[facet] Bo ze mna jest coś nie tak - Netkobiety.pl

Rozumiem Cię doskonale.Ja również raz potrafię gadać bez przerwy, a następnym razem nie powiedzieć ani słowa.Jestem sama od ponad roku bo straciłam wiarę w siebie i nie potrafię zaufać i uwierzyć drugiej osobie.To bardzo męczące, a ja jakoś nie potrafię się zmotywować żeby to zmienić.Tak samo jak Ciebie ludzie postrzegają mnie na początku jako osobę zimną i nieprzystępną, nie dziwię się bo wiem, że faktycznie mogę sprawiać takie wrażenie.Dodatkowo przybija mnie mentalność ludzi z małego miasteczka, w którym mieszkam.

Witam!
Dawno tutaj nie zaglądałem... =] Przeczytałem Twojego posta i mam chyba deja vi (szczególnie wzmianka o znajomych) Każdy ma swoje priorytety, swoje cele, marzenia w których rzadko znajduje się dla mnie miejsce ale cóż tak już ten świat jest ułożony, również zamknięty w sobie spędzam dużo czasu na bieganiu ale tak raczej nowych znajomości nie znajdę... I to tyle o mnie, każdy coś pisał na wstęp, więc i jak kilka marnych wersów skleciłem ;d Co do porady hmm myślę, że musisz miec oczy i uszy szeroko otwarte z tego co widzę wokół jest więcej ymm "pokrewnych dusz" niż może się wydawac na pierwszy rzut oka... (wiem, że łatwo się gada:(...) Ja sam zamierzam tak właśnie zrobic, poszukac odpowiedniej osoby i spróbowac się chociaż troszeczkę otworzyc, oczywiście nie byle kogo żeby się kolokwialnie mówiąc nie "przejechac" ale sam powiedziałeś do odważnych świat należy
Ehh i jak zwykle monolog na pół strony może to głupie "lanie wody" jeśli tak to przepraszam, ale mam nadzieję że choc troszeczkę pomogłem. 3mam kciuki i pozdrawiam

Dratku jak widzisz, wiele jest takich osób, ja się sobie też po części taka wydaję. Czy Ty wiesz, że kobiety "lecą" na zimnych i wyniosłych mężczyzn :PPP Powiedz, gdzie spotkać takich jak Ty? Bo moim ideałem zawsze był facet, który powierzchownie byłby właśnie taki chłodny, nawet i wyniosły, a w głębi duszy - wrażliwy i nieśmiały - po prostu cud miód ;D

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi, fajnie napisać o swoich problemach i to wyrzucić z siebie. U mnie w pracy jest taki mały śmieszny grubasek co prawda pracuje na portierni ale co ja bym dał żeby być w jego skórze. Móc swobodnie pogadać z każdym o pogodzie, być szczęśliwym. Najgorsze że kiedyś taki nie byłem w gimnazjum byłem przewodniczącym klasy, występowałem w różnych olimpiadach, a nawet potrafiłem poprowadzić apel przed całą szkołą. A teraz? Została tylko ambicja i bierne patrzenie jak świat się obraca, a ja bez niego. A akceptacja? Nie bałbym się podejść do kobiety i ją zaprosić np na kawę tylko tego co dalej gdy czar pryśnie. Czuję się jak skończony tchórz może dlatego że ja nadal żyje stereotypem, że mężczyzna musi być twardy, ale ja taki kiedyś byłem gdzie to zniknęło? Boję się i czuje że żyje jak robot pracujący w fabryce który robi w dzień-dzień to samo, mówi mało w zasadzie tylko co od niego wymagają bez szans na "awans" w życiu do normalności. Wiem że to ja muszę zrobić pierwszy krok, wiem mógłbym pójść do specjalisty ale ja nigdy nie wierzyłem w takie rzeczy i wątpię czy bym się przed nim otworzył. Wybrałem poznanie drugiej osoby o podobnych problemach tylko znalezienie takie osoby jest bardzo trudne. Mam nadzieje że nie smucę za bardzo

Nelcia1988 oczywiście, że to nie jest złe. Też wolę spokojne wieczory przy dobrym filmie, dobrą książkę zamiast iść i się upić, czy coś (ja akurat nie piję, więc...) Ludzie są różni i nic tego nie zmieni.

Każdy ma inne upodobania, u mnie bywa to różnie.Czasem mam ochotę posiedzieć przy dobrej książce, a innym razem chciałabym wyjść gdzieś ze znajomymi, tylko, że choć lubię przebywać z ludzmi to nie potrafię jakoś nawiązać z nimi kontaktu.To prawda, że najtrudniejszy jest ten pierwszy krok, a ja nie mam pojęcia jak go zrobić.

Niekoniecznie.Byłam z różnymi facetami, każdy z nich był inny.Ostatni z nich był właśnie moim przeciwieństwem i nic kompletnie z tego nie wyszło.To już zależy po prostu od osoby.A teraz również szukam osoby takiej jak ja i wierzę, że wtedy może w końcu się uda (niekoniecznie chodzi o związek, ale również przyjaźń).

Wymieniłam twoje zalety, żebyś zobaczył ile ich masz - może to pomoże ci  w naprawie swojej samooceny. Moim zdaniem wszystko się o nią rozbija, wszystkie inne wady, które wymieniłeś mają w niej podłoże.
Masz tyle fajnych cech, może pora zacząć je dostrzegać i być z nich dumnym? Kto nie ma wad?

A mam pytanie - taki 'napoleonik' włącza ci się wyłącznie kiedy widzisz sukcesy innych czy ogólnie, kiedy bez patrzenia na otoczenie myślisz sobie 'mogłem się bardziej postarać'?