmy poprzedniej sytuacji, nie otrzymałam przeprosin, nie byliśmy razem w łóżku, nie okazywał mi czułości. No i przede wszystkim nie wrócił do tematu ani nie przeprosił.

Trafiłaś chyba w sedno sprawy. W sumie podobne słowa usłyszałam kiedyś od niego - że nie chce sobie robić nadziei, że wkurza go to że jak zacznie być dla mnie miły to ja mu "zrobię awanturę". Tylko że.. wg mnie on przesadza. Nie robię awantur. Nie wiem dlaczego on to tak odbiera. No i muszę przyznać że w codziennym życiu po prostu są sytuacje kiedy on mnie zdenerwuje - nie wyobrażam sobie cały czas zaciskać zębów i się uśmiechać.  A czasem po prostu są między nami nieporozumienia, rzeczy do wyjaśnienia - ktoś coś powiedział nie tym tonem, ktoś coś źle zrozumiał - wtedy on wrzuca to do swojego worka pt. moja baba robi aferę i nie daje nawet szansy na wytłumaczenie. A jak już czasem uda mi się zacząć coś mówić to potrafi mi przerwać że go nie interesuje moje tłumaczenie. Pytasz czy zwracam mu uwagę, narzekam - czasem TAK. Może ostatnio nawet częściej - mój żal do niego się zbiera, sytuacje nie są wyjaśniane i to ze mnie wychodzi. Chciałabym się oczyścić, pogadać z nim i poruszyć wszystko, a następnie o tym zapomnieć. Ale niestety wiele jest też sytuacji kiedy NIE NARZEKAM, a on po prostu negatywnie odbiera moje słowa, wg mnie robi z igły widły. Dzisiaj siadłam i postarałam się zebrać i opisać nasze poważniejsze kłótnie - o co poszło, jak wyglądało. Jak skończę to może tu wrzucę, może ktoś pomoże ocenić sytuację. Ja już nie wiem czy wszystko oceniam wystarczająco obiektywnie. Być może nie mam racji w mojej ocenie, pogubiłam się bo cały czas od niego słyszę że tej racji nie mam. Ale coś się we mnie buntuje i czuję że czasem jednak tą rację miałam. A mimo wszystko ustąpiłam. Poza tym w ostatnich kłótniach pojawia się z jego strony wyrzut, że to tylko ja muszę się zmienić i wszystkie nasze problemy znikną. Ja tak nie uważam. Myślę że nasz związek powinien być pracą nas obojga, nie tylko moją. Poza tym uważam że należy mi się prawo do błędu od czasu do czasu. Nie jestem idealna, czasem po prostu nawalę - przesadzę, zdenerwuję się o nic. I wtedy chciałabym móc podejść i przeprosić. A jak to robię to niestety jestem odtrącana. 
Poza tym szczerze mówiąc narasta już we mnie żal że cała odpowiedzialność jest zrzucona na mnie. Że mam się dostosować do niego bo on taki jest i już. I ja ślęczę na forach, czytam artykuły, rozmyślam nad nami a on nic - tylko czeka nie wiadomo na co - chyba na to że samo się wszystko rozwiąże. Nawet pogadać mu się nie chce. Mam żal bo czuję że tylko mi zależy. To boli.

Racja. Aczkolwiek wg mnie jak się kogoś kocha to się go szanuje automatycznie, a jak się widzi jego słabości to nie powinno się ich wykorzystywać. Przykre, że muszę walczyć o coś co powinno po prostu być.

Więc po co ślub? Czemu się oświadczył? Poza tym jak kilka razy udało nam się porozmawiać po podobnych sytuacjach to mówił że mnie szanuje, ceni moje zdanie, uważa mnie za osobę zaradną.

To tyle z moich wątpliwości. Ale ogólnie dziękuję za rady.
Na razie się trzymam i się nie odzywam. Jak wczoraj na mnie naskoczył o pierdołę to powiedziałam spokojnie "Nie tym tonem" i wyszłam z pokoju. Problem w tym, że on też się nie odzywa. Już szósty dzień od ostatniej awantury.

