po awanturze mąż zniknął - Netkobiety.pl

Nie zamierzałam mu się rzucać na szyję:( Nawet nie mam ochoty po tej awanturze. Ma problemy, niedawno zmarł mu ojciec. Ale na ogól nie znosił tego źle, moze to jest przyczyna, ale... nie obchodzi mnie to, bo nie mogę byc tarcza na jego kłopoty. Wie, że może ze mną rozmawiać.
A to, że ślub jest dla niego niczym powtarza przy każdej sprzeczce:(
Wiele razy mówiłam mu, żeby nie wyładowywał na mnie swoich złości, bo to do niczego nie prowadzi dobrego. Jedynie do tego, że ja też zaczynam atakować we własnej obronie.
Czuje sie beznadziejnie. Nie moge wysiedzieć w pracy. Najchętniej leżałabym w łóżku, dając ujście swoim emocjom w poduszke...

Strasznie dużo tutaj zagadek. Czy Twój mąż chciał się żenić? Czy przed ślubem były takie cyrki jakie powyzej opisałaś?
Bezwzględnie powinniście iść na terapię radzenia sobie z agresją. Wieczne uciekanie od problemów ich nie rozwiązuje.

a ja myśle, że może trudno mu sie odnaleźć w nowej sytuacji, małżeństwo to poważna sprawa i czesto tak sie dzieje, że na poczatku faceci ne umieja sie odnaleźć. Dodatkowo strata ojca, może zebrało sie w nim zbyt duzo emocji, stad jego zachowanie. Nie możliwe, że po dwóch miesiącach przestał Cie kochac, chwilowy kryzys przechodzi, trzeba dać mu troche czasu.

Ja na poczatku tez miałam mały kryzys po ślubie, spowodowany rozłąką mego męża z jego domem rodzinnym, stawałam na głowie, zeby było mu u mnie dobrze,, jezdzilismy czesto do jego rodziców i powolutku wszystko dobrze sie ułożyło Faceci nie lubią czasem zmian, wbrew pozorom głęboko przezywaja swoje uczucia, to my kobiety naprawde wiele możemy znieść i jesteśmy silne

Więc skontaktuj sie z nim, poczekaj, porozmawiaj spokojnie

reszka, jak dla mnie - mąż nie miałby już gdzie wracać. Po powrocie zastałby spakowane walizki - nie ma "zmiłuj". Jednak zdaję sobie z tego sprawę, że sytuacja jest o tyle trudna i smutna ze względu na niedawny ślub... Niby miało być pięknie, ładnie, a tu mąż zmienił się o 180 stopni, jakbyś była przed ślubem z zupełnie innym mężczyzną... Wiesz, zastanawiające jest dla mnie pytanie alaclaudie, czy Twój mąż faktycznie chciał się żenić, czy może był też do tego ślubu przymuszony? To zadziwiające zachowanie dla człowieka po zaledwie 2 miesiącach życia małżeńskiego...

Moim zdaniem powinien zastać pusty dom. Wtedy otrzeźwieje i zrozumie jak bardzo Ciebie zranił - a to ułatwi mu przyznanie się do winy i szczerą rozmowę z Tobą.
To sprawi też, że będzie musiał wykonać jakikolwiek krok aby pokazać Ci - i sobie samemu zresztą też - czy naprawdę mu na Tobie zależy. Będzie musiał sam zadzwonić, sam Cię znaleźć, sam poprosić Cię abyś wróciła. Kłótnia kłótnią i ja wiem, że w jej trakcie mówi się różne rzeczy ale nigdy, przenigdy nie zaakceptuję ucieczki.
Mój chłopak w niechlubnym okresie swojego picia też raz próbował zwiać - i to moim samochodem. Oczywiście się potem kłóciliśmy, za chwilę godziliśmy i miało być już wszystko super. Nie minęło jednak kilka tygodni a sytuacja się powtórzyła tyle, że później był sprytniejszy i zwiał tak, żebym nie miała szansy go dorwać. Dopiero wtedy dotarło do mnie,że już za pierwszym razem powinnam mu dać jechać gdzie by chciał. A potem pozwolić mu martwić się konsekwencjami tego co zrobił.
W końcu tak zrobiłam - i dzięki Bogu, nie pije i nie wariuje już prawie rok, poszedł na terapię, zerwał z toksycznymi kumplami itd. Wystarczyło spakowanie jego ubrań i krótkie "zwiałeś? to nie masz dokąd wracać".

