depresja partnera - Netkobiety.pl

NIe dziw sie sobie, ze potrzebujesz wsparcia.
Ja nie jestem w takiej sytuacji, ale to ze szukasz jakieś pomocy to bardzo dobrze. Może udaj sie do psychologa. Opowiedz mu wszystko, on powie Ci jak sobie z tym radzić, jak postępować z partnerem, itd.
O to chodzi, żebyś Ty się nie załamała

Jestem mężatką od 5lat (wczoraj była rocznica-zapomniał), mój P. jest chory na depresję leczy sie od kilku lat. Małgosiu to ciężki zwiazek. Nie rozmawiam z nikim o tym. Ale moze tu... podobno pomaga.
Mamy trzyletnią córeczkę mogę powiedzieć, że wychowuję ją sama. Wszystko skupia się tylko na nim:jego problemy, jego praca, wymyślone choroby...itd. Ma dobrą pracę, nowy samochód, mieszkanie własne, fakt kredyt też, ale nic go nie cieszy, ciągle czegoś szuka... U psychologa był wiele razy i twierdzi, że "oni nic nie wiedzą, nierozumieją". Jest mi naprawde bardzo ciężko zwłaszcza, gdy przychodzą te jego "gorsze dni".Czasami się zastanawiam kto w tym zwiazku jest kobietą. Zawsze wydawało mi się, że kobiety częściej narzekają na życie - pomyliłam sie. Ostatnio pomyślałam sobie, że dobrze by było sobie czasami na siebie pokrzyczeć czasami krzyk rozładowywuje, ale nie w tym przypadku. Tu w domu nie wolno krzyczeć, nawet czasami rozmawiać, mówić do siebe... To złożona choroba, czasami się poddaje, jednak nadal wierze, że będzie znowu normalnie.

Piszesz Małgosiu, że może być gorzej? Tak to prawda ciągnie się ta choroba już bardzo długo, chyba zaraz po ślubie były początki. Zaczęło się od "napadów lęku", a później cała seria dziwnych zachowań. Nie wiem dokładnie co mówiły panie psycholog (nie pytam dociekliwie) przypadkiem wymsknęło mu się, więc nie jestem pewna czy to sedno (pewnie nie), ale początki to duża wina Jego matki (nadopiekuńcza matka jedynaka). Napewno przeprowadzka zaraz po ślubie do innego miasta, bez znajomych, rodziny, nowa odpowiedzialna praca i myśle że ciągle coś nowego. To takie główne  problemy, ale co takiego się dzieje w jego głowie- nie wiem. Najgorsze,że nie moge przewidzieć następnego dnia. Czy z nami (córka,ja) porozmawia, czy trzaśnie czymś, czy dokuczy słowem... Jeden raz w życiu popchnął mnie, gdy huśtałam przemęczona niemowlaka w wózeczku. Był to dla mnie szok. Fizycznie nie zdarzyło mu się już mnie skrzywdzić choć wiele razy miał ogromną ochotę. Przecież ja nawet nie krzycze, robie w domu wszystko, staram się pracować jak najwiecej.Zawsze myślę teraz najpierw o córce (choć staram sie żeby nie zauważył tego pierwszeństwa) później o P. Moim kochanym P. Zastanawiam się czasem czy mogłabym odejść. Nie nie odejdę. Wiem,że sama się wykańczam.Patrzę w lustro i kompletnie się nie poznaje...Moja dusza chce żyć tak BARDZO CHCĘ ŻYĆ, ale moje ciało jest w opłakanym stanie. Na szczęście mam moją W. To moja radość. Czasem myślę, że po tabletkach które bierze będzie  wielka poprawa. Jakiś czas temu lekarz psychiatra (chodził do psychologa i do psychiatry) powiedział że ma je brać minimum rok. Oczywiście sie załamał,że aby było mu trochę lepiej musi brać leki. A ja widzę chyba poprawę po nich. Niewielką, ale jednak. Przynajmniej nie jest czesto agresywny i nierozładowywuje sie na dziecku. Tego raczej nigdy nie zrobił. To mnie cieszy. Fakt, wyczuwam "momenty" wychodzę z małą. Ciągle wierzę w poprawę. Przecierz są dobre dni. Cholernie dobre dni. Złapałam się na tym,że nawet w te dni ja czuję niepokój, czy to potrwa do końca dnia a może zaraz uśmiech, dawniejszy dowcip, humor się skończy? Być może leki, być może moje przyzwyczajenie do strachu , nie wiem ale myślę, że chwile te lepsze trwają dłużej. Do psychologa narazie zawiesił chodzenie, próbuje czasem o tym wspomnieć, regularnie chodzi do psychiatry i myślę, że właśnie prochy działają. Więc jesli mogę coś doradzić to znajdź odpowiedni moment i zaproponuj psychiatrę (psychiatra dobiera odpowiednie leki) wiem, że trudne zadanie przed Tobą. W Waszym przypadku (nie znam szczegółów) ale psycholog cudów raczej nie zdziała. Pozdrawiam gorąco.

