Odszedł po 3 latach - po kilku miesiącach chcemy spróbować od nowa... - Netkobiety.pl

Tak realnie to najlepiej by było nie podchodzić do tego, zerwać kontakt i do siebie nie wracać.
Jesteś pewna, że on po prostu nie odszedł do innej, a że nie wyszło, to wraca?

Ja bym się bała, że w trudniejszym momencie znowu spakuje się i pójdzie. I nie pozwoliłabym sobie na bycie w takiej sytuacji.

Cóż. Sama jesteś odpowiedzialna za swoje działania i to, co z tym zrobisz.
Ja nie uznaję przerw w związku. I jeżeli facet powiedział, że nic nie czuje, to znaczy, że nie czuje. Jeżeli potem nagle mu się odmienia, to tym bardziej nie czuje tego, co czuć powinien. Bo miłość to nie jest coś, co raz się czuje, a za chwilę się nie czuje po to, żeby za miesiąc poczuć znowu. Przy 3 letnim związku można oczekiwać, że jednak w trudnym momencie partner będzie przy Tobie, a nie zwieje, bo go to przerośnie.

Czy masz przymus podjęcia decyzji już, teraz, natychmiast?
Czy dzieje się coś takiego, że musisz decydować?
Jeśli nie - i jeśli do niczego nie musisz się spieszyć, to po prostu daj sobie czas. Poobserwuj go jeszcze, przyglądaj mu się, upewnij się, że jego zmiana jest poważna i trwała.
I zwróć uwagę na to, że takich zmian nie potwierdza się, ani nie udowadnia gadaniem, a zmianą postępowania i czynami.

Przymusu nie mam...
Słucham, obserwuję, upewniam się ciągle.
Nie czuję presji z jego strony, jeśli o to chodzi, on akurat jest bardziej cierpliwą osobą ode mnie, jeśli faktycznie mu zależy, to będzie się starał.
Jedyne, co teraz przeżywam to ciągła niepewność, bo ufam tak pół na pół w to wszystko.

Żeby mieć pewność, że on Ciebie więcej nie zrani, to musiałabyś jednak sobie tę relację odpuścić. Taka prawda. Każda inna decyzja to ryzyko zranienia. Jak w każdej relacji, ale ludziom to przeważnie nie przeszkadza ;-)

Tak szczerze mówiąc, to nie wierzę w powroty. W momencie rozstania uaktywnia się tryb dopuszczający możliwość życia bez siebie już na zawsze, który do momentu rozstania był tylko hipotetyczną możliwością, często nawet nie braną pod uwagę. Od tej chwili już zawsze w gorszych momentach, w kryzysach będzie dochodziła do głosu myśl, że może lepiej było się nie schodzić, że może to rozstanie to było dobre rozwiązanie. A to powoduje, że w krytycznych momentach nie stara się o związek tak bardzo, jak by to mogło mieć miejsce w przypadku czystej karty, czyli nie na maxa.
Oczywiście, nie zawsze tak jest. Niektórzy dochodzą do wniosku, że rozstanie było strasznym błędem, o którym chcą zapomnieć.

Zastanów się lepiej, po co chcesz reaktywować ten związek, jakie są Twoje intencje i motywacje. Czy czasem nie chcesz sobie czegoś udowodnić, skoro jemu już nie ufasz. Czy to ma jeszcze sens, bo może zostało tylko przyzwyczajenie. Albo lęk przed samotnością i że nie spotkasz już nikogo, z kim zbudujesz więź. Itp.

Odpuść go sobie, nie wracaj, bo to się nie uda. Jesteś młoda, masz jeszcze czas na poznanie kogoś, kto będzie wiedział, czego chce. Z exem zerwij kontakt.
Pobądź sama, zresetuj się... jeszcze będzie dobrze!

Z byciem samemu to on nie ma problemu, jest samowystarczalny, ma wiele zainteresowań, do których nie potrzebny mu nikt inny, wystarczy komputer, muzyka czy podcast i flow - tworzy swoje rzeczy.

Głupi - na pewno nie, bardzo inteligentny i pewny siebie, poza wyjątkami, gdy zrobi coś głupiego, bo nie zawsze pomyśli o konsekwencjach i pojawiają się wyrzuty sumienia...
Czy rozglądałby się za kimś innym? Szczerze wątpię, bo wyznaje raczej filozofię albo sam albo z kimś i tylko z tym kimś.

