Dylemat-zostac czy odejsc - Netkobiety.pl

Dziękuję za wypowiedz.
Wspieralam go do tej pory, bardzo, bardziej niz on sam siebie.z jego strony natomiast nie czuje wsparcia. To jego dziecko ma byc najwazniejsze, jego problemy... Ja jestem po cos. Doslownie-po cos. Staralam. Sie stworzyc relacje z jego dzieckiem, moim pomyslem bylo stworzenie pokoji dla malego w moim mieszkaniu. Moje dziecko jest prze ze niego mniej zauwazane, pomimo rozmowy na ten temat. Potem matka i tak zmanipuluje malego, ze przy nastepnej wizycie jestem powietrzem-dla obydwu.
Jestem po stracie dziecka, poten kilka nieudanych ciaz. Kilka miesięcy temu musialam usunac ciaze z nim zw względu na stan zdrowia. Nie wspieral mnie wtedy, byl zajety wlasna walka. Rozmawialiamy o tym, ale dla niego liczy sie tylko to dziecko, ktore ma.
Zachowanie chama, brak empatii-nic nie moze usprawiedliwic takiego czegos. Zle sie czuje w takiej relacji. Z miesiaca na miesiac jest gorzej
Terapia, która miala. Byc nasza, tez sprowadzala. Sie do rozmowy o ex. Nie ma planow, nie ma nas, jest ona i walka.
Slubu nie wezmiemu nugdy - bo on nie uznaje malzenstwa. Nie pytajac mnie... Wspolne dziecko - nie, bo on nie planuje. Nie pytajac mnie. Kazda proba rozmowy kończy sie jego fochem. Staje sie toksyczny jak ex partnerka.
Boli mnie to, ze tolerowal jek zachowanie tak dlugo, ze wybaczal wszystko-dla mnie jest tak strogi w swoich wymaganiach, jednoczesnie sam sobie daje prawo do bledow.
Nie poznaje tego czlowieka. To jest jakas chora gra. Tolerowalam jego noclegi u ex, jego izolowanie mnie od syna ze strachu przex ex, momenty gdy musialam przerwac rozmowe-bo ona dzwoni. Sms kilkadziesiat razy dziennie, wypominanie kto jest winien. Przy tym wszytskim, gdy bylam w ciąży-antykoncepcja zawiodla-bylam sama z tyn wszytskim.
Mowilam mu ton, na terapii tez. Rozumie, twierdził, ale nic sie nie zmienilo w jego zachowaniu. Jedyne co zrobil to postawienie granicy z ex. A potem-zaczal sie zachowywac jak ona.
Moze jeszcze dodam, ze z wlasnym dzieckiem nigdy nie mieszkal. Widywal je 4 do 5 dni w miesiacu-bo tak bylo latwiej. Nie zauważal, ze dziecko jest zaniedbane, ze matka dziecko karze fizycznie... Swoje ojcostwo sprowadzil do placenia alimentow i zabawy na 2 dni. Ona wyciagala z niego pieniądze do niemozliwosci, ba, jeszcze rok temu wyznawala mu milosc i oferowala seks. Decyzja o przejeciu wladzy rodzicielskiej-szans na to nie ma, ale to jest pomysl, ktory zrodzil sie niedawno w jego glowie, przt czym sam nie wie jakby to mialo wygladac.
Ja mam ustalona w ex mezen opieke naprzemienna, bo ten model najbardziej sie sprawdza. Rozumiem co znaczy nie widzieć dziecka 2 tygodnie, tez tesknie i martwie sie. I czulabym sie dobrze, gdyby zapytal mnie moj partner jak sobie z tyn radzę.

Ja jestem szczesliwa bez wzgledu na partnera. Nie uzalezniam szczescia od jego obecnosci.
Dawalam mu szanse wiele razy, ale powoli zbliza sie moment, gdy kazda kolejna jest strzelaniem sobie w kolano.

Mam.
Ostatnich kilka lat to ogromna praca nad soba-przejscie przez traumy, pogodzenie sie z soba.
Poczulam sie oszukana-bo na niego patrzylam realnie, bez różowych okularow, ale coraz czesciej widze, ze on chyba z normalnej relacji nie umie funkcjonowac.

Terapeuta, terapia w nurcie integracyjnym.
Info zwrotna-na razie nic konkretnego. Szukanie przyczyn, grzebanie w dziecinstwie.

Otoz nie. On nie walczył o syna jak poznalismy sie, nawet nie widzial tego, ze mlody ma problemy adaptacyjne. Walka sie zaczela kilka miesiecy temu.
Rozmawialismy.i coraz mniej widze sensu w mowieniu, skoro i tak nie chce zrozumiec. Kazde slowo odbiera jak krytykę, nawet zwykle co slychac. Nie chce mi sie walczyć, rozmawiac skoro nie ma odzewu. Slyszalam juz-postaram sie. I nic sie nie dzieje.
Idzie ze mna na terapie par, na indywidualna-musi sam taka decyzje podjac.

Wracam po jakims czasie...
Cos sie zmienilo, ale na zasadzie 2 kroki do przodu i 3 do tyłu.
On sie staje coraz bardziej toksyczny.
Meczy mnie relacja z nim, zaczynaja sie jego fochy i ciche dni.
W sylwestra planowal aiw zareczyc ze mna.
Mysle, ze to nie jest dobry pomysl.
Dziękuję wszystkim za rady.
Jednak, do takiego związku trzeba duzo wiecej dojrzalosci.

Nie. Kazdy konflikt-zachowuje sie coraz gorzej. Ciche dni, chamstwo-to nie dla mnie.
Dzis perelka-flirt z klientka na moich oczach-bo od wczoraj foch.
Nie poznaje tej osoby wiecej, to jakis ponury zart.

Matka dziecka jest naprawde zaburzona-tutaj nie patrze i nie patrzyłam przez rozowe okularki, bo przed zwiazkiem dosc duzo juz wiedzialam.niestety,okazuje sie, ze jest kopia jego zaborczej, narcystycznej matki-jego brat byl tez z podobną osoba, siostra takze powtarza skrypt rodzicow.
On... Emocjonalne braki, ogromne.
W momentach kryzysu, wracaja niefunkcjonalne mechanizmy obronne, ktore sa destrukcyjne. Nie umie albo raczej nie chce z nimi cokolwiek zrobic. A ja nie moge i tez nie chce-to jego zadanie.
Im glebiej wchodze w to, tym gorsze modele zachowania sie ujawniają.
Nie mam ochoty tłumaczyć, egzekwowac-jest dorosly.
Wczoraj awantura, bo zapytalam czy nie jest zmęczony i znudzony nasza praca-widze ze cos nie gra, widze, czuje, nie dostaje odpowiedzi. Wystarczyło, zeby wejść sx w konflikt. Odnosze wrqzenie, ze jego to przerasta. Zyl sobie 15lat w ciezarowce, bez zobowiazan, bywal ojcem, nikt niczego nie wymagal. Tego tez sie obawialam-ze nie da rady.
Zalezy mi na nim, ale nie bede sobie niszczyc zycia-jest dorosly, mial szanse, nie ma. