Czy dokładacie się finansowo do mieszkania z rodzicami ? - Netkobiety.pl

Ja się nie dokładałam do tej pory, bo nie zarabiałam. Ale teraz będę szukać pracy i jak tylko zacznę dostawać wypłatę, to na pewno będę się dokładać.

Powiem tak, moi rodzice nie mają problemu z brakiem pieniędzy, nigdy mi nie powiedzieli że mam się dołożyć do czegoś czy nie, ale ja właśnie poczułam, że czas najwyższy żeby coś właśnie nawet spontanicznie kupić, zrobić jakieś zakupy, mam na myśli typu np środki czystości w końcu obie z mamą korzystamy przy sprzataniu mieszkania i ja mojego pokoju jak również wiele innych produktów użytku codziennego zacznę właśnie kupować, ale proszę dalej o wyrażanie Waszych opini i pisaniu jak z Wami jest w tej sprawie
Pozdrawiam gorąco

a ja ledwo skonczylam szkole a juz ojciec plul sie ze mam dokladac do jedzenia, opalu itp... zaczelam pracowac od sierpnia i czasem to mi przykro bo nawet nie moge zjesc chipsow co on kupi bo mowi "masz pieniadze to idz sobie kup", brutalnie odlaczyl mnie od pepowiny... puki co oplacam internet, telefon bilety do pracy, ubrania, kosmetyki  i drobiazgi... ale powiedzialam ze nie doplace im do domu bo ja tez musze cos miec w zyciu. chce prawko sobie zrobic. juz uzbieralam sume na to chcialam isc na studia zaoczne ale ze wzgledow finansowych nie poszlam . bardzo mi szkoda ze nie poszlam na studia rodzice dokladac mi nie chca bo byla nawet rozmowa, dodam ze nie sa biedni . oboje pracuja a ja jestem jedynaczka

hmmm... aj latwo sie pisze ale ja nie pamietam kiedy rodzice cos mi kupili... naprawde ja od dziecka musialam za swoje uzbierane pieniazki kupic karte do tel czy tez ubrania... przez wiele lat nie mialam kompa bo stwierdzili ze mi nie potrzebny... rok temu wzieli mi na raty i do dzis mi go wypominaja. neta sama musialam zalozyc bo rodzice nie chcieli i kazda rate sama place. poza tym jak chodzilam do technikum to nie dostawalam kieszonkowego kazdy zajadal sie slodyczami a ja patrzylam. nie chce nic tu klocic sie ale odkad pamietam oni cale zycie na mnie oszczedzali... tak naprawde to zazdroscilam dziecia tego ze rodzice im ubrania kupuja, pomagaja sie ksztalcic czy tez kieszonkowe daja... ja tego nigdy nie mialam musialam sama na to zarobic i czasem chodzic w 1 spodnich 6 lat....w mojej szafie duzo ubran nie ma... a co najgorsze to pamietam nawet takie czasy jak ... a zreszta koniec tematu... i tak dostane wyklad ze rodzice jak w poprzednim poscie ze rodzice ucza mnie oszczedzania. jasne tylko po co im dziecko skoro oni wola sobie wydac mies 300zl na papierosy, czy na inne uzywki niuz mi dac glupie 50 zl na spodnie  z bazaru

Podobnie jak Yvette muszę za swoje pieniądze kupować ciuchy, buty, kosmetyki, kieszonkowego nie mam, jeśli chodzi o moją pasję, to wszystko finansuję sobie sama. Co prawda dostaję pieniądze, które potrzebuję na szkołę, książki, autobusy dostaję też na kartę do tel. ale to co sama potrzebuję kupuję sobie sama. I żyję i dobrze mi z tym. Lubię być samodzielna i w co raz bardziej dorosłym życiu pomaga mi to.

faktycznie Yvette umiem szanowac pieniadze . sama na prawko sobie uzbieralam, oplacam neta , tel...inni tak nie potrafia . wazne jest dla mnie zdanie 2 osoby ze swojego punktu widzenia. dzieki

