CZY DA SIĘ ŻYĆ ZE ŚWIADOMOŚCIĄ, ŻE ZDRADZIŁA CIĘ NAJBLIŻSZA CI OSOBA?? - Netkobiety.pl

Batrix, nie dałaś "drugiej szansy" ? Nawet nie zdajesz sobie sprawy jak facet potrafi zrobić z siebie ofiarę. Ale po kilku miesiącach odzyskuje pewność siebie (niestety) i zaczyna się wszystko od nowa......

Da sie zyc... ale daleko, daleko daleko... i bez podawania numeru telefonu i nowego adresu

Witam mam ten sam problem. Zdradził już po raz drugi i to w odstępie3 lat , chciałabym poprostu zapaść się pod ziemię zniknąć . Boli potem przechodzi na chwile i znów boli , tym razem jest troche lepiej bo raz już to przeżyłam. Zostałam z nim bo kochałam ,niemiałam gdzie pujść,ze względu na syna , z obawy że będe sama do końca życia.Teraz wiem że był to największy błąd w moim życiu, ale nadal boję się samotniści. On zdradzil ale to ja wstydzę się tak bardzo że nikomu ze znajomych o tym nie muwiłam niechce słyszeć a niemuwiłam , po co z nim zostałaś i tp. zupełnie niewiem co dalej robić ...............

Witajcie. Jak zdradzil raz to zdradzi kolejny i kolejny. Niestety doświadczyłam tez tego i nie potrafie odejść bo nie mam na tyle sily. Zycie jest trudne bo zaufania nigdy juz nie bedzie a jesli dwoje ludzi staje dla siebie obcymi to juz jest tragedia. Niestety zyje w takim toksycznym związku.

blondi1....nie dałam drugiej szansy ,bo o nia nie poprosił nawet....
Czekałam 7 miesiecy...tak kochałam ,że zagryzałam usta i wyczekiwałam kiedy się ocknie.Bywał nadal po pół nocy tu i tu..wreszcie powiedziałam DOŚĆ! Kazałam mu isc do niej sobie.Był tak obrazony ,że szok...bo jak ja mogłam....!
Teraz nadal jest niby z nią,ale wiecej chyba tu siedzi niż tam.Mamy synka, wiec obarczyłam go obowiązkami.Na podwórku a to kosi sobie trawkę,a to coś porobi w garażu,a ona mu pierze teraz...gotuje,a potem On siedzi tu do nocy....

Ja pilnie obserwuje sobie i choć była juz mowa o rozwodzie....to było to 2 miesiace temu.Teraz nawet nie porusza tematu,uśmiecha się do mnie, obserwuje...nie wiem czy gra na moich uczuciach czy naprawde teskni jak mówi,ale i tak nic z tym nie robi.A ja cóż......obserwuje sobie.....a tamta?....chciała go opierac  i karmic??;) no to teraz to robi...role się odwróciły,tylko ,że On w moim łózku nie ma co juz szukac...mdli mnie na sama mysl ,ze robił to z nami obydwoma.....a fee

Heh może i jestem młody ale mam swoje zasady których się twardo trzymam, trzymałem i będę trzymał ( mam taką nadzieje i wieże w to)...
Po za tym jeśli się się kogoś kocha to jest mu się wiernym...
A gadka że kryzys wieku średniego to tylko próba tłumaczenia samego siebie...
Po z postu niżej wyczytałem jaki jest teraz miły bo się boi... Wie że możesz się rozwieś z nim i boi się tego bo może zostac sam bo ta 2 może mniec tego dosyc... A to największy strach każdego faceta to samotnośc lub wizja samotności....

Macie racje....Ja w sumie znam tylko 2 pary ktore siebie "jeszcze" nie zdradzaja a tak to w koło jest zwiazkow ktore albo z jednej albo z drugiej strony juz cos zrobiły...A masz racje ze trzeba byc niezaleznym ja taka nie byłam i moj facet zostawil mnie niedawno mowiac ze byłam dla niego za dobra...Dlatego to wykorzystywał nie sypiał ale pisał w necie z kobietami.....A ja go głupia nadal kocham!!!Heh i jestem sama chcyba musze byc naprade wredniejsza!!!:)

czy da się żyć ze świadomością że zdradziła cię najbliższa osoba..? otóż żyć się nie da, ale my nie mamy wyboru, my musimy zyć z tą świadomością. Tego nie wyrzucisz z umysłu, nie wyłączysz przełącznika, ta myśl nawraca, drąży nasz umysł, powraca w najmniej oczekiwanych momentach. Powoduje, że po kilku dniach lepszych cofamy się nagle w naszej wierze i postanowieniu budowania nowego życia do początku, do etapu żalu i gniewu. I mamy rację oni zaslugują na naszą pogardę, nasz gniew, ale tak naprawdę kto na tym cierpi... tylko my. Bo po nich to spływa, oni już zyją w swoim idealnym, bajkowym świecie, gdzie my nie mamy juz dostępu. Bo cierpią osoby porzucone nie porzucające, niesprawiedliwe to ale tak to wygląda.
Zdrady nie mozna wybaczyć, to wyjątkowo podły, chamski czyn, szczególnie gdy czyni to twoja druga polowa.
Sorry mam dziś wyjątkowo dołujący nastrój, caly dzień kłębią mi się po głowie niedobre myśli, mam dziś wyjątkowo pesymistyczne podejście do tematu zdrady, może lepiej dam sobie już spokój z pisaniem