Pewnie będzie Ci ciężko.Ale może powinnaś spróbować go uświadomić,że w tym wszystkim nie jest sam,że jego cierpienie przekłada się na cierpienie bliskich.
W sumie to najważniejsze żebyś przy nim była bo teksty typu : 'będzie dobrze' nie zadziałają,albo mogą wręcz odwrotnie na niego zadziałać. Tak naprawdę oboje potrzebujecie pomocy.

Może ktoś zna się na tym lepiej niż ja... powiedzcie mi proszę, czy to, że partner ma depresję oznacza albo powinno oznaczać, że mamy rezygnować poniekąd z wyrażania swoich emocji? Załóżmy, że coś w jego zachowaniu bardzo mi się nie podoba, coś niszczącego mnie, wpędzającego mnie w różne nieciekawe stany. Kiedy próbuję z nim o tym pomówić wpada głębiej w swoją depresję, zamyka się jeszcze bardziej. We mnie wtedy z kolei prócz minusów, które mam z jego postępowania, frustracji, że nie rozwiązaliśmy sprawy narasta jeszcze poczucie winy.

Chciałabym wiedzieć, czy tak po prostu jest w związku z chorym, to coś do czego trzeba przywyknąć, bo taki tego urok czy być może coś źle rozumiem, albo czegoś nie widzę.

Wrzucę sytuację z drugiej strony. Chorowałem na depresję wiele lat. Byłem w zwiąku. Dziś z perspektywy faceta, który pozbył się depresji mogę rzucić trochę światła.

Dokładnie jakbym czytał o sobie z czasów depresji.

No więc po kolei:

Wsparcie partnerki w czasie depresji jest ogromnie ważne. Niestety osoba, która jej nie przeżyła chyba nie jest w stanie zrozumieć tej choroby. To jest bardzo trudne i skomplikowane. Ale właśnie wtedy najbardziej marzyłem o wsparciu ze strony partnerki.

Wsparcie to nie jest ustępowanie na każdym kroku. Ustępując w każdej sytuacji nie pomagasz. Ugłaskiwanie depresji sprawia, że staje się ona lżejsza (dla chorego, cięższa dla partnera) przez co jest mniejsza motywacja do pracy nad nią.

Z drugiej strony ignorowanie potrzeb, smutku to też zły sposób. Przez to chory partner poczuje się odrzucony, upokorzony i niezrozumiany. Najlepiej znaleźć złoty środek. Łatwo mówić...

Popatrz na to tak: partner nie jest depresją. Depresja to choroba która mu się przydarzyła. Wspieraj człowieka ale nie wspieraj choroby.

Przykładowo - gdy jest smutny dobrze jest podejść, przytulić ale źle jest chodzić na palcach wokół takiej osoby. Trochę jak z niepełnosprawnym - na ile się da traktuj jako normalnego człowieka. To tylko niektóre jego elementy wymagają specjalnej troski.