A ja się nie zgodzę z yvette, w żadnym razie... Uważam że nie ma racji w tym co pisze... Takie postępowanie nauczyło by mnie jedynie dystansu do rodziców, zrozumienie że to już obcy ludzie na których nie mogę liczyć i w których obecności nie mogę już poczuć się jak dziecko, zaczynałabym się pomału obawiać że być może tylko kasa się dla nich liczy... Ale nie o tym chciałam napisać. Zainteresowała mnie sprawa studiów, bo przepraszam ale czego to ma ją nauczyć?? Jeżeli mają możliwość to powinni dla czystego sumienia jej pomóc opłacić tą szkołę (podkreślam, pomóc opłacić, nie opłacić). Ukończone studia pomogą jej w zdobyciu lepszej pracy, dzięki której być może nie będzie musiała pracować fizycznie, będzie zarabiać większą kasę... Więc moim zdaniem jej rodzice popełniają ogrooomny błąd. A myślałaś o kredycie? Jeszcze możesz spróbować się dostać na ten rok, a w banku powinnaś o kredycie studenckim popytać, skoro tak sytuacja wygląda, wtedy być może nie będziesz potrzebowała finansowej pomocy rodziców...

nie myslalam nad tym. od miesiaca podjelam decyzje ze nie pojde na studia... glupie to wiem ale mnie na to nie stac teraz i za rok tez nie bedzie taka prawda. a co do dystansu to tak mam go do rodzicow. niestety.... moze zle robie moze nie ale takie zycie

A gdzie ja napisałam że dla mnie rodzice są źródłem pomocy finansowej? Dla mnie takie zachowanie rodziców jest co najmniej dziwne... To akurat Oni w tym przypadku zaczynają kogoś traktować jak pomoc finansową, nie odwrotnie... A przynajmniej sprawiają takie wrażenie. Po takich atakach poczułabym się jak intruz we "własnym" domu.

Dziewczyna pisze że pracuje prawda? Więc o czym Ty piszesz? Nie wiem czy znasz polskie realia czy nie, ale Cię uświadomię jak to wygląda w mniejszych miasteczkach. Pracę jest znaleźć cholernie trudno, szczególnie osobie która chce się uczyć, jeżeli już taka praca się znajdzie to jej zarobki są niewspółmierne do wydatków które trzeba ponieść, jeżeli by chciała mieszkać sama, opłacać rachunki, i szkołę to się jej to nie uda(!). Jest to niemożliwe bo umrze z głodu po 2 tygodniach. Jeżeli mieszka z rodzicami sprawa jest ułatwiona, przynajmniej opłaty większe już odpadają, ale przypominam szkoła kosztuje, nie wiem ile ją by to wyniosło miesięcznie bo nie napisała jakie są opłaty na uczelni która ją zainteresowała ale podejrzewam że spore. Więc co? Powinna zbierać 6 lat kasę na szkołę i dumnie pójść studiować? Tak to powinno wyglądać według Ciebie? Tak studia pomogą JEJ i JEJ rodzice powinni jej pomóc finansowo na tyle ile mogą, ona sobie będzie opłacać ile tylko będzie mogła ale bez pomocy sobie nie poradzi. I możesz pisać brednie typu że może podjąć dodatkową pracę, roznosić ulotki, jakieś dodatkowe zajęcia a ja i tak stwierdzę że nic jej z tego, bo albo padnie z zapracowania albo uzbiera cudem na to wszystko ale nie będzie miała czasu na naukę... I co się wtedy nauczy??

A teraz porównaj kwoty które zarabiają za takie prace ludzie w Polsce a Ci zagranicą... Już się pośmiałaś?

Brałaś ten kredyt? Jak wygląda spłata, w jakiś przyzwoitych kwotach?

Owszem, mam ten kredyt... właśnie od lipca go spłacam, z ogromną pomocą mamy. a_normalna brałaś przez rok, więc kwota do spłacenia nie jest straszna.
Ale jeśli ktoś bierze przez 5 lat, to łatwo policzyć ile to jest ok. 30 tysięcy...

Na ogół warunki są takie, że spłacać zaczyna się dwa lata po ukończeniu studiów, i przez okres dwukrotnie dłuższy niż okres pobierania transzy. Wypłacane są przez 10 miesięcy w roku, z wyjątkiem lipca i sierpnia. (ale to zależy też od banku). W każdym razie oprocentowanie jest niskie, bo ok 2%.
Spłacamy go w ratach po ok 320 złotych. Miesiąc w miesiąc, na 1 muszą być na koncie.

Powiem tak, gdybym miała wybór, to nie brałabym tego kredytu. Teraz jak patrzę na rozliczenie kredytu to mnie to przytłacza. Do 2016 roku mam to spłacać... Studia będą ciągnąć się za mną aż będę miała 32 lata - i jak mówię - brałam go od 3 roku. No i pamiętać trzeba, że kiedy na uczelni coś nie pójdzie, to spłata zaczyna się natychmiastowo.
Powiem tak - jeśli bez tego nie da się obejść, to wiadomo, że nie ma opcji. (u mnie np. nie dało się dogadać z tatą, który całą wypłatę brał dla siebie, a mama utrzymywała mnie na dziennych studiach i brata na PW, choć dzienne to angielskojęzyczne i też semestr kosztował, więc jak opowiadała jakie ona sobie dania z ziemniaków robiła żeby oszczędzić, to wiedziałam, że nie mogę od niej teraz brać kasy. Teraz na szczęście ma dużą emeryturę i jest dyr. jednej placówki, więc nie ma tamtych problemów).

to jest jakas przesada ! powiedz mi ktore dziecko w wieku 9 lat musi kupywac za swoja kase ubrania.... albo jak chce cos zjesc pytac ojca czy moge to zjesc ??? i nie pisz mi tutaj ze nie doroslam bo ja juz zarabiam na siebie kupe lat zeby cokolwiek miec dla siebie...!!!! nie mam o to pretensje tylko o to ze jak chce sie miec dziecko to trzeba zdawac sobie sprawe ze w gre wchodza wydatki na niego !!! kolejna rzecz mialam rok temu wypadek moglam miec amputowanego palca to przyszlam z szpitala do domu to uslyszalam ze glupia jestem, ze musza wydac na mnie kase... koleja rzecz mialam wypadek w wieku 9 lat to zamiast sie cieszyc ze samochod mnie nie zabil to ojciec tak mnie ubil ze sie czolo siwe mialam. moj ojciec przez wiele lat pil....przy okazji mial tez choroby ktore musial leczyc. wtedy caly dom stawal na glowie zeby oplacac lekarza i splacac dlugi za jego pijanstwo. teraz juz nie pije ale za to traktuje mnie jak smiecia.... nieraz mi powiedzial ze on mnie nie chcial...uwazam ze to jest powod do tego ze nie chce mi pomagac  jako ojciec. i nie piszcie czas dorosnac bo duzo osob uwaza ze jestem dojrzala jak na swoj wiek... ja nie mialam dziecinstwa juz od polowy podstawowki. musialam konbinowac zeby byc taka jak reszta spoleczenstwa( nie chcialam zeby wiedzieli ze ja mala dziewczynka musze myslec zeby miec kase na ciuchy bo matka nie chce mi dac na kurtke na zime czy nowe buty ktore sciskaly palce) , kamuflowac sprawy w domu... chyba juz wszystko jasne a jak nie  to ja juz wiecej nie bede tlumaczyc. myslalam ze piszac tu dostane troche zrozumienia a nie teksty ze dziecinna jestem.

Trzymaj się tematu. Nie mówimy o tym, jak ciężko w Polsce jest wyprowadzić się z domu i pójść na swoje, ale o dokładaniu się do domowego budżetu i związanej z tym postawy. Nikt tu nie neguje, że połączenie pracy z edukacją jest trudne.

Nie wiem, dlaczego zakładasz, że realia kraju, w jakim ja również żyję, bagatela dłużej niż Ty są mi kompletnie obce. Ja dobrze wiem, jak to wygląda, mieszkam sama od 15 roku życia, a utrzymuję się bez niczyjej pomocy od 18. Więc jesteś pewna, że nie znam tej rzeczywistości?

Dianaa, myślę, że jednej zasadniczej rzeczy życie Cię jeszcze nauczy. Nie zawsze w życiu masz tak, jak byś chciała. Jeżeli jeden rodzic zechce płacić za studia/utrzymywać przez studia, to wspaniale i należy być mu wdzięcznym, bo ściąga dziecku ogromny ciężar finansowy z głowy. Ale krzyki i święte oburzenie, że drugi rodzic już tak nie postąpi - uważasz, że to zmieni cokolwiek w sytuacji? Że im bardziej roszczeniowo się podejdzie do tematu, tym szybciej się go rozwiąże?
Ty się skupiasz na problemie, na "okropnych" rodzicach, którzy nie dają na naukę. A ja widząc, że czyjegoś podejścia po prostu nie przeskoczysz przypominam sobie rozwiązania, które znam z własnego doświadczenia. Które zapewniły mi dyplom, normalne życie dzisiaj i świadomość, że pewne rzeczy są cholernie ciężkie, ale MOŻLIWE.

Całe swoje dorosłe życie spędziłam mając w liceum/na uczelni i wśród znajomych pojedyncze przypadki darcia się "Nie da się pracować i studiować jednocześnie!". Da się. Zdawałam maturę mając tydzień wolnego przed pierwszym egzaminem, a przez cały rok szkolny zaraz po szkole na 15:30 szłam do pracy, z której po 20 wracałam.

I nie użalam się dzisiaj nad sobą, nie uważam, że mnie "rodzice skrzywdzili", nie płaczę po kątach, że nie mieszkam we własnym mieszkaniu czy że miałam kilka "postnych" miesięcy w swoim życiu. Za to wiem, że wszystko, co mam wypracowałam sobie ciężką pracą.

Więc tym bardziej wypraszam sobie, fammefatale, teksty w stylu "Ciekawe, co byś zrobiła, gdyby Cię rodzice nie wspierali", bo dawali mi całe wsparcie, jakie mieli, ale niestety nie finansowe. I w przeciwieństwie do wielu wypowiadających się tu osób przynajmniej w ich stronę nie pluję jadem.

frytka, ja Cię rozumiem, ale to zrozumienie nie zapewni Ci studiów. Dlatego próbuję Ci przekazać, że im szybciej przestaniesz się skupiać na samym problemie, a zamiast tego zaczniesz szukać rozwiązań, tym lepiej na tym wyjdziesz.

Pamiętaj, że "mgr" przed nazwiskiem nie daje mądrości życiowej. Tą zdobywasz, im więcej w życiu musiałaś przejść. I dlatego jestem zdania, że zrobienie studiów nawet za 6 lat, jak piszesz, Dianaa, jest sto razy lepszym kapitałem na przyszłość niż bycie 24letnim, ale wciąż nieporadnym życiowo magistrem. IMHO.

ja nie skupiam sie na problemie... zycie idzie do przodu i nie mysle o tym. a opisalam swoja sytuacje tylko dlatego zeby wyzalic sie wam. a wy od razu ze skupiam sie na problemie lub ze dziecinna jestem. dziewczyny zapisalam sie na darmowe policealne- zawsze to cos , teraz pracuje, robie sobie prawko. wiec chyba to nie jest rodzaj szczeniactwa tylko mysle zeby realizowac sie teraz puki moge. a co bedzie za rok czy dwa to nie wiem... jestem realistka i wiem ze niewolno planowac na przyszlosc bo zycie rozne plata figle. z chlopakiem planujemy budowac sie. on pracuje za granica , ja jestem tutaj. a jak bedzie , czy nam sie uda i czy nie rozstaniemy sie to wszystko sie okaze. mamy jednak nadzieje ze razem wyciagniemy sie z domow i nikt nam juz nic nie bedze wypominal. pozdrawiam.

:)dokładnie tak!
to,że ktoś sobie radzi z daną sytuacją nie znaczy że każdy!

Nie dogadamy się to jest pewne, zresztą nie ważne Ty jesteś zapatrzona w siebie i w swoje poglądy, twoja sprawa... Piszesz po kilka razy te same rzeczy, które są bez sensu (przepraszam). Po co non stop piszesz o tym że można pogodzić naukę i pracę? Przecież dziewczyna pracuje, nie napisała że chce rzucić prace i pójść do szkoły prawda? Ja też pracuję, od października zaczynam studia więc o co chodzi? Wmawiasz innym roszczeniowe podejście do spraw, bez najmniejszego argumentu.

I przepraszam ale będą starszą ode mnie zaledwie 4 lata, i nie znając mnie nie pisz rzeczy w stylu "życie Cię jeszcze nauczy"... Nie wiesz co przeżyłam, przez co przeszłam, co siedzi w mojej głowie, jakie mam wartości, nie znasz mnie, więc nie udzielaj tego typu rad życiowych...
Zgadzam się z jedną rzeczą i masz rację nie ma sensu się skupiać na problemie ale na tym jak go rozwiązać, ale skupiając się na rozwiązaniu nie wolno zapomnieć też o problemie... Co do pomocy finansowej dziecku na etapie studiowania to zdania nie zmienię, jeżeli rodzic ma możliwości powinien pomóc, to nie jest podejście roszczeniowe... tak powinien zachować się każdy rodzic, jeżeli ma możliwości finansowe(podkreślam).