Najlepszym wyjściem więc, według mnie, to zostawienie go samego na tak długi czas aż będzie musiał podjąć taką czy inną decyzję. Inaczej jakakolwiek Twoja obecność będzie dodatkowym stresorem i powodem do następnej ucieczki albo kłótni.

Mąż nie został przymuszony do slubu - absolutnie nie. Poza tym nie jest człowiekiem, którego można do czegoś zmusić. Jest niezależny od nikogo. Zadzwonił do mnie dzis dwa razy. Nie chciałam z nim rozmawiać i dlatego nie odebrałam, a drugie połaczenie odrzuciłam. Tak wiec nie zadzwonił znowu. Jeśli chodzi o jego prace, to uprawia wolny zawód i nie ma obowiazkowości miejsca i godzin pracy. Chętnie bym wyszła z domu zostawiając go psutym jak wróci, ale z waznych powodów nie mogę. Rodziców mam daleko, a pracować muszę:( Muszę poczekać aż wróci. Moje postanowienie jak narazie jest takie, żeby go unikać i udawać, ze go nie ma. Zlekcewazyć, tak jak on zlekceważył mnie, śpiąc poza domem nie wiadomo gdzie. Nawiasem mówić, to nie wiadomo kiedy wróci... Ale jeśli jego bodźcem do tego zachowania było zastraszyc mnie, to marny pomysł wybrał:(

Nie mogę przecież rzucać się mu w ramiona i zachowywać jakby sie nic nie stało:( Chcę mu dać nauczke...

Ja na twoim miejscu nie wpuscilabym go do domu!A w najlepszym wypadku wzielabym z nim rozwod!!Jak wyobrazasz sobie zycie u jego boku?Miec z nim dzieci to porazka!! To zycie na bombie atomowej.dZIEWCZYNO-nigdy nie zaznasz przy nim spokoju,ja znam to,bo moj byly maz robil tak samo.Wybywal z domu po pierwszej lepszej klotni,upokarzal mnie przed cala moja rodzina,przed sasiadami,,z poczatku blagalam aby wrocil,szukalam go po ludziach,po innych okolicach nawet.A on wracal po paru dniach zadowolony,bez pieniedzy,z niewiadomo skad.Koniec tego!! Nie popelniaj moich bledow bo to do niczego nie prowadzi dobrego.Jak masz prace to poradzisz sobie sama w zyciu,taki typ jak on tylko cie wpedzi w depresje-nie daj sie!

Reszka powinnaś odebrać, dowiedzieć się co trzeba, a jeśli znów będzie się awanturował rozłączyć, komfort  rozmowy telefonicznej- zawsze można ją przerwać.
Nie wiem czy jest sens tego małżeństwa, ale jeśli dzwoni to odbierz i ni baw się w dziecko i wyjaśnij co się da, a może ta ucieczka była dla niego  potrzebna by się wyciszyć przemyśleć zmienić. I po to dzwoni, Brzmi jak cud, jak bajka, ale życie jest nieprzewidywalne.
To nie jest miła i komfortowa sytuacja ale dla Twojego dobra i komfortu musisz to wyjaśnić, nie wyjaśnione bardziej bolą.
Wiem jak u mnie z rodzicami bywało, jak tata chociaż wychodził na parę godzin bez słowa po kłótni to mama dzwoniła, powiedzmy raz nie odebrał za drugim razem odebrał pogadali wrócił i było dobrze, nawet jeśli jeszcze trochę pokrzyczeli i powiedzieli przykrości, a sa razem prawie 21 lat.
A czemu dzwoniła a tata odbierał, bo się kochają i martwią o siebie nawet w kłótni.

