Łzy jako reakcja na stres. - Netkobiety.pl

Nie ma nic złego w łzach. CO jest złego w tym, ze płaczemy:) Czasem dobrze jest wypłakać i naprawdę nie ma co myśleć o tym, ze to jakiś problem:)

To zupełnie normalne. Ale jeśli Ci to przeszkadza, możesz nauczyć się nad tym panować. Musisz nabrać dystansu do świata. Ja na przykład też tak kiedyś reagowałam. I reaguję często nadal, gdy ktoś na mnie krzyczy, zarzuca mnie swoimi argumentami... To silniejsze ode mnie - płacz.
Musisz sobie uświadomić, że np. dana sytuacja nie spowoduje zawalenia się świata, są gorsze rzeczy, że nie ma powodów żeby się tym denerwować. Ciężko mi to wyjaśnić, ale mi po części udało się to zredukować:) ostatnio nawet aż za bardzo. Szaleję na punkcie chłopaka, który ma mnie w dupie. Chce mi się płakać, ale łzy mi nie lecą... Nie umiem...

Stres jest wpisany w nasze życie - nigdy go nie unikniemy, ale reakcje sa różne;) Ja co prawda nie placze, ale nie dochodzą do mnie racjonalne argumenty:)

Ja też płaczę, ale jak się już kompletnie zdenerwuję..

Jeśli łzy przynoszą Ci ulgę to nie ma w tym nic złego.;)

Ja mam bardzo podobnie. Często płaczę, ale to jest stan takiej "bezradności", kiedy nie mam argumentów, siły a emocjonalnie mi bardzo zależy na czymś , płaczę też często jak się boje. Warto z tym walczyć ale rzeczywiście tylko przez dystans do świata.... ale wiesz ja jak sobie tak konkretnie popłacze to czuje się taka oczyszczona.
Zastanawiam się jak to odbierają inne osoby zewnątrz jak to widzą czy jako słabość, infantylność, czy wrażliwość ? Mój mąż na przykład uodpornił się na to, w sumie mu się nie dziwię jestem w stanie płakać na filmie  z błahych powodów, to przy moim mega stresie tak samo ryczę i on już nie rozróżnia  teściowa mówi że jestem panikara. Najlepiej mam w pracy bo przy mega stresie płaczę kierowniczce a ona ma taki sam sposób obrony (ale nie płaczemy równocześnie )))

Ech, rozumiem te łzy. oamiętam, że w podstawówce nie umiałam ich zupełnie opanować. Ktoś mi mógł zadać zupełnie neutralne pytanie, ja je odczytałam jakoś dziwnie i płacz... Brrr. Ale w sumie teraz nie widzę w tym nic złego. Jak płaczesz, to dajesz ujście stresowi. Czyli w sumie wychodzi na zdrowie Wypłaczesz się i masz spokój. Gorzej, jak zaczniesz to tłumić. Docinki rodziny i rówieśników sprawiły, że nie potrafię się rozpłakać przy kimś, chyba, że znajduję się w stanie histerii. Nawet przy moim chłopaku nie potrafię się tak po prostu wypłakać. Efekt jest taki, że, chociaż automatycznie powstrzymuję płacz, nie umiem wyrazić emocji, kiedy trzeba, co kończy się dusznościami, kołataniem serca i skokami tętna.
Tak więc szczerze zazdroszczę tej umiejętności ujścia emocji.
Korzystając z okazji pochwalę się: ostatnio udało mi się rozpłakać na filmie "Portret damy", zamiast kilkugodzinnego leżenia i przeżywania filmu. Poleciały może ze 2 łzy, ale i tak postęp dwie godziny snu dłużej ;D

heh ja bardzo czesto reaguje na stres łazmai nie moge nad tym zaponaowac:)pozatym nie boj sie przeciez chłopak cie kocha to niby dlaczego ma Cie zostawic dlatego ze jestes wrazliwa??:)

Moim zdaniem dobrze, że człowiek reaguje na stres łzami. Wyleje się kilka łez a jak ulży na sercu?
Czasem rozładowanie emocji w ten sposób pozwala spojrzeć na daną sprawę z rozwagą i logiką.
Pod wpływem impulsu nic dobrego się nie wskóra - można tylko pogorszyć. Także jeśli stres jest silny a do oczu cisną się łzy - nie bój się płakać. To działa w pewnym sensie jak lekarstwo na stres

ja mam podobnie, niektórzy wyładowują złość krzycząc na innych, inni idą się upić, a ja ryczę
to pewnie dlatego, że tak się nauczyłam będąc dzieckiem, nie mogłam wyrażać złości w inny sposób, nie mogłam np. powiedzieć co myślę, bo groziło to laniem, nie mogłam się sprzeciwiać, więc ryczałam, najczęściej w poduszkę; teraz jako 'dorosła' osoba też tak robię

Mam podobnie. W napadzie złości i histerii, z nerwów zaczynam płakać. Takie sytuacje w których płaczę zdarzają się najczęsciej w domu. Gdzie na kłótnie i zarzuty w moją stronę reaguje płaczem. Silne nerwy powodują u mnie duszności i dławienie. Nie jest to przyjemne. Próbowałam z tym walczyć, jakoś panować nad sobą, ale to jeszcze gorzej

Czasami lepiej jest się wypłakać. Wypłakując się czuję sie jakoś lżej i spokojniej.

