Związek bez seksu - co robić? - Netkobiety.pl

Dla mnie to coś zupełnie niepojętego - dwa lata bez seksu, nigdy od początku znajomości.

Jego ewentualna blokada to chyba najbardziej optymistyczne wytłumaczenie. Gorzej gdyby to była pełna impotencja.
Chyba powinnaś wymóc wizytę u seksuologa i pójść z nim razem. Najlepiej poprzez jej umówienie i postawienie przed faktem dokonanym. Jeżeli stanowczo będzie się opierał to możesz postawić to jako warunek, ewentualnie pójść sama na tą konsultację, być może lekarz na podstawie objawów będzie w stanie coś doradzić.

Gdyby on wykazywał chęć poprawienia sytuacji, szczerej rozmowy, pójścia do specjalisty - dałabym szansę.
Ale w tej sytuacji - odeszłabym. Tracisz najlepsze lata życia. Daj spokój.

Ciężki początek związku, zazwyczaj jak  na początku są motyle, ludzie aż rwą się do siebie, dobre jest każde miejsce i czas na sex.
Kochasz go bardzo, ale czy on kocha Ciebie? Nie robi nic w tym kierunku aby poprawić sytuację, rozmawiasz z nim o tym co czujesz, to bardzo dużo, nie zostawiać rzeczy nie dopowiedzianych. Jeśli kogoś się kocha to raczej nie jest normalnym skazywać taką osobę na cierpienie. Teraz nawet gdyby się zdecydował, to jak pisałaś, nie będziesz wiedzieć czy się nie zmusza. Paskudne uczucie. Spontaniczny sex z pożądania drugiej osoby jest piękny, szkoda najlepszych lat życia przy takim partnerze.

a coś poza seksem robicie? dotykacie się? staje mu kiedy jesteście blisko?  jeśli nic a nic to albo jest aseksualny albo gej. nie wierzę, że w takim wieku daje rade panować nad popędem kiedy ma obok siebie kobietę.

Tak na chłopski rozum, no właśnie... hm...  To mi się w głowie nie mieści że, miałbym chętną kobietę w łóżku i do nie nie dobrał. Dobierał bym się ile wlezie. Tu niech mi nikt nie mówi o jakiejś wydumanej blokadzie. Albo jest gejem który z wiadomych sobie powodów nie chce się do tego przyznać i potrzebuje Ciebie autorko jako zasłony dymnej , albo jest totalnie aseksualny. W obu przypadkach seksu nie będzie, ja bym uciekał.

Takie zachowanie mężczyzny źle wpływa na kobietę, bo ona traci pewność siebie, bo myśli że jest nieatrakcyjna. Kobiety wg mnie powinny sobie wbić do głowy -- "jeśli mężczyzna ma problem z seksem, to nie jest to związane z Tobą".

Jeśli on nie dąży do rozwiązania problemów, to czas dryfować oddzielnie. Oddalać się. Jak dwie łódeczki płyną spokojną rzeką trzymając się za rączki i zawsze są razem, to czas puścić rączki -- przez pewien czas będziecie razem, ale troszkę dalej i dalej... w końcu będziecie tak daleko od siebie, że rozstanie będzie formalnością tylko. Czas oddalania powinien przeznaczyć na ratowanie sytuacji.

Moja teoria:    jest nieśmiały, całe życie pod kloszem mamy wychowany, uważa że ma małego penisa, albo ma stulejkę do operowania, ale nie pójdzie do lekarza, bo się wstydzi. Patowa sytuacja. Ale jest w tym coś gorszego -- on nie nadaje się wtedy na ojca rodziny, bo gdy Ty będziesz z dzieckiem po cesarce w szpitalu leżeć, to on powinien pracować. Ale taki mamisynek raczej będzie liczył na to, że Ty będziesz głową rodziny.

Morfeusz1, Olinka
Brak seksu to nie cierpienie. Warto zachować to słowo dla prawdziwego bólu. Kieruje to do Was, bo oboje użyliście tego określenia.

Kilka razy był petting, ale raczej on chciał się koncentrować na mnie i nie pozwalał siebie za zbytnio dotykać.  Z erekcją raczej nie ma problemu przynajmniej z moich zauważeń jak jest w samej bieliźnie .

Pewnie, masz rację, że problem z seksem u faceta to nie zawsze wina kobiet, ale mimo wszystko gdzieś to w tyle głowy siedzi..mimowolnie.  Jeżeli chodzi o mamisynka to odpada, wychowywał się prawię bez matki.  Nie będzie musiał być ojcem rodziny bez współżycia hah..ale trochę fakt, jest jak zamknięty 13-sto latek w 27 latka, a ja mam wrażenie, że ciągle muszę go ciągnąć za rękę żeby np. poszedł na prawo jazdy

Jak najbardziej się zgadzam!

Cyngli, Lovelynn, MariaZ
Jeśli tak uważacie to znaczy że nie wiecie co to prawdziwe cierpienie.

Najważniejsze, że Ty wiesz.

Bajdełej - ludzie różnią się od siebie, mają różne „poziomy wytrzymałości”. Dla kogoś cierpieniem jest ból miesiączkowy, dla innej osoby cierpieniem jest bycie w nieudanym związku, dla jeszcze kogoś innego smierć bliskiej osoby.

Są różne rodzaje cierpienia. Nie Tobie oceniać, co i dla kogo jest cierpieniem.

Powtórzę: są różne rodzaje cierpienia.
I na tym zakończę.

Jak najbardziej jest to cierpienie, co najmniej na poziomie emocjonalnym, ale może mieć też przełożenie na fizyczność, dając psychosomatyczne objawy. Odrzucenie, zdrada (różnego typu), poczucie samotności, przeżycia związane z molestowaniem, gwałtem, innego typu traumy - to wszystko są sytuacje, które wywołują ból psychiki.   
I wybacz, ale nic nie wiesz o moim cierpieniu - ani fizycznym, ani emocjonalnym, więc nie wiem dlaczego dajesz sobie prawo do jego oceny i takich stwierdzeń.

Jest jakaś międzynarodowa rada której muszę się spytać czy moja sytuacja jest na tyle poważna że mam prawo użyć stwierdzenia 'cierpię'?

A co do samego tematu - byłam kiedyś w związku gdzie był duży problem z seksem. Rozpadło się. Jezeli ktos w tak młodym wieku mówi że chce ale ma tak ogromny problem z tymi sprawami to w jego interesie jest to rozwiązać. Ty nikogo sama nie naprawisz. Gdy to zrozumiałam odeszłam. Po czasie widzę że za długo prosiłam, starałam się, obwinialam, czułam się jak g przez coś w czym tak naprawdę nie było mojej winy.

Królica bez urazy ale brzmisz jak osoba która np komuś z depresja powiedziałaby że inni to mają gorzej i wgl to wymyśla sobie problemy. Jest taki typ ludzi zauwazylam

Nie, właśnie się mylisz w tej ocenie.

jjbp
Jeszcze co do ludzi z depresją, to mi m.in. o takich chodzi, żeby ich nie wyśmiewano.

Jak na razie jedyna osoba która umniejsza tutaj cudze uczucia i przypadłosci jesteś Ty

Podstaw sobie pod depresję cokolwiek innego, chodzi o schemat myślenia a nie o konkretna przypadłość

Zgadzam się z większością wypowiadających tu osób. Życie w związku bez seksu to udręka, wręcz cierpienie, które potrafi przełożyć na poczucie własnej wartości i ogólnie życie.
Sama byłam ponad rok w związku, gdzie facet miał tego typu problemy. Frustracja narasta i przekłada na inne sfery życia jak i wzajemne relacje.
Odróżniłabym jednak dwie kwestie: brak seksu bez związku i w nim.
O ile jak byłam sama ten brak seksu mi w zupełności nie przeszkadzał, tak w związku BARDZO. Ogólnie wychodzę z założenia, że mam 2 braci i trzeciego mi nie trzeba. Jeśli jesteś z kimś, czujesz pożądanie i nie znajdujesz zaspokojenia, to jest to relacja taka jak w przypadku rodzeństwa albo współlokatorów. A chyba nie o to chodzi. Seks buduje bliskość i uważam, że obok tzw. "zgodności charakterów" jest głównym wyznacznikiem jakości związku.
Wiadomo, że są osoby, które go nie potrzebują (zaznaczę w związku) ale wtedy trzeba dobrać by nikt nie czuł poszkodowany.
Autorkę jednak to uwiera a facet nic z tym zdaje się nie robi. I to jest problem.
Nie wiadomo co jest tego przyczyną, czy "mały" czy inna orientacja czy jeszcze inne problemy.

Myślę, że to może być gej, ale taki nieuświadomiony do końca. A , ze ma dziewczynę, to "jest bezpieczny", znaczy wszysko w porządku.
To nienormalne być ze sobą 2 lata i nie mieć seksu. Chyba., ze on i ona stosują wstrzemięźliwść ze względu na religię, ale to nie w tym przypadku.
Dziwne bardzo.