Mój największy znak zapytania, to to czy właśnie ta potrzeba realizowania się w samotności w nim nie przeważy, czy będzie chciał to kontynuować, bo w sumie zaczęło się od tego, że druga osoba go ogranicza. Tylko jak? Pytam. Wydaje mi się, że więcej przestrzeni i jednocześnie wsparcia w tym, co robi, dać mu nie mogłam. Zależy mi na tym, żeby się realizował tak samo jak na własnym rozwoju.

Po co założyłaś ten wątek?

Nudzisz się czy chcesz przekonać samą siebie, że coś tam rozważasz i ''próbujesz'' zdecydować.
Przecież będziesz cisnąć tę znajomość, niezależnie od wszystkiego.

Po pierwsze to nikt z nas tu go nie zna. Wiec jezeli nie chcesz opinii ludzi, ktorzy go nie znaja, to zle miejsce wybralas na opisywanie swojej historii.
A co do tych, ktorzy go znaja, to normalne ze sie martwia.

A jednoczesnie ja bym jednak dalej pytala o to, czy Ty chcesz byc tak traktowana, jak on Cie tu potraktowal.
Bo wiesz, ci, ktorzy go znaja przelkna bez problemu, jak za chwile przedstawi im nowa partnerke. Przeszlam cos takiego na wlasnej skorze ba, moj ex przez 2 tygodnie przyprowadzal do nich raz mnie, raz nowa partnerke, a oni nawet slowem sie nie zajakneli, chociaz wczesniej dalabym sobie reke uciac, ze mnie polubili i ze przeciez by mi powiedzieli. Jego znajomi stoja za nim.

Kryzysy w zwiazku rozwiazuje sie inaczej niz przez ucieczke. Czlowiek, ktory ucieka, nie rokuje.

Hipotetyczna sytuacja - on wraca, jestescie szczesliwi, macie dziecko. Ty masz depresje poporodowa, on stwierdza, ze to dla niego za duzo, wiec zostawia Ciebie, depresje i dziecko i ucieka zaszyc sie gdzies na miesiac.
Jak sie bedziesz czula?

Hipotetyczna sytuacja 2 - macie jakis wspolny problem w zwiazku. Nie wiem, rura Wam przecieka w lazience czy cos. On stwierdza, ze to dla niego za duzo, zostawia rure i Ciebie i wieje.
Jak sie bedziesz czula?

Facet, ktory wieje przy okazji problemow nie jest facetem, na ktorym bedziesz mogla polegac w kwestiach trudnych. Partnerzy powinni dla siebie byc oparciem, a nie, ze on Ci tak naprawde dorzuca stresu. I juz kij z tym, co mowia jego znajomi i kij z tym, czy faktycznie ma problem czy nie ma. Takich rzeczy sie po prostu nie robi wieloletniej partnerce. Po tylu latach razem po prostu kryzysy sie przechodzi razem.

Napisałam, że rozumiem. Generalnie dobrze zobaczyć obiektywne zdanie obcej osoby.

Dzieci nie planuję, on też - tu akurat jesteśmy zgodni.

To wg mnie jest mocno przesadzony przykład. Aż tak źle z nim nie jest, zapewniam.

Przy tym się zatrzymałam i zastanawiam, do jakiego momentu będę mogła na nim polegać, bo jeśli chodzi o zwykłe sprawy - pomaganie sobie w sprawach codziennych to nie mam wątpliwości, że mam w nim wsparcie, ale na poziomie takim emocjonalnym mniej, choć widzę czasem inicjatywę i nigdy nie jest obojętny (na odległość w tym momencie).

Już się wypowiedziałam w temacie, ale chcę tylko dodać, że tak naprawdę nigdy nie można być pewnym trwałych uczuć drugiej strony. Większość z nas jest po tornado w związku, bo okazało się, że tak naprawdę nie znamy męża, żony, partnera i szeroko otwieramy oczy na to, co się narobiło. Okazuje się, że może prowadzić podwójne życie i to bez żadnych zmian w stałym związku. Zdarza się, że zdawałoby się naprawdę kochający tatuś, bez problemu zostawia swoje dzieci, a niańczy dzieci kochanki. Czytając wątki mamy pełen przekrój ludzkich postaw i ich zmian w chwili zauroczenia się osobą z poza związku.
Dlaczego to piszę? Bo często najpierw pojawia się zdanie, że taka osoba mówi, że potrzebuje czasu do namysłu, nie wie co ma robić, itp.
Weź mu się dobrze przyjrzyj, czy zwyczajnie nie patrzy już w inną stronę, czego oczywiście Ci nie życzę i nie twierdzę, że tak się dzieje, ale gdy ktoś loguje się na takim forum, to chyba wewnętrznie czuje, że ewidentnie coś nie gra.