Widzę, że głęboko zakorzenił się stereotyp rozpieszczonego dziecka. Często, gdy dowiadujemy się, że ktoś ma lepiej, zaczynamy automatycznie traktować tę osobę z rezerwą. Nie lubimy bowiem tych, którzy mają od nas lepiej. Jestem jedynaczką, zawsze miałam "podane na tacy" i nieraz mi się dostawało Jak walczyłam o swoje, słyszałam że jestem bezwzględną samolubką. Kiedyś tylko raz poprosiłam o przysługę "koleżankę" otrzymałam odpowiedź, że myślę, iż wszystko mi się należy. Teraz, gdy dobrze się uczę, słyszę od znajomych: ?Przecież masz o niebo lepsze warunki niż inni?. Od trzech lat mieszkam sama - studiuję, pracuję - jestem bardzo ambitną osobą. Nie uważam, że jestem "zepsuta", ponieważ byłam rozpieszczana. Każdy znajdzie życiowe przykłady świadczące o tym, że ktoś kto nie miał "lepiej" ma tak samo udane lub nieudane życie, jak osoba "rozpieszczana" przez rodziców.

Wracając do tematu.

avanti Nie wyobrażam sobie, żeby mając dobrą sytuację finansową, oszczędności - miałabym nie pomóć moim rodzicom, nawet jeśli tego nie oczekują

Frytko rozumiem Ciebie doskonale, wiem jak sie z tym czujesz ze nie jestes rozpieszczona nawet troszeczke, nie sluchaj wypowiedzi tych osob ktore Ci mowia "ze powinnas byc samodzielna bo jestes dorosla itp" kazda kobieta powinna korzystac z rodzicow z zycia oczywiscie w rozsądny spobo ile sie da (nie okradając rodzicow bo to patologia, ale rodzice powinni sie dokładac do utrzymania dziecka nawet jak ma 20 lat i tym bardziej ze studiuje, a wiadomo ze jak sie ma te 20 lat to czlowiek nie bedzie zyl jak stary dziadek ktory studiuje i praca sie zajmuje, jak sie ma 20lat pieniadze plyną jak rzeka a to imprezy a to ciuchy a to jakeis wypady korzysta sie w tym wieku z zycia ile sie da,  bo po co rodzicą dziecko jak caly czas na nim oszczedzają- po co tacy rodzice robili sobie to dziecko zeby potem wyroslo na totalnego skapca i po to ze jak podzie do pracy zeby zarabiali na tym dziecku bo dziecko musi sie dokaldac do budzetu-    to chore miałam podobną sytuacje do twojej tyle ze moj tato byl totalnym skąpcem a oczywiscie na papierosy to zawsze mial... mama mnie nauczyla korzystac z pieniedzy w odpowiedni sposob, nie sluchaj tych bzdur ze powinnas sie dokladac jak pracujesz, ja po szkole sredniej poszlam na studia dzienne i nie pracowalam (ewentulanie w wakacje jak mi sie nudzilo) bo tak mi sie podobalo- uwazalam ze
ojciec powinien lozyc na rodzine jak ją "zrobił" my z mamą troche wychowalismy ojca bo innaczej zapewne bym nie studiowala tylko musialabym isc do pracy, ale dzieki naszemu wychowaniu teraz wie gdzie jego miejsce- a mianowicie tam gdzie jest odpowiednia kasa zeby zarobic na potrzeby rodzinne a nie lezec na kanapie i palic fajke na podwurku- jak bylo swego czasu gdy mama sama nie umiala go wychowac, naszczescie ja bylam madrzejsza od niej i jak dorosłam to we 2 sie wzelysmy za niego, stal sie w miare mozliwym czlowiekiem- tego i tobie zycze abys miala madrą matke a nie glupią ktora trzyma strone ojca ktory uwaza ze powinnas na siebie sama zarobic, potem z tego powodu są problemy bo ty uczysz sie zaradnosci dojrzewasz do zalozenia rodizny potem byc mzoe tak byc iz wezmiesz sobie za meza nieroba (oczywiscie wmawiając sobie ze on jest pracowity) i przekraczasz normalną norme zycia, uwierz autorko pracowite kobiety trafiają na leni ktorym  nie chce sie zarobic na rodzine i uwazaja ze:
kobieta nie dosc ze powinna urodzic dziecko
prowadzic dom to jeszcze zarabiac na rodizne,
a kobiety mniej pracowite na pracusiów tobie tez zycze abys byłą mądrzejsza i nie dała sie zagocic "do roboty" nic z zycia nie mając, bo my kobiety zawsze jestesmy poszkodowane...
takze korzystaj z rodzicow poki sie da tym bardziej ze nie jestes facetem i w przyszlosci nie bedziesz musiala łożyć na rodzine,
ps jesli masz chłopaka to powinien cie wspierac finansowo o ile pracuje np. w taki sposob ze placi za wasze wspolne imprezy albo za jakis wyjazd itp, wtedy oszczedzisz kase  na szkole jesli rodzice rzeczywiscie sa na tyle skąpi ze ci nie dadzą
ale sie rozpisalam uffff.......

