wszyscy zdradzeni którzy przebaczyli - Netkobiety.pl

Wybaczylam dwa razy i choc bylo ciezko jakos to szlo ,ale z zazdroscia sobie nie poradzilam , zawsze mialam w glowie mysl , ze zdradza i klamie, nie przetrwalo , teraz ten ktos odszedl na zawsze i juz go nie ma , nie bylismy dla siebie, pogodzic sie nie mozna , a zyc trzeba dalej. MYSLE, ZE JESLI JESTES PEWIEN SWOJEJ MILOSCI  TO WALCZ.Kazdy mainny sposob, ale nigdy nie oszukuj siebie ,nie udawaj , jesli cos cie niepokoi to mow, ale tez nie mozna ciagle tej zdrady wypominac, zona wrocila do ciebie po zdradzie, skoro to zrobila to daj jej szanse, by mogla takze uczestniczyc w odbudowie waszego zwiazku. Czasem zastanawiam sie czy warto wracac?Sama nie umiem sobie odpowiedziec na to pytanie, bo w koncu i tak odszedl uklada sobie nowe zycie, a moje proby mi mo milosci nic nie daly. ale o milosc i uczucie ttrzeba walczyc kazdego dnia...

jeszcze jeden przyklad ,ze bedzie ciezko , zdrada to wiekszosci wypadkow oznacza koniec....ale zawsze mozna probowac...powodzenia...

Mój mąż wrócił po zdradzie na ok, 1,5 tygodnia do domu. Utwierdzał mnie w przekonaniu, że nie spotyka się już z tamtą kobietą i nie utrzymuje żadnych kontaktów .I chciałam jakoś zapomnieć o tym, co się stało , a przynajmniej starałam się . Niestety zauważyłam ,że mydlił mi zwyczajnie oczy i dalej oszukiwał. W końcu nie wytrzymałam i wywaliłam go . Dzisiaj nie potrafiłabym mu już zaufać , a zdrady i tych oszustw nie wybaczę mu nigdy , chyba  )  Moim zdaniem możesz próbować, czasami związki po zdradzie są mocniejsze , bo obydwie strony wiedzą, co mogą stracić, ale tak chyba jest tylko w wypadku , gdy w grę wchodzi prawdziwa , bezwarunkowa miłość , tylko czy w bezwarunkowej, czystej miłości zdarza się zdrada ?  Życzę powodzenia 

Już minęło 10 lat, więc jak widzicie, można wszystko utrzymać. Tylko czasem coś ukłuje, wspomnienie zaatakuje znienacka. Moja pewność siebie gdzieś przepadła. Staram się to ukryć, nikt ze znajomych zapewne nawet się nie domyśla, że czasem chowam się za jakąś beznadziejną maską. W sumie nie wiem, czy mój związek jest teraz ok, czy nie. Najczęściej jest dobrze. Wiem, że on nie ma nikogo innego, że spróbował raz i ma dość... ale czasem pojawia się myśl, że nie zasłużyłam sobie na taki ból, na takie trzęsienie ziemi.

Podejrzewałam wcześniej, że mój mężczyzna mnie zdradził bo stał się nienaturalnie milczący i kilka razy wypytywał mnie, czy gdyby mnie zdradził zakończyłabym nasz związek. Moje wątpliwości rozwiały się w Dzień Kobiet, kiedy to ,,w prezencie" otrzymałam potwierdzenie podejrzeń. Przyznał się do zdrady...
Cierpiałam bardzo a serce prawie pękało mi z bólu. Krzyczałam, że nie zasłużyłam na to wszystko, że gdyby powiedział mi o tym ktoś obcy nie uwierzyłabym, że jest do tego zdolny. Gdy złość minęła płakałam i błagałam, żeby mnie nie zostawiał, bo nie mam nikogo oprócz niego.

W momencie, kiedy z rozpaczy niemal dostałam padaczki mój mężczyzna najbardziej żałował swojego kroku. Płakał wraz ze mną, mówił, żebym go nawet uderzyła ale żebym się uspokoiła, bo jeśli coś mi się stanie on nie przeżyje beze mnie.

Bardzo dużo rozmawialiśmy i wszystko sobie wyjaśniliśmy. Doszliśmy do wniosku, że zawiniliśmy oboje bo ja byłam zbyt zapatrzona w siebie a on zamiast powiedzieć, że czuje się zaniedbywany poszedł do tamtej. Postanowiliśmy dać drugą szansę miłości bo nie chcieliśmy, żeby jedno wydarzenie przekreśliło nasze uczucie i wszystkie piękne chwile, jakie razem przeżyliśmy. Ciężko było pozbyć się żalu i podejrzeń, że to może zdarzyć się raz jeszcze. Ale wiedziałam, że jeśli chcemy iść naprzód muszę wybaczyć.
Obecnie nadal jesteśmy razem i mogę z czystym sercem powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Teoretycznie zdrada umocniła nasz związek bo dzięki temu zaczęliśmy więcej ze sobą rozmawiać. Warto było spróbować od nowa

Widzisz, Ettie, ja nie zrzucam całej winy na mojego partnera. Przeanalizowałam swoją postawę w czasie, kiedy zostałam zdradzona, przeczytałam mój pamiętnik, pomyślałam... Nie staram się usprawiedliwić zdrady ale wtedy zawiniłam i ja i mój facet. Oskarżam nas obydwoje o brak dojrzałości i szczerej rozmowy. Dorośli, tworzący poważny związek ludzie w czasie, kiedy czują, że coś jest nie tak powinni ze sobą porozmawiać a nie uciekać każdy w swój świat. My popełniliśmy błąd oboje.