Do rafatal - różnica między Tobą a moim mężem polega na tym, że ty wiesz że prawda leży pośrodku. On uznaje że prawda i racja jest tylko po jego stronie.  U nas się trochę napędziło coś takiego - oboje mamy poczucie że druga strona nie odpuszcza drobnych sytuacji. Tylko że ja odpuszczam.. może teraz już rzadziej - bo nie chcę zawsze ustępować. Nie chcę zawsze udawać że nic się nie stało - mogłabym, ale skoro mi nie jest odpuszczane to z jakiej paki ja mam odpuszczać? Odpuszczam dopiero potem, w awanturze. I to w sumie źle, bo powinnam bronić swoich racji. A tak wychodzi na to że przyznaję się do winy dopiero przy awanturze. Mąż mi o tym też powiedział - wg niego dopiero jak on się wkurzy to ja zaczynam coś rozumieć.  Moja wina - sama do tego doprowadziłam. Ale ja potrafię podejść jak zaczyna się robić nerwowo i zaproponować "Zostawmy to, nie warto się kłócić o takie pierdoły". Ale on jest już obrażony. I powiem Ci że jak przeczytałam Twojego posta to ja bym u nas odwróciła sytuacje. Częściej to on idzie na noże. A ja marzę o tym że jak czasem "warknę" to on by się uśmiechnął, przytulił i ODPUŚCIŁ. No ale niestety on się obraża.

Dodatkowo - ta awantura 2 miesiące temu to wyniknęła wg mnie w szczególnej sytuacji. A mianowicie ja jestem nałogową palaczką. Spalam paczkę na dzień, na imprezach nawet więcej. No ale jak zaczęliśmy rozmawiać o dziecku to miało się to zmienić. Najpierw tydzień ograniczania do 5 sztuk, potem całkowicie rzucić. W trakcie tego wszystkiego jeszcze się pochorowałam. W trakcie ograniczania palenia pokłóciliśmy się trochę i powiedziałam mu że jest mi ciężko przez te papierosy, że jestem bardziej poddenerwowana i że potrzebuję jego wsparcia. Tłumaczyłam że po prostu wyprowadzają mnie z równowagi rzeczy drobne - nie zawsze sprawiedliwie. Prosiłam o wyrozumiałość. Jego zdanie - wesprze mnie jak mu powiem że mi ciężko, ale nie będzie tolerował kiedy będę nerwowa na niego, bo jak mówi nie jest workiem treningowym. (Wg niego wyżywanie się to np. odpowiedzenie na jego pytanie nerwowym tonem czy coś podobnego). No i jakoś nie doszliśmy do porozumienia, w sumie tylko powiedzieliśmy że będziemy się oboje starać aby ten okres ciężki jakoś minął. No ale.. po paru dniach od całkowitego rzucenia palenia pokłóciliśmy się - właśnie o to że nerwowo mu odpowiedziałam na pytanie - a po kilku minutach jak podeszłam wyjaśnić i przeprosić (bo zdałam sobie sprawę że te nerwy to przesadzone i o nic) to od już mnie odepchnął i powiedział że "od tygodnia ogląda moją niezadowoloną mordę i ma tego dość, że w d..ie ma moje przeprosiny".  od tego zaczął się nasz dwumiesięczny już okres "separacji".  Wg mnie to on przegiął, wg niego to ja. A według Was?

Witajcie dziewczyny tak czytam i czytam i okazuje się że tez mam takiego faceta. Fochy o byle co, nieodzywanie się, nieprzyjemne uwagi pod mym adresem, wpadanie w złość bez powodu... i tak mogłabym wymieniać i wymieniać. Czasami mam wrażenie że mam doczynienia z rozkapryszonym dzieckiem . Ale do czego zmierzam... jeszcze do niedawna byłam taka jak koleżanka która założyła ten post ale to się zmieniło, a dlaczego? Bo zdałam sobie sprawę że ja też jestem ważna i bez względu na wszystko należy mi się szacunek. Długo pracowałam nad tym aby być teraz silną kobietą... znającą swoją wartośc. Jest mi z tym dobrze... bo nie tylko wokół facetów się świat kręci... my też mamy wiele do zrobienia... dla siebie Jeśli my same z sobą nie będziemy czuły się dobrze, jeśli same z sobą nie będziemy szczęśliwe to nic się nie uda. Kochajmy siebie, rozpieszczajmy, bierzmy z zycia jak najwiecej Kochajmy swoich facetów oczywiście, ale nie zapominajmy o nas samych... nie możemy się zatracać, jeśli kobieta ma do siebie szacunek także jest szanowana Zyczę Wam Kobietki wszystkiego dobrego, siły, wytrwałośći i miłości. Wszystko jest możliwe tylko chęci ... i odwagi... my też zasługujemy na wszystko co najlepsze :):) buziaki :*:*:*