Czy powinnam byc zła na męża i teściową? - Netkobiety.pl

Witajcie, jestem tu nowa i chcę się wyżalić, poradzić. Jestem mężatką od kilku lat, mamy 2 dzieci. Starsze ma 3 latka, młodsze 4 miesiące. Ogólnie nieźle nam się żyje, kochamy się itd. Ale ostatnio czuję że jestem jak niańka do dzieci i nic innego mi się od życia nie należy.
Dostaliśmy zaproszenie na ślub, rodzina ze strony męża, 200 km od naszego miejsca zamieszkania.
Nie chciałam jechać bo wiedziałam że będę miała to samo co w domu, czyli ciągłe niańczenie dzieci (młodsze bez przerwy chce być noszone na rękach), a do tego dojdzie mi jeszcze pakowanie na wyjazd, dopilnowanie żeby wszystko dla dzieci było zabrane, wyszykować się, odpicować na wesele itd. Generalnie wolałam zostać w domu, i nie miałam nic przeciwko żeby mąż pojechał sam ze swoją mamą.
Ale oboje zaczeli mnie przekonywać że przecież będzie tyle babć do niańczenia dzieci i ciotki itd że na pewno będzie fajnie. Teściowa mnie przekonywała że przecież ona przy dzieciach pomoże, bo przecież to młodzi powinni się bawić a nie ona no więc uległam i pojechałam.
Przemilczę że oczywiście teściowa jechała z nami więc gnieździłam się z tyłu z dwójką dzieci. A że dzieci w fotelikach to miejsca było mało.
Na weselu młodsze dziecko oczywiście ciągle tylko na rączkach. Jak raz udało mi się odłożyć do wózeczka to akurat na tyle żeby szybko coś zjeść i przejąć opiekę nad starszym dzieckiem.
OK. 22 teściowa uznała że jak starsze dziecko by już poszło spać to ona chętnie z nim zostanie bo ją nogi bolą itd. Ale że maly jeszcze chciał poszaleć to daliśmy mu jeszcze chwilę. O 23 mąż uśpił starszego w pokoju i zadzwonił żeby teściowa poszła do niego, oczywiście teściowa uznała że teraz to ona jednak by chciała zostać. No więc oczywiście ja musiałam iść i zakończyć swoją zabawę na weselu, która i tak nie była udana bo co to za zabawa z niemowlęciem na rękach.
Tymczasem mąż i teściowa świetnie bawili się na weselu prawie do rana.
Jestem wkurzona bo składali obietnice a później mnie olali. Mąż uznał że rozumie że jestem zła i przeprosił. OK. Cały czas powtarza że ma też o to żal do mamy, ale nie zrobił nic, żeby mi to wynagrodzić np zostać ze mną, czy zostać z dziecmi żebym ja mogła się trochę wyszaleć. Oczywiście coś tam mówił że zaraz pójdzie i matce powie żeby przyszła ale nie chciałam bo ja jej zmuszać do siedzenia z dziećmi nie będę. Fakt strzeliłam focha, ale uznałam że na siłę do niczego nie bedę jej zmuszać.
I do tego mąż cały czas powtarza że też jest zły na to że tak wyszło i zły na swoją mamę ale jego zachowanie w ogóle tego nie pokazuje. Poszedł sobie na wesele, bawił się do rana, wobec mamy zachowywał się bez zarzutu, nawet nie powiedział jej że ma do niej o to żal, tylko wyjaśnił jej dlaczego Ja jestem na nią zła. I łaskawie uznał że mnie rozumie, ale jak mówię. Sam nie powiedział że też ma o to do niej pretensje.
Jestem zła, bo zawsze tak się kończy. W zeszłym roku byliśmy na weselu znajomych, ale z mojej strony. I nie pozbyłam się męża i dziecka żeby się zabawić, tylko jak synek się zrobił śpiący to wyszliśmy z wesela razem. Bo ja bym się głupio czuła wobec męża że się bez niego bawię.
Może jestem głupia ale tak jest.
Najgorsze jest to że cały czas czuję żal, i chociaż powinniśmy się już z mężem pogodzić to cały czas podgrzewam atmosferę do kłótni. Uznałam nawet że od tej chwili mam wszystko w nosie i nie będę juz myślala kategoriami że nie bawię się bez męża. Skoro on może beze mnie to ja będę bez niego. I jak zostało to przez niego odebrane? Jako zemsta. Także nawet nie mogę się zmienić i zacząć myśleć o sobie bo będzie to tak odbierane i będzie kończyło się kłótnią.