Moze jest aseksualny. Moj kumpel jest i zero seksu dla niego, zwiazki ma podobne do tutaj opisanego. Zwyczajnie nie chce tego i zadne proby ostatniecznie nie podzialaly.
Dla mnie mniejsze cierpienie to zycie bez seksu nizeli zmuszanie sie do tego seksu i zupelnie niepotrzebne wokolo tego zamieszanie.
Nie chce to nie i koniec. Nie ma zadnych negocjacji. Tobie sie to nie podoba to odchodzisz, po dwoch latach wiadomo, ze to sie nie zmieni i myslenie inaczej jest naiwnoscia juz graniczaca z glupota.

To nie jest takie proste jak się wydaje. Pojęcie aseksualności raczkuje, znane powszechnie orientacje to hetero i homo chociaż z tą druga wiadomo jak jest. Ile to jest związków/małżeństw w których facet jest kryptogejem? Sporo. A teraz weźmy pod uwagę "aseksualność", a statystycznie takich osób jest 1%. Kto by się tym przejmował?

Piszę ten post, bo od 2 lat interesuję się tematem aseksualności przez problem jaki mnie dotknął. Jestem w związku od 8 lat z kobietą, którą pokochałem w czasach szkoły średniej. I nie mogę się odkochać mimo, że przez 6 lat nie próbowaliśmy uprawiać seksu, a przez 5 nie widzieliśmy się nago, bo ona nie miała takich potrzeb. Od roku uczęszczamy na terapię u seksuologa, który zdiagnozował u niej pochwicę. Leczymy się miesiącami, a efektów brak. Coraz bardziej przekonuje się do tego, że moja partnerka jest aseksualna biorąc pod uwagę lata spędzone razem, jej podejście do intymności, które bazuje tylko i wyłącznie na pocałunkach i czułości oraz wiedzy którą nabyłem z książek i artykułów w internecie.

Nie mi diagnozować moją partnerkę, ale wiem, że jeśli jest ona aseksualna to nikt jej tego wprost nie powie, nawet seksuolog. Ona to musi odkryć w sobie sam, na tym to polega. To nie jest proste, bo od dziecka są nam wpajane pewne wzorce zarówno kobietom jak i mężczyznom. W większości przypadków kobieta chce mieć rodzinę, dzieci i to samo tyczy się mężczyzny. A z czego biorą się dzieci? Z seksu. Dlatego trzeba ten seks uprawiać nawet jeśli nie jest on fajny i nas nie kręci.

Autorko, nie tkwij w związku który Cię nie satysfakcjonuje ze względów seksualnych, bo z roku na rok będzie Ci trudniej odejść, przywiązanie do drugiej osoby będzie coraz większe. Ja to zaniedbałem wmawiając sobie, że po pierwszym razie się ułoży, że partnerka musi w sobie to odkryć, że jest młoda, że przyjdzie czas. Skończyło się terapią, bo nie byłem i nie jestem w stanie odejść, biorąc pod uwagę to jak bardzo ją kocham i przywiązałem się do niej życiowo. Czekam na efekty, których nie widać. Jestem w takim położeniu, że potrzebuję kogoś kto mi powie, że nic się nie zmieni i pora odejść w płaczu i cierpieniu. Więcej o tym jak brak zaspokojenia w sferze seksualnej może źle wpłynąć na funkcjonowanie możesz poczytać w moim wątku.

Jeśli jesteś świadoma, że ta sfera życia jest dla Ciebie ważna to działaj, bo lepiej nie będzie. Seks jest tak ważny jak każda inna potrzeba fizjologiczna. Coś tak prostego zrozumiałem po latach tkwiąc w skryciu w pornografii i masturbacji, myśląc że wszystko jest w porządku. Straszne.

Przez lata masturbacja w parze z pornografią. Tłumaczyłem sobie to jej przekonaniami, że jest dziewicą, że się boi, że na to przyjdzie czas, że najpierw studia, ewentualna wpadka byłaby dla niej koszmarem.
Wytłumaczyłem jej w pewnym momencie, że tak dalej być nie może, zaczęliśmy próbować po czym udaliśmy się do terapeuty za moją namową, bo stosunki nie wychodziły, a cała otoczka leżała. Odtąd dodatkowo doszła masturbacja z jej strony, pomaga mi. Jakoś to jest, bo nie jest to tylko na szczęście masturbacja. Ja oceniam moją partnerkę jako aseksualną romantycznie (jest to rodzaj aseksualności), dlatego jest łatwiej, bo uwielbia pocałunki, czułość i dotyk, wyodrębniając ten poniżej pasa.