Wiesz, Reszko, życie nauczyło mnie, że czasem trzeba uciec gdzieś daleko, żeby móc ogarnąć swoje emocje. Kiedy człowiek nie ma możliwości wyciszenia, gdy targają nim emocje, nie radzi sobie z napięciem czy problemem to wtedy zaczyna być czepliwy, rozdrażniony, a do głosu dochodzą tzw.emocje wtórne (nie chcemy powiedzieć wprost o co chodzi, więc szukamy tematów zastępczych) i.... awantura gotowa. To prawda, że niektórych mężczyzn na początku małżeństwa przytłacza ciężar odpowiedzialności, strach i pytania ,,czy dam radę, czy sprostam oczekiwaniom"? I może ta nagła zmiana w zachowaniu Twojego męża taką właśnie przyczyną była spowodowana. Choć powiem Ci, że niepokoi mnie sposób w jaki ze sobą rozmawiacie. Czy tak powinna wyglądać miłość dorosłych ludzi? Nie obraź się, ale dla mnie to nie do pomyślenia, żeby dwa miesiące po ślubie, zamiast cieszyć się sobą, korzystać z tego co przyniosło życie potraficie tak krzyczeć na siebie, wyprowadzać się, w imię zranionej dumy nie odbierać telefonu.
To właśnie teraz trzeba najwięcej rozmawiać, o wszystkim! A może on właśnie przemyślał, chciał Ci coś ważnego powiedzieć, no sama pomyśl. On wyraźnie szuka kontaktu, bo może jest mu głupio, nie wie co ma zrobić i czy ma po co wracać, więc... I wiem doskonale, że ludzie się kłócą i wychodzą, ale, tak jak pisze Kami, czasem trzeba wyciągnąć do siebie rękę, aby tę drugą stronę tym rozczulić, ująć. Bo na tym też między innymi polega dojrzała miłość. Małżeństwo to sztuka dyplomacji i kompromisu, trudna, ale naprawdę można się jej nauczyć.

Mężczyźni to specyficzny gatunek, nawet jeśli przemyśli to bez rozmowy może nie chcieć wrócić bo zdał sobie sprawę co zrobił, jak boli i jak bardzo mogłaś go znienawidzić.
To co Ci powiedział... nie dziwie się że boli i jesteś wściekła, ale pamiętaj, ze właśnie to co powiedział to może byc dowód na to że on nie ogarnia swoich uczuć, że jest mu ciężko, i może czuć że nie sprawdza się w roli męża we własnym odczuciu nawet jeśli ty myślisz inaczej bądź myślałaś do tej pory.

I jeszcze jedno, myślę że jeśli on dzwoni by dalej triumfować i poczuć się silny że umiał Ci tak powiedzieć i jest "zwykłym zwierzęciem hodowlanym:P " to tym bardziej poczuł by się triumfatorem gdy nie odbierasz, bo myśli że jesteś słaba i unikasz bodźca. Gdy odbierzesz i porozmawiasz to czego nie miał by na myśli to będzie dobra decyzja

Tak więc nie martw sie tym że odbierzesz, i nie myśl w kategorii "wbrew sobie" bo popatrz, chcesz wiedzieć gdzie jest, chcesz żeby wrócił, to musisz porozmawiać bo inaczej nici z tego
Trzymaj się

Reszko od Ciebie zależy w jaki sposób go odbierzesz. Mozesz to zrobić oschle, ale też mozesz wyskoczyć- gdzie byłeś, co robiłeś, ja tu czekam ( co wg. mnie jest gorsza opcją jesli chcesz zeby on sie czegos nauczył).
Piszesz że tylko jego zdanie się liczy- dlatego pozwala sobie na pomiatanie Tobą. Zacznij się ze sobą liczyc i siebie kochać.
Jak juz pisałam zasugeruj mu że na kwiatku sie nie skończy, musi isc na terapię. Tobie przeciez szkoda tak młodego życia na bycie gosposią i maszyną do zaspokajania jego popędu.
Pozdrawiam