moj chlopak pomaga mi Mądra Kobieto:) jest naprawde kochany. wspiera mnie tez zebym siebie realizowala.
czekam na pieniadze ktore mam otrzymac za prace. uwazam ze puki sa trzeba myslec o sobie i zrobic sobie w koncu te prawo jazdy... napewno sie przyda. uslyszalam jednak wczoraj od ojca ze to nie jest mi potrzebne i ze powinnam myslec zeby do domu sie dokladac bo on mi na bulki do pracy nie bedzie dawal wiecie co mysle ze oni nie chca mojego szczescia ja naprawde chce cos w zyciu osiagnac ....a oni a po co Ci to ?ale zeby dawac im kase to pierwsi wolaja.... poza tym dobrze wiedza ze jeszcze pensji nie dostalam a chyba mysla ze chowam te pieniadze po szafach.
mama kiedys byla inna, ojciec tez. zawsze slyszalam ze oni nie chca zebym miala tak jak oni w dziecinstwie. ale w momencie skonczenia 18 lat zaczal sie jakis szal! slyszalam ciagle ze jak skonczysz szkole to koniec dobrego. i tak przez 2 lata. a one szybko minely... jak byly powodzie byl  problem ze znalezieniem pracy... to w domu slyszalam wypominki i to ze mam termin do wrzesnia cos znalezc bo jak nie to mnie z domu wyrzuci. mama nic nie mowila ale tez nie bronila mnie, nawet nie pomagala mi pracy szukac... w koncu znalazlam i byli zadowoleni. a teraz minal mies a juz poruszona sprawa pieniedzy. ja jeszcze ich na oczy nie widzialam a juz chodza zdenerwowani ze jestem dorosla i powinnam przejsc na swoje... jestem pewna ze nawet jak im dam te 200zl na mies ( na wiecej mnie nie stac z pensji 800zl bo musze internet oplacac, szkole, telefon) to i tak powiedza ze malo... oj marze wyciagnac sie z tego domu... ale jak narazie to nierealne

Frytka rowniez Ci serdecznie wspolczuje tej chorej sytuacji, jak pisalam wczesniej mialam podobną sytuacje tylkoz e z jednej strony (ojca) nie pomogło po dobroci zeby sie zmienil to trzeba bylo go brzydko powiem "wychowac jak pieska" i pomoglo:) radze Ci nie badz grzeczną dziewczynką ktora sie boi pyskowac do rodzicow ktora sie boi wyrazic swoje zdanie bo to nic ci nei da wrecz przeciewnie- im bardziej bedizesz cichutko siedziala w kąciuku ze smutną miną tym abrdziej rodzice bedą Cie upokarzac,
ja umialam wyrazac swoje zdanie, jak chcialam to wrzeszczalam i domagalam sie swojego do tego stopnia ze powiedzialam ze nienawidze ich takimi jakimi są dopoki sie nie zmienią i nie bedize na moim- musisz umiec rzadzic w domu- prawda jest ze ten kto umie rzdzic w domu i wyrazic swoje zdanie ten bedzie mial dobrze, ja taka bylam bardzo domagalam sie swojego tego aby sie o mnie troszczyli a nie wysylali "na przetrwanie" tobie radze pokaz pazurki to iz nie dasz sobą pomiatac i ze tez jestes czlowiekiem i chcesz aby sie o ciebie troszczyli- bo wlasciciwe po to ciebie zrobili aby sie o Ciebie troszczyc- powtorz im to i ubiegaj sie o swoje nawet agresją krzykami wyrazaniem swojego zdania w dosadny spobob, to jest ciezke bo pierwsze proby nie zawsze pomagaja, ale kolejne jak najbardziej ja sie zaparlam bo jestem uparta osobą i wynegocjowalam co chcialam, takze nie badz cielątkiem ktore sie slucha rodzicow lecz wychowaj ich na swoj sposob to dziala tylko trzeba troszke w to pracy wlozyc:)