Bolało nas tak samo mocno, chociaż każde w inny sposób. Ja zostałam zdradzona, on zdradził kobietę, którą kocha. Ziemia nam się zatrzęsła, ale nie rozstąpiła.
Gdybym uniosła się wtedy dumą dziś bardzo bym żałowała. Bolało, ale teraz, kiedy jest już dobrze, każda chwila razem smakuje podwójnie dobrze.

Kochani przerażacie mnie ,czy to musi naprawdę się tak skończyć ?O nie ze mną tak nie będzie,zrobię wszystko i wiem że że mi się uda .Za bardzo ją kocham żeby się poddać.Co nas nie zabije,to nas wzmocni.To motto mojej żony i teraz je wykorzystam.!!

Gotha ,jak napisałem na wstępie ,chciałem poczytać Wasze zwierzenia i wybrać co najlepsze aby ratować mój związek,niestety homo sapiens jest indywidualistą i nie ma dwóch takich samych osób ani zdarzeń,ani problemów .Mamy ten przywilej że jesteśmy sobą,a morze to kara.I myślę że wszyscy z nas też są gatunkiem ,i mamy swoje instynkty .Wilk zabija,a człowiek niestety robi co chce.I chyba nie ma większej prawdy.!!Ludzie czy wy zdajecie sobie sprawę że zwierzęta są lepsze od nas!!!Pomijając wszystko bardzo mi pomagacie ,czytam dokładnie to co piszecie i postaram się uniknąć błędów które Wy popełniliście,i mam nadzieję że ludzie z podobnymi problemami znajdą nasze teksty i to im pomorze .Nie myślmy tylko o sobie.Pozdrawiam.

Zajrzyj na http://www.byłeżony.pl/ Tam może poznasz bardziej psychikę kobiety,może to Ci pomoże.Ile zdrad tyle rozwiązań i przemyśleń.Życzę powodzenia, wiem że jest Ci trudno:)

Dziekuje Ci Pio za Twoja determinacje. Jakos nie potrafie juz patrzec na meza tymi samymi oczami. Tez bym chciala, podobnie jak Ty, moc powiedziec, ze sie nie poddam i bede walczyc. Ale czyje w sobie tyle zlosci, zalu i bezzsilnosci, ze juz nawet sama nie wiem, czy kocham. Bede czerpac z Twojej sily, zeby sie nie poddac, zeby nauczyc sie kochac meza jeszcze mocniej, moze inaczej... Z calego serca zycze Ci sily, aby wytrwac w postanowieniu. Im wiecej nas przetrwa, tym wiecej bedzie sensu w walce o odbudowe zwiazku.

bo moze to powinny byc takie etapy:
- trzeba przyjac, ze poprzez zdrade totalnie zburzylo sie "stare malzenstwo". NIE MA JUZ TAMTEGO MALZENSTWA. I powiedziec to sobie wzajemnie i wyraznie.
- wyrzucic z siebie wszystkie zle emocje, placz, zal, pretensje... jednym slowem"opluc" sie nawzajem pretensjami
- zaczac sluchac partnera ze zrozumieniem (a nie jako podklad dzwiekowy do naszych mysli)
- zaczac budowac cos nowego, innego, lepszego... tylko zawsze bede to mowic, strona zdradzona i zdradzajaca musi isc na terapie (i nie mam zadnych honorariow z zadnej poradni psychologicznej )

Za pierwszym razem jak mnie zdradził, to mu przebaczyłam...

Ale drugiej zdrady już mu nie podarowałam, to był już podwójny, śmiertelny cios w samo serce...

Mąż mnie zdradził jakiś miesiąc temu ,bolało i boli ,ale przyznał mi się zaraz jak to nastapiło bo w dość typowych albo nietypowych okolicznosciach ,impreza alkohol zbyt dużo za dużo by myśleć ,myslał że nic nie nastąpi ,poszedł spać ale niestety kobiety też potrafią zaskakiwać  i stało się zbyt wiele nie pamięta ale skapnął się po przebudzeniu, jak mi opowiadał to był ból ,wycie do księżyca co zrobił co zrobił ale było już za póżno ,nieświadomość która towarzyszyła ja nawet nie wiem czy to był sex ,poprostu ja tak to sobie tłumacze może jestem naiwna i pozwalam sobie zamydlić oczy ale mu wierze przynajmiej się staram bo nigdy mnie nie zawiódł po naszym 15 stażem małżenskim.nie przebaczyłam mu ale dałam drugą szanse ,ale się staram narazie to za wielki ból .....jak wierzycie mogło tak nastąpić .bo ja głupieje od tych myśli ,mąż zaklina się że tak było....

Dzięki za odpowiedz ,nazwę Cie jabłuszkiem ,myślę że twoja teoria jest dobra jeśli się bardzo kocha i potrafi się z tym pogodzić u mnie jest tak że jak jest to jest gorycz, żal ,ale jak go nie ma to jest właśnie ta pustka i ja chyba wolę aby był .............pozdrawiam

Witam!Od dnia w którym się dowiedziałam o zdradzie mojego męża minął rok,wybaczyłam i zarazem pokochałam jeszcze bardziej,oboje dostrzegliśmy w naszym związku coś czego przedtem nie było,czasami wracają wspomnienia ale na ogól jest super.On też bardzo się zmienił i dostrzegł wiele rzeczy o których wcześniej nie miał pojęcia.Powtarza że bardzo załuje i nigdy więcej mi tego nie zrobi bo ma za duzo do stracenia.Kocham meza i nie wyobrazam sobie życia bez niego-teraz w końcu jest idealnie.

Zgadzam się. A już najwiekszą krzywdą jest wybaczać dla dobra dzieci. Nie ma chyba nic gorszego, niż szkraby obserwujące męczących się ze sobą rodziców, które potem taki antywzorzec relacji powielają w swoich przyszłych związkach...

A ja nie mam problemu z wybaczaniem, bo nikt mnie o to  nie prosił.  Mój mąż odszedł ( właściwie, to ja go wyrzuciłam , ale wybór partnera życiowego należał do  niego  ) Powiedział, że mnie nie kocha, szkoda tylko, że mnie okłamywał i prowadził podwójne życie, bo to boli. I sama nie wiem, czy mu kiedyś wybaczę , bo patrząc dzisiaj na nasz związek nie czuję się winna temu, co się stało ( a podobno winne są zawsze dwie strony ) . I Jak miał problem, to mógł przyjść i o nim porozmawiać , ale widocznie nie dorósł do roli ojca i męża . Łatwiej przecież pocieszać się w ramionach innej . Jak to mówią : " Cudze " zawsze lepsze ......

Oj Dunkis   Lubię Twoje wypowiedzi . Musiałabym Ci opisać bardzo dużo spraw . Co do rozmowy, to właśnie rozmawialiśmy i to  dużo . O różnych rzeczach . Rozwiązywaliśmy wspólnie problemy, gdy się pojawiały i staraliśmy sobie wzajemnie pomagać . Nie ma małżeństw idealnych , każde przeżywa kryzysy , mniejsze  czy większe,  ale po to ma sie rozum, by go używać .
Nie zgodzę się jednak, że się wahał i zbierał odwagę. Wahać, to on się mógł ,ale zanim poszedł do ołtarza  .A kochał mnie do czasu pojawienia się tej drugiej . Nie opiszę Ci charakteru mojego męża,  napiszę, że  ma niesamowity dar przekonywania  i gdyby był księdzem ,miałby bardzo dużo wiernych   Nie wiem, w którym miejscu zawiniłam, nie wiem,  być może i jest moja wina , ale jej nie dostrzegam . Po prostu mój mąż się łąjdaczył , a że mu się spodobało to i stało się tak , a nie inaczej .Takie życie mu odpowiada - bez obowiązków , bez nas . Boję się, że pewnego dnia będzie chciał wrócić . Pogodziłam się z losem i niech tak pozostanie . Czasami sobie popłaczę, a za chwilę myślę : za kim ? Mam wspaniałą córkę , która daje  mi radość i siłę do życia . To dla niej robię to, co robię, by było jej w życiu jak najlepiej . Szkoda, że niektórzy nie potrafią docenić tego co mają.  Ech... " w życiu piękne są tylko chwile ......."
Dunkis dziękuję za odpowiedz na mój post, proszę o jeszcze

Z własnego doświadczenia wiem, ze takiego zwiazku nie warto ciągnąć bo to zawsze wraca.Zawsze te mysli bedą towarzyszyc choc bysmy  niewiem jaki starali to juz jest plama na całym zwiazku. Wlasnie rozstałam sie z partnerem po 7 latach i wiecie co?? JESTEM Z SIEBIE DUMNA. Wzięłam na szale zalety i wady i zastanawiam sie co ja w nim widzialam , dupka ktory zabawial sie z innymi kobietami i myslał  ze tak bedzie dalej bo kiedys wybaczyłam.A teraz robi w gacie bo tamta puscila go kantem ale drogi powrotnej nie ma. Zrozumiałam ze gdyby kochał nie ma takiej mozliwosci zeby zdradził...impuls? jaki impuls...trzeba myslec glową a nie d..pą.