Nawet po pewnym czasie czlowiek zaczyna sie zastanawiac, czt tamto zycie przed, to przypadkiem nie byl sen? Chcialabym kiedys otworzyc oczy i obudzic sie w moim dawnym zyciu. Chcialabym moc cofnac czas. Tylko, czy to cos by pomoglo? Pewnie kazda z nas ta dawke goryczy ma przypisana, aby pozniej znow moglo zaswiecic dla nas slonce. Tylko kiedy?

nie można zapomnieć....ale można żyć po zdradzie

mamy pewien obraz siebie po rozstaniu - wolna, niezależna, mocna i wojownicza.... a w rzeczywistości: bezradna, z popękanym sercem, patrząca tęsknym wzrokiem w komórkę - zadzwoni, czy nie? potrzębująca silych, ciepłych ramion, które przytulą, a jak trzeba naprawią cieknący kran i wymienią koło w samochodzie....
nie potrafimy żyć samotnie....prędzej, czy później znów szukamy faceta, któremu i tak nauczone doświadczeniem, nie zaufamy do końca, ale który będzie nam po prostu potrzebny...
więc cierpiąc męki niepewności, znów wpakujemy się w związek

ech....

Inny facet na siłę? Klin klinem? Tak się tylko mówi, niestety nie jest to dobra metoda, można poczuć niechęć do samej siebie, owszem facet do wszelkich technicznych niedoróbek jak najbardziej - cieknący kran, urwane zawiasy, położenie tapety - sam by mi się taki przydał bo miałam ale cóż taki lajf.

aga 333

Z tego co piszesz widzę ze męczysz się okropnie i nawet zrobiłaś z tego rocznicę, 365 dni cierpienia, zastanów się wykańczasz się psychicznie, może podejmij jakąś próbę czy chcesz tak życ dalej czy nie? Co sądzisz o separacji na jakiś czas? On się gdzieś tam wyprowadza, nie znam Waszych realiów więc nie wiem gdzie, a Ty zyjesz sama z dziećmi i patrzysz czy tak jest lepiej bez niego. mniej myslisz, mniej cierpisz czy może wręcz odwrotnie bardziej tęsknisz? Coś powinnaś postanowić bo nie jest z Tobą dobrze

Rozumiem Cię doskonale. Znam podobną sytuację. Również są razem. Ale często jest tak, że ona mu wypomina to, co zaszło. On się z tym pogodził. Kocha ją i jest w stanie to znieść. Ona też kocha, ale nie potrafi zapomnieć.

Piszesz mądrze. Jeśli nie umiesz z tym żyć, rozwiedź się/rozstań się. Ale radzisz sobie świetnie i to, że przypomina Ci się Ona, to całkiem normalne.

Podjelam decyzje. Ktos cos mi uswiadomil. Czeka nas powazna rozmowa, bo z jednej strony on jest cudowny, czuly, ach i ech, a z drugiej jakby sobie nie zdawal sprawy, co sie stalo, jak wielki kryzys przezywa nasza rodzina, a moze tylko ja. Nie mniej jednak on sie do tego przyczynil, a ja nie moge sobie z tym poradzic. Skrywanie moich prawdziwych uczuc przed nim jest nie w porzadku w stosunku do niego, bo to tak jakbym go oszukiwala. Bardzo go kocham, dlatego nie moge sie z tym pogodzic. Tak jakby jemu sie zdawalo, ze nic sie nie stalo. Moj drugi problem polega na tym, ze nie wiem do konca jak do tego doszlo, czy jest takim bezwzglednym sukinsynem, czy padl ofiara manipulacji chorej psychicznie gowniary. Jest tyle samo argumentow za co i przeciw. Nie wiem, gdzie szukac winy, przyczyny, co zawiodlo, co bylo nie tak, nie wiem, gdzie jest prawda i boje sie, ze moze byc takim pokreconym sukinsynem, zeby chciec budowac nasze dalsze zycie na klamstwie. A ja tego nie chce. Chce,zeby wszystko bylo jasne, ale wiem, ze nigdy nie bedzie. I to mnie przeraza. To jest jak skok z dachu z zamknietymi oczami. Chwila lotu i upadek - na trawe? na kamienie? a moze bezpieczny stog siana?