yvette zgodzę sie z Tobą ze wiele razy natykałam sie na ludzi ktorzy nie pozwola aby nimi rzadzic, byli ghorzej uparci ode mnie i wiesz co robilam? po prostu ich omijalam z daleka, nie chcialam miec z nimi kontaktu i nie mialam bo po co mi tacy ludzie z ktorymi czuje sie zle, takze jest proste wyjscie z sytuacji, niech tacy ludzie szukają ludzi ktorymi moga manipilowac, bo uparty z upartym nigdy sie nie dogadaja.
Co do sgrasji itp, jesli nie ma innego sposobu an rodzicow i jest tylko ten to po co ja mam sie meczyc psychicznie z nimi np rozmawiac aby zmienili swoje zachowanie itp jak to i tak nic nie daje a nawet przez to traktują czlowieka gorzej, a jak krzykne juz jest postep, takze wole rozwiazania ktore może są prymitywne ale za to najskuteczniejsze i bez wielkiego wysilku:) jak nie ma innego wyjscia to trzeba korzystac z wyjscia ktore jest, wiec uwazam ze kompletnie nie masz racji bo zapewne uwazasz ze konflikty nalezy zalatwiac jednynie "POKOJOWO" ale tak naprawde to wielkie g*wno daje, pokojowo to mogą sobie zalatwiac spokojne osoby a nie uparte... zeby cos osiagnac trzeba sie upominac o swoje, widac ze nie dokonca znasz zycie i relacje miedzy ludzmi...

W pewnym sensie zgadzam się z Yvette jeśli chodzi o podejście do rodziców.
Mądra Kobieto Konfliktów nie da się załatwiać pokojowo, bo już to samo brzmi jak oksymoron. To jak otwieranie drzwi niewłaściwym kluczem. Dziwi mnie Twoja wypowiedź, bo jest nadzwyczaj roszczeniowa. Bo sory, jakby w domu nie było, to nie Ty wychowujesz rodziców. A własne zdanie to można wyrażać inaczej, niż "pyskówką". Ale "musisz umieć rządzić w domu" to już mnie rozwaliło. Gratuluję Ci podejścia. Być może na rodzicach teraz coś wymusisz, ale w przyszłości takimi metodami raczej wiele nie wskórasz. A agresją, jak powiedziałaś wyraża się tylko słabość. Niestety... Ale to już są kwestie podejścia do tych spraw w domu.

Jeśli chodzi o "normalne" przypadki, to rzeczywiście, nie jest powiedziane, że rodzice mają żywić dorosłe dzieci. Ale znowu nie można generalizować i wrzucać do jednego worka każdej rodziny. Nie chciałabym znaleźć się na miejscu Frytki292 bo znalazła się w kiepskiej sytuacji...

W każdym razie, Yvette, nie każdy kto oczekuje od rodziców pomocy, to darmozjad. Uważam, że mimo wszystko tak dzieci od rodziców, jak i rodzice od dzieci mogą właśnie oczekiwać pomocy. I właśnie kompletnie niestety nie rozumiem, dlaczego rodzice, którzy twardo stoją na nogach mieliby dzieciom nie pomagać. Nie mam na myśli ani jakichkolwiek skrajnych przypadków, gdzie dzieci są niewdzięcznymi leniami lub rozpieszczonymi dotychczasowym życiem opływającym w luksusach. Mówię o normalnie myślących młodych osobach, które dopiero stają na nogi. Bez względu na to, czy mają wtedy 20 czy 25 lat.