Uważam, że powinnaś odebrać telefon i dowiedzieć się co ma Ci do powiedzenia. Nawet jeśli ma Ci to sprawić fizyczny ból nie drąż sprawy i czekaj na to, co on powie. Nie pytaj, nie zaczynaj kolejnej kłótni. Jeżeli usłyszysz, że jest pijany albo jeżeli będzie udawał, że nic wielkiego się nie stało powiedz jedno krótkie zdanie takie jak "Jestem bardzo zraniona i smutna. Z chęcią z Tobą porozmawiam kiedy tylko zrozumiesz swój błąd. Dopóki jednak tak się nie stanie nie dzwoń do mnie." i się rozłącz.
Najgorsze co możesz zrobić to czekać na niego tak jak teraz - płacząc, histeryzując. Bo on przeczeka Ciebie i wróci dopiero wtedy kiedy tęsknota wygra z wściekłością. Jedna z dziewczyn już to opisywała na swoim przykładzie - ja miałam dokładnie to samo. Mijał dzień, dwa, trzy i już byłam tak zdenerwowana, że faktycznie mu się coś stało, tak zmęczona samotnością i niepewnością, że jak tylko wrócił to cieszyłam się z tego, że wreszcie jest. Niestety jednak to będzie tylko odłożeniem sprawy do następnej kłótni i następnej ucieczki.
Dlatego właśnie uważam, że powinnaś czekać na to, aż sam on zdecyduje, że chce rozmawiać i, co najważniejsze, przeprosić Ciebie.

Jest koniec tygodnia, teraz weekend. Spakuj kilka rzeczy i pojedź do rodziców albo do bliskiej przyjaciółki jeżeli nie chcesz koniecznie dzielić się z rodzicami takimi problemami. Musisz mieć kogoś realnego - nie tylko wirtualnego - z kim będziesz mogła porozmawiać i kto będzie przy Tobie teraz. Inaczej wszystkie Twoje emocje wybuchną gdy tylko mąż-włóczykij przekroczy próg. A wtedy, odpukać, pokłócicie się jeszcze bardziej.

I jeszcze jedno - absolutnie nie uważam, że powinnaś mu z miejsca wybaczać i zakładać, że zrozumiał swój błąd tylko dlatego, że zadzwonił. Wszystkie dziewczyny, które to sugerują nie rozumieją najwyraźniej, że facet głupi nie jest i doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że telefonem wybada jak się sprawa ma i czy może już spokojnie wracać nie nacinając się na wyrzuty i kolejne afery. Jeżeli chodziłoby mu o to, że oświeciło go nagle i zobaczył swój ogromny błąd to zamiast dzwonić wsiadłby do samochodu i przyjechał z kwiatami.

Odebrałam. Nie będę wchodziła w szczegóły, ale rozmowa była pozytywna. Wiem gdzie jest i jadę tam. Na jego zaproszenie. Być może robie źle. To się okaże... Mam wątpliwości co do tego... Ale jadę, zobaczę co dalej. Jednak pozwolę mu odczuć swój czyn.

Przyznaje racje mojej poprzedniczce! Powtorka z rozrywki bedzie wkrotce i bedzie wiecej takich powtorek..
To co mozesz zrobic rozsadnego Reszko to isc do adwokata i zlozyc pozew o rozwod.Z tego malzenstwa juz nic nie bedzie..

Zgadzam się z Kami90. Gdyby tak każdy chciał od razu skreślać swoje małżeństwo to chyba nie byłoby małżeństw po rozwodzie. W moim związku był okres ostrego docierania się, bywało naprawdę nieprzyjemnie i nie raz myśleliśmy o rozstaniu. Nie poddaliśmy się jednak i muszę przyznać, że tamten czas minął, a przy okazji wiele nas nauczył. Pozostawił jednak jakiś slad, który z każdym dniem się zaciera. Mam nadzieję Reszko, że Twój mąż zrozumie swój błąd. Musi odczuć jak bardzo Cię zranił i że nie pozwolisz sobie więcej na takie akcje. Inaczej sytuacja może się powtórzyć. Zachowaj spokój choć pewnie to niezmiernie trudne. Dasz sobie radę.