Depresja to choroba emocji i nadwrażliwości. Zacznij zauważać to, w jaki sposób rozmawiacie. Nazywaj emocje. Np. zamiast "znów mnie ignorujesz" lepiej powiedzieć "czuję się niezauważana przez Ciebie". Mów o swoich uczuciach, może pozwoli to rozkręcić ludzką rozmowę. Kluczowe - zamiast "bo ty coś tam" zaczynaj zdanie od "czuję się".

Istnieje coś takiego jak "zespół niezaspokojenia emocjonalnego". Do niektórych emocji trzeba dorosnąć. Mogę mieć 20, 30, 40 lat ale wewnętrznie mieć emocje na poziomie 10-latka. A tu nagle wielki świat oczekuje ode mnie czegoś, na co nie jestem gotowy. Z tego może zrodzić się depresja. Niestety nie wiem jak to się leczy, ja poradziłem sobie sam (z wielkim trudem) ale może to będzie jakiś trop.

Uwaga - opisuję to z własnej perspektywy. To nie znaczy, że inny facet cierpiący na depresję będzie miał tak samo, ale mam nadzieję, że pomogłem.

Moja partnerka (była) próbowała jakoś mi pomagać, ale nie dawałem się wysłać do psychiatry.

Ja podobnie uważałem. Nie chciałem brać leków bo wtedy stracę bycie sobą. Bałem się, że ja to ja i że w wyniku leczenia stracę swoją osobowość. Dziś z perspektywy mogę powiedzieć, że to kompletna bzdura. Depresja jest chorobą, która utrudnia rozwój osobowości. Bez niej jestem o wiele lepszą wersją siebie.

Zacząłem się leczyć (najpierw u psychiatry, lekami, potem terapią) gdy już było tak źle, że w zasadzie było mi wszystko jedno co się ze mną stanie. Trochę pomogła mi przyjaciółka (nie partnerka), która na siłę wykopała mnie do psychiatry. To ustawiło mi kierunek, na zasadzie, że "staram się zrobić coś z depresją".

Skutecznie wyleczyłem się sam, ale terapie i leki pomogły rozpocząć proces leczenia.

Jako partnerka co możesz zrobić? Cóż, staraj się wysłać na terapię i do psychiatry. Naprawdę nie ma co się bać leków, teraz są dostępne o wiele lepsze leki niż jeszcze 10-15 lat temu. Lesze, czyli nie przytłumiają i nie zmieniają osobowości (jak np. alkohol czy używki zmieniają to, kim jesteś) ale faktycznie uwalniają od najczarniejszych emocji. Terapia to po prostu rozmowa więc nie zmieni tego, kim Twój partner jest bez jego zgody.

Tylko gdy po wizycie u jednego psychiatry czy terapeuty nie zadziała, nie wolno się zrażać. Ja przeszedłem przez kilku terapeutów zanim trafiłem na odpowiedniego. To jak z szukaniem przyjaciela - od razu nie spotkasz w pierwszej poznanej osobie.

No a ostatecznie - jeśli partner broni się rękami i nogami to możesz pomoc mu tylko o ile sam chce sobie pomóc. Jest dorosłym człowiekiem. Nie możesz popadać we współuzależnienie od jego złych nastrojów. Jest tu obok wątek "profesjonalna ofiara" - trzeba się upewnić, że partner nie ma coś z tego.

Powodzenia

Niekoniecznie dna, ale depresja jest samolubna. Pozwala skupiać się na sobie i pozostać wiecznym dzieckiem (nieszczęśliwym), które oczekuje pomocy od całego świata samemu mało się wysilając. Mówię z własnego doświadczenia. Zaznaczam, że u innych może tak być, może być inaczej. A może nie ma depresji tylko jest mega marudą?

No właśnie, sama sobie odpowiadasz. Możesz pomagać w sytuacji depresji ale nie czyń go dla niego wygodną.

Mój znajomy na marudów i narzekaczy miał dobrą metodę. Powtarzał jak zdarta płyta: "Ty jesteś odpowiedzialny za swoje życie. Co zamierzasz zrobić?". To fajna metoda bo zmusza do wydoroślenia. Zadaj mu to pytanie i zobacz co odpowie. Stawiam dolary przeciw orzechom, że będzie się wykręcał rękami i nogami od podjęcia jakiegokolwiek wysiłku żeby poprawić swoje samopoczucie. Dlatego zdarta płyta.