Yvette mam wrażenie,że masz w sobie mało wyrozumiałości.Nie każdy potrafi świetnie rozwiązywać swoje problemy(pewnie by tu nie pisał) i nie każdy musi mieć podejście do życia takie jak Ty.Ilu ludzi na Ziemi,tyle rozwiązań i osobowości.Ty nie widzisz nic dziwnego w tym ,że rodzice mając możliwości nie pomagają córce finansowo(,tym bardziej ,że jak już ktoś wspomniał dziewczyna pracuje a nie obija się) , a kto inny liczy na pomoc i dopomina się , skoro prośbami jej nie dostaje.Zgadzam się z jednym ,iż mimo wszystko trzeba mieć do rodziców szacunek i żadna pyskówka nie jest mile widziana.Nie wiemy jednak jakie zwyczaje w tym domu "Mądrej Kobiety" panują i jak rodzice zwracają się do niej oraz czy rzeczywiście nie da się z nimi normalnie porozmawiać jak wspomniała. Rozumiem,że masz prawo wyrażać własną opinię i fajnie ,że to robisz,jednak szanuj czyjeś zdanie na dany temat i skoro udzielasz tu rad , ba! jesteś moderatorką odrobina empatii Ci nie zaszkodzi.Uwielbiam szczerość i rozumiem,że niektóre opisane zachowania mogą dziwić i irytować, bo sama nie raz skomentuję być może niezbyt miło , ale wydaje mi się,że w tym przypadku Twoje podejście jest za surowe.

Wszyscy tak skoczyli na Mądrą Kobietę a wydaje mi się że bezpodstawnie, za mało wiecie o całej sytuacji w jej domu by już wyciągać wnioski. Niektórzy mają problemy w domu, Wy widocznie wywodzicie się z doskonałych rodzin, więc o czym tu mówić.

A mi się wydaje, że aby odróżnić poprawne zachowanie od nie właściwego, nie trzeba mieć dobrego czy złego przykładu. To są jak dla mnie zwykłe normy społeczne. Logiczne jest, że skoro ktoś w jakiś sposób się zachowuje, to znaczy, że nie jeden ze schematów prezentowanych przez niego zachowań zaczerpnął z domu. Jest to zatem przypuszczenie, jaka może w domu być sytuacja... Ale tak jak znam np. sytuacje i z własnego i innych doświadczenia, gdy np. pije rodzic, to dzieci często myślą "nie zrobię z siebie alkoholika", czyli potrafią zauważyć co jest złe. Posługiwania się krzykiem przez rodziców nie zmieni krzyk córki, tylko nakręca złość jak spiralę.

Po prostu nie robi się czegoś, co się samemu krytykuje. I to jest jedna z rzeczy, którymi w życiu się kieruję.
I jeszcze jedno: choć są na tym forum (tak sądzę) osoby, które zdecydowały się pogadać w realu, to mimo wszystko dominują raczej dalsze stosunki i forumowiczki nigdy wzajemnie nie będą wiedzieć, jak dokładnie wygląda sytuacja. Mało tego - nie będą w ich skórze, z ich predyspozycjami, charakterem itp. Na tym polega forum, że pisząc posta starasz się trochę "wniknąć" w czyjąś skórę, ale też zachować dystans i chłodno spojrzeć na sytuację. Więc skończcie wreszcie z tym "poznaniem" sytuacji.

szczerze mowiac nienawidze krzykow. moj ojciec non stop cale zycie na mnie krzyczy.zauwazylam wczesniej ze to wywolywalo na mnie zly wplyw...dzialalo na moja psychike. stawalam sie agresywna dla niego i dla otoczenia... nie zrozumcie mnie zle ale on wlaczal mi agresora... ciagle powtarzal jaka jestem beznadziejna i wiele gorzkich slow ze mnie nie chce itp...czesto przez domowe klotnie dawalam sobie upust zlosci poza domem. bylam jak wulkan i nie moglam tego powstrzymac... bylo mi potem bardzo glupio ale odkad poznalam mojego R to nauczyl mnie zeby lekko do tego podchodzic, nie przejmowac sie, udawac ze nie slysze, odwracac sie na piecie. i naprawde dzieki niemu stalam sie znow normalna... duzo spokojniejsza w tej kwesti. bardzo mnie dowartosciowal i mowil jaka naprawde jestem. to co dzieje sie w domu nie rzutuje na innych juz... a moja psychika odpoczela ... ale nie do konca bo czasem bierze mnie chanrda i chodze zalamana...wiem ze czasem powinnam isc do psychologa ale jakos daje sobie rade . jeszcze mam na tyle sily ze nie potrzebuje porad lekarzy czy nawet lekow

Zainspirowana postami niektórych osób oznajmiłam mamie że będę się z nią składać po połowie na rachunki za energie (bo ona płaci całość)...