Mój chłopak zaakceptował to zachowanie, bo ono jest już wpisane w mój charakter.
W takim bądz razie jeśli partner cię kocha to zrozumie także twoje zachowanie.

Ja również tak mam jak Wy. Czasami jest lepiej się wypłakać i czuć jak nerwy uchodzą, potem jest już spokojniej i lżej na sercu!!!

ja tam lubię sobie popłakać....:)
wszystkie emocje odchodzą..i mogę wreszcie podjąć jakąś racjonalną decyzję!:)

A powinieneś się cieszyć. Lepsza taka reakcja, niż pożarcie się na zimno, mój chłopcze.

Dołączam się do tego zaszczytnego grona:)
Mam lęk wysokości. Ostatnio pojechałam z chłopakiem w góry, wyszliśmy na Kasprowy no i...szok. Wszędzie wysoko, mam też lekką agorę - wszystko się we mnie kumulowało.
Ale chciałam,żeby zobaczył jak najwięcej,dlatego towarzyszyłam mu w wędrówce po szczytach. Wzrok wbity w ziemię, jak tylko rozejrzałam się na boki, to serce biło jak szalone. U kresu wędrówki nie wytrzymałam. Szłam w ciszy a łzy same płynęły po policzkach.
Nie mam ataków histerii, wyciszam się i płaczę.
Chłopak bardzo to przeżył i docenił,że mimo lęków, dokonałam tego wszystkiego.
A że takie sytuacje mogą zdarzać się często,maluję oczy tuszem wodoodpornym

Czasem nie ma lepszego sposobu na rozładowanie negatywnych emocji, niż łzy. Ważne tyko, żeby potem umieć wziąć  ( się za ) kłopot jak byka za rogi.

widze ze strasznie duzo osob tak reaguje.

tez juz probowalam to opanowac probowalam sobie wmowic cos innego zeby tylko lzy nie polecialy ale nie bylo szans nad tym nie da sie zapanowac

Niestety w wielu sytuacjach nie można reagować łzami bo wezmą Cię za niezrównoważoną , mowa tu o wyższych instytucjach

Hmmm też czasem płaczę, nawet z byle powodu. Ale jakoś łatwiej mi powstrzymac łzy gdy wywołuje je np ktos mi bliski, niz np gdy stoje w kolejce a ktos mi zwróci na coś uwagę, nawet jesli grzecznie, kulturalnie to i tak wtedy robi mi sie gorąco i łzy cisną sie do oczu... hm ciekawe czemu

Mi również bardzo często zdarza się reagować płaczem. Jak sobie popłaczę to czuje w pewnym sensie ulgę.

ja tez glownie kiedy sie z moim kloce i tez chodz bym chciala to powstrzymac to nie ma szans lzy po prostu same zaczynaja leciec jak by ktos kran odkrecil...

tak bardzo mi na nim zalezy ze gdy tylko jest cos nie tak niesamowicie sie boje o nasz zwiazek i miedzy innymi placze no i tez dlatego ze jeste bardzo wrazliwa i gdy tylko powie chodzby jedno glupie zdanie to od razu robi mi sie przykro nawet jesli jest w zartach czasem, oczywiscie tlumacze mu ze nic sie nie dzieje (gdy chodzi np o zarty) ale boje sie ze on moze tego niezrozumiec i nie wytrzymac w koncu bo ile mozna ??

Łzy przede wszystkim pozwalają nam odreagować emocje i są chyba najbezpieczniejszym sposobem ich wyładowania. Poza tym mają wówczas zbawienny wpływ na cały nasz układ nerwowy, gdyż nie ma nic gorszego, ani bardziej obciążającego go niż stres, który nie znajduje ujścia. Tak więc, kochane, płaczcie kiedy tak czujecie i nie wstydźcie się tych łez .

ja od dziecka byłam płaczliwa. W trudnych sytuacjach moją reakcja jest płacz. Wolę wypłakać wszystko, niż gryźć to w sobie i nagle wybuchnąć jak to nie którzy robią i robia potem WIELKIE głupoty.

Dodatkowo ja odkąd mam dzieci zrobiłam sie bardzo wrazliwa na różne krzywdy. gdy widzę jakąs osobę płaczącą tak naturalnie, bez grania to cos mnie ściska w sobie i mam świeczki w oczach. Mąz zawsze mówi " ta juz płacze..."

Płacz najlepiej oczyszcza duszę...

Clover wspolczuje ci jak by moj tego nie potrafil zrozumiec to bym nie potrafila z nim byc bo jak mnie juz taka fale lez nachodzi to najbardziej potrzebuje jego wsparcia....

Też tak czasem miałam. Jak się za mocno zestresowałam, to czasem poleciały mi łzy.