To nie jest tak, że nic Cię nie obchodzi. Oczywiście masz troskę o drugiego człowieka ale nie swoim kosztem. Porównaj to do sytuacji w samolocie, gdy lecisz z dzieckiem i zawsze mówią, żeby maskę tlenową założyć najpierw sobie, potem dziecku. Jeśli zaczniesz zakładać najpierw dziecku, zemdlejesz i oboje się udusicie. Podobnie tutaj - w tej chwili depresję ma jedna osoba (niezdiagnozowaną). Nie daj z tego zrobić sytuacji aby depresję miały dwie osoby.

W sąsiednim wątku o profesjonalnej ofierze (a wyczuwam, że trochę masz doczynienia z czymś takim) jest bardzo fajna odpowiedź Wielokropka, która owszem, pomaga ale bez szkody dla siebie (pod koniec tej strony http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? … &p=5). To przykład zdrowego podejścia do pomagania.

Averyl. Z tego co piszesz to nie wiadomo, czy Twój mąż faktycznie ma depresję. Może po prostu jest wprawnym manipulatorem i cierpiętnikiem?

Zastanów się kim dla niego jesteś - partnerką czy mamusią? Może on potrzebuje wiecznego głaskania po główce i usuwania gałązek spod nóg? Jak się z tym czujesz?

Pewnie bywają kobiety lubiące być w takiej roli (tak się domyślam). Ale musisz zastanowić się co Ty czujesz, jak chcesz żeby wyglądał Twój związek.

Jako dzieci przyzwyczajamy się, że rodzice zapewniają nam wszystko do życia - jedzenie, ubranie, ciepło, internet. A potem przychodzi dorosłe życie i facet ma się odnaleźć jako partner, odpowiedzialny, dorosły, samodzielny i jeszcze dający coś od siebie. Wielu (chyba większość) facetów gubi się w tej roli. Mama przybiegała na każdy grymas, teraz partnerka nie przybiega, może jak zwiększę poziom grymaszenia przybiegnie? Dalej nie? Zwiększę dalej bo nie znam nic innego. Aż w końcu będę wiecznie niezadowolony, w depresji itp.

Pamiętaj, że jesteś odrębną osobą od niego. Nie odpowiadasz za niego, pomagasz z własnej woli. Na ślubie powiedziałaś "tak" z własnej, nieprzymuszonej woli. Spróbuj podejść do tego na zasadzie "mogę Ci pomóc ale nie swoim kosztem".

Możesz poradzić się psychologa jak sobie radzić w takim związku, ale gorąco zachęcam do odwiedzenia kilku różnych. Psychologowie to też ludzie, są lepsi i gorsi, wiem z własnego doświadczenia.

Jest też świetna książka "Żyć w rodzinie i przetrwać". Polecam.

EDIT: Zaznaczam, że to co piszę to moje przemyślenia, mogą pasować albo i nie. Każdy człowiek jest inny.

Nie mam na myśli Twojej nadopiekuńczości tylko, że facet może podświadomie od Ciebie tego oczekiwać. Oczywiście takie mechanizmy nie zawsze są świadome. Może sobie nie zdawać sprawy że manipuluje emocjami.

Nie potrafię podać recepty jak zmienić takiego faceta. Nawet nie wiem, czy to możliwe. Ja się zmieniłem ale byłem już zmęczony moim własnym nastawieniem do świata. Dodatkowo od dziecka mam kontakt z psychologią, czytałem książki itp, więc jestem oswojony z ideą, żeby iść do lekarza. Ale jak ktoś się zaprze to nie przetłumaczysz.

Co chcę powiedzieć to dbaj przede wszystkim o siebie, nie daj się pogrążyć, współuzależnić. Nie daj się wciągnąć w chorobę. Jak pomagać to tylko na zdrowy sposób.

Tu trochę kończą mi się pomysły, ale możesz pytać bez obaw. Odpowiem najlepiej jak umiem.