Dostałam się na dwa kierunki studiów, które wybrać? - Netkobiety.pl

Polibuda w tym przypadku wygrywa, a po za tym wydaje mi się że pierwszy kierunek jest znacznie ciekawszy.

Sprawa pierwsza:
Nie traktuj studiów jak szkoły zawodowej, bo się srogo rozczarujesz a po studiach dowiesz się, że Twoja wartość rynkowa oscyluje w epsilonowym otoczeniu zera. To tyczy się również politechnik. Każdego roku politechniki opuszczają tysiące studentów bez szans na pracę. Nie dlatego, ze studia są do bani, tylko dlatego, że wydawało im się, że politechnika, w przeciwieństwie do uniwersytetu, uczy zawodu. Otrzeźwienie przychodzi na pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej, która rozpoczyna się od pytania "co pan/pani umie?".

Osobiście doradzam politechnikę, ale z zastrzeżeniem, że doświadczenia zawodowego musisz liznąć w trakcie studiów. Liznąć, a nie przesiedzieć studia w biurze. Uczyć się samodzielnie, bo program studiów to w 50% sztuczne tworzenie miejsc pracy dla wykładających tam ofiar ekonomii politycznej socjalizmu.

Sprawa druga:
Właśnie wszedł "system boloński", który jest właściwie ciosem dobijającym
polską edukację. Centralni planiści na siłę starają się ze studiów zrobić szkoły zawodowe. Nie daj się tym s.*m oszukać! Po studiach będzie masa rozczarowań.

Sprawa trzecia:
Języki obce. Po prostu MUSISZ opanować biegle język angielski w mowie i piśmie. Oglądaj jak najwięcej filmów po ang. bez napisów albo posiłkuj się napisami oryginalnymi, żeby wyrobić sobie ucho. Kiedy na luzie jesteś w stanie przeprowadzić rozmowę po angielsku przez telefon, jesteś w domu. Nikogo nie interesuje "poziom B2" albo "angielski średnio", bo w ten sposób po prostu nie da się prowadzić codziennych rozmów od których zależy wykonanie pracy. Aby uświadomić sobie skalę problemu zauważ, że ludzie mają problemy z komunikacją w języku polskim (natywnym), co często dyskwalifikuje pracownika. Bez biegłej znajomości angielskiego zapomnij o pracy w jakiejkolwiek międzynarodowej firmie.

Sprawa czwarta:
Wybieraj takie branże, które są nieregulowane przez państwo. One się rozwijają, co zwiększa twoją mobilność zawodową. Nie myśl, że jest coś takiego jak "stała i pewna praca". Takich zwierząt po prostu nie ma.

Co od inżynierii biomedycznej: produkcja aparatury medycznej jest bardzo silnie regulowana (bezpieczeństwo), kosztowna i nie ma tam miejsca na małe firmy, co znacznie zmniejsza liczbę miejsc pracy. W większości jest to handel aparaturą. Projektowanie jest dla ścisłej elity i droga tam nie prowadzi przez uniwersytet, ale przez kilkuletnią praktykę inżynierską i... no cóż... to jest branża zdominowana przez mężczyzn, którzy wytrzymują silną presję.

Sprawdź dokładnie profil absolwenta (najlepiej skontaktuj się ze studentami) i dowiedz się, czy jest zapotrzebowanie na ludzi w tej branży.

To jest bardzo ważne! Ja tego nie zrobiłem i dziś żałuję, bo mniej więcej na 4-tym roku (5-letnie mgr) u większości studentów nadchodzi coś w rodzaju kryzysu wieku średniego i czas na gorzkie podsumowania. Wtedy mniej więcej zaczynają się dla nas otwierać drzwi do pracy w branży i uświadamiamy sobie, gdzie popełniliśmy błędy, które tematy należało pominąć a na których zagrzebać się w książkach itd. Gdybym to zrobił to po prostu nie zmarnowałbym 2 lat na bzdury i miał znacznie lepszą pozycję zawodową. Acha, ja studiowałem elektronikę i jestem ogólnie zadowolony. Tylko źle mi, bo miałem złoty róg i go zgubiłem.

Przejrzyj ofery pracy, wybierz się do biura karier i zapytaj. O ile się orientuję to w Polsce nie ma i raczej nie będzie rozwiniętego przemysłu w sektorze biomedycznym co praktycznie gwarantuje, że taki kierunek jest jedynie przechowalnią zmumifikowanych "pracowników naukowych" oczekujących nadania im "przywilejów emerytalnych".

Sprawa piąta:
Zorientuj się jak na uczelni wygląda współpraca międzynarodowa. Możliwość odbycia wakacyjnych praktyk za granicą (w zawodzie!) BARDZO pomaga przy szukaniu pierwszej pracy. Na zachodzie normą jest wypisanie na koniec listu referencyjnego. Kiedy masz puste CV, referencje są na wagę złota.

Sprawa szósta: pamiętaj, że będziesz musiała w ciągu życia kilka razy zmienić zawód. Zbieraj jak najwięcej przenośnych umiejętności. Jeżeli masz jakiś talent do języków obcych, rozważ naukę hiszpańskiego i/lub francuskiego (hiszpański jest dla polaka łatwy). Razem z angielskim te 3 języki pokrywają 50% populacji tej planety, co znacząco rozszerza twoją mobilność zawodową. Teraz to może nie jest ważne, ale jak stuknie ci 40 albo 50, docenisz to. *Zwłaszcza* jeżeli celujesz w zarządzanie.

Sprawa ostatnia: od wszystkich reguł są wyjątki.

Jak chcesz się dowiedzieć jak wyglądają studia politechniczne, to smiało pisz, np. mailem.

Inżynier to dosyć szerokie pojęcie i różni się w zależności od tego, czy
rozpatrujemy go z pozycji państwowego regulatora czy rynku pracy.

Z punktu widzenia rynku, inżynierem może zostać każdy, kto potrafi coś zaprojektować.

Dowiedz się, co się robi na tych stanowiskach. Wizje kariery zawodowej nie zawsze się spełniają. Wiele takich stanowisk to tak naprawdę siedzenie przy taśmie w fabryce i sprawdzanie, czy produkty są dobrze zapakowane. Przy
poszukiwaniu pracowników stosuje się takie samo ściemnianie jak przy sprzedaży cudownych kosmetyków. To tyczy się wszystkich branż, od informatyki przez budownictwo po elektronikę.

Podejrzewam, że o zawód należałoby się zatroszczyć osobno w trakcie studiów, które sprzedają masę wiedzy, z którą trzeba samemu trzeba coś zrobić. Znam ludzi po inżynierii biomedycznej na politechnice, który pracują jako:
* programiści
* projektanci elektroniki
* przedstawiciele handlowi w branży medycznej
* specjaliści od cyfrowego przetwarzania obrazów (nic związanego z grafiką i fotografią)

Zresztą, jeżeli chodzi o zagadnienia projektowania, to w niemal każdej branży specjalistycznej potrzeba wielu specjalistów z różnych dziedzin. Przykład: jedynymi osobami które znam, które mają coś wspólnego z inżynierią biomedyczną są specjaliści od cyfrowej obróbki sygnałów, absolwenci... Telekomunikacji. W firmie gdzie pracuję programiści z wykształcenia zajmują się projektowaniem układów optycznych do systemów przetwarzania
obrazu, które sami programują. Tak więc... cóż... wykształcenie ogólne jest na wagę złota.

Tak naprawdę specjalizację zawodową wybierzesz sobie świadomie dopiero wtedy, kiedy zobaczysz nieco rynku, więc łap okazje do praktyk nawet za darmo i jak najwcześniej choćby po to, żeby zobaczyć, jakie ludzie rozwiązują problemy. Z tego punktu widzenia od razu dostrzeżesz, które kursy są ważne a które tylko marnują czas.

Poszukaj forum studentów i uderzaj bezpośrednio do nich. Ale nie traktuj opowieści zbyt poważnie, ludzie lubią dramatyzować. O całkiem przyjemnych kursach krążą na forum mojej uczelni niestworzone historie, w których brakuje tylko wątków morderstwa i gwałtu.

Aaaa! I zapomniałem o jeszcze jednej bardzo ważnej rzeczy: koła naukowe.
To tam ludzie uczą się najwięcej. Od lat na mojej uczelni wszyscy doradcy toku studiów radzą tak: nie patrz na opisy kursów, patrz jakie działają koła naukowe. To jest ostateczny test i wyznacznik jakości każdej uczelni i kierunku studiów. Kto reprezentuje dobre uczelnie na targach edukacyjnych? Koła naukowe a nie biura promocji. To mówi samo za siebie.

gratuluję dostania się na dwa tak ciekawe kierunki..ja też się nie wyłamię i radzę iść na politechnikę, jako pani inżynier będziesz mogła przebierać w ofertach...chyba, że masz możliwość studiowania jednego kierunku dziennie, a drugiego zaocznie, na początku będzie Ci ciężko, ale z doświadczenia wiem, że potem to Ci się będzie opłacało

Inżynierię biomedyczną bierz i się ciesz, czadowy kierunek, koleżanka bardzo chciała sie dostac, ale nie udało się, a Ty jak sie dostałaś to szybciutko na to idź, szczerze!