Nie, Reszko, nikt tu nie usprawiedliwia Twojego męża , staramy się Tylko pomóc Ci zrozumieć. To, że on zachował się niedojrzale wychodząc z domu, nie wracając potem do niego, to, że Cię obraził, zadał tyle bólu- na pewno jest naganne i nic tego nie usprawiedliwia. Człowiek powinien panować nad sobą i  nad słowami również. To co on zrobił świadczy tylko o jego niedojrzałości, ale czyż człowiek nie uczy się na błędach? Czasem trzeba mu tylko na to pozwolić, raz, drugiego już być nie powinno. Czasami po prostu ludzie robią różne rzeczy, a potem ich żałują, ale ciężko im się do tego przyznać. Uwierz mi, faceci to też ludzie, nie panują nad emocjami, mówią coś po to tylko, aby zranić, a że wiedząc gdzie uderzyć- robią to bardzo celnie.

Ty natomiast masz prawo czuć się oszukana, zawiedziona, rozczarowana, masz prawo czuć ból i wątpić w jego uczucia.

I tak jak dziewczyny już pisały, tylko rozmowa, szczera, choć pewnie bardzo trudna, jest w stanie cokolwiek tu wyjaśnić i pomóc zrozumieć do końca. Widzisz, jest Ci źle bez niego, a czy to nie jest znak, że warto na nią pozwolić? Ale to Ty powinnaś zdecydować czy tego chcesz, a on musi o tym doskonale wiedzieć. I jego powrót powinien nastąpić na Twoich warunkach. I paradoksalnie im więcej czasu teraz upłynie tym dla Ciebie lepiej. Facet musi trochę odetchnąć, mieć czas, aby przemyśleć pewne sprawy, a potem... zatęsknić. Bo emocje nie są dobrym doradcą, one ten obraz zaciemniają, a kiedy upłynie trochę czasu widać wszystko jakby wyraźniej. Głowa do góry, jesteś mądrą kobietą, na pewno podejmiesz słuszną decyzję, musisz tylko uwierzyć, że jutro może być lepsze.

Była rozmowa. Bardzo długa. Ale jej wynik jestem w stanie sprawdzić tylko w życiu. Słowa padły, obietnice starania sie, żeby nie dopuszczać do głupich awantur tez padły. Jak go wysłuchałam, to okazało sie, że to wszystko ma większe podłoże, wiecej sie tego wszystkiego nazbierało. Mam nadzieje, że się z tym uporamy, bo jednak na nim mi zależy... Niby razem, jednak osobno... Ciężkie to zycie:(

Ja też Reszko życzę powodzenia. Człowiek uczy się całe życie, a tym bardziej uczy sie panować nad emocjami i słowami, Oboje musicie jak najmocniej panować nad tym co nie raz bardzo będziecie chcieli wykrzyczeć i ująć to w normalne słowa i wypowiedzieć w konstruktywnej rozmowie
A Twoja rolą powinna być umiejętność w momencie zaczynających się starć "iskrzenia" przerzucenia wszystkiego na rozmowę. Powiedzieć np. "usiądź spokojnie, i powiedz mi (imię) co Cię boli co chcesz mi teraz powiedzieć, masz czas na szczerość. Mów" - nie przerywać wysłuchać, jak zacznie podnosić głos powiedzieć że tak wysłuchiwać nie będziesz i przerwać, i samej powiedzieć krótko i spokojnie co chcesz przekazać, i powiedzieć że tak może mówić.
Może zbyt idealistycznie patrzę na związek małżeński rozmowy itp. Ale czasem i tak trzeba
pozdrawiam

Boże co ci faceci wyrabiają:((( Trudno jest mi ocenić mój własny związek. Na innych tematach piszę tez o innych sytuacjach, które mi zgotował. To się zdarza, ale nienagminnie. Nie wiem dlaczego on tak wybucha:( Może ze względu na swoją stresującą pracę, a ja stałam sie osobą, na którą przekłada swoja złość:( Rozmawialiśmy o tym wiele razy. To nie jest typowy facet stosujący przemoc psychiczną czy fizyczną. Mam nadzieje, że mąż cos zrzumiał i juz nie bedę musiała się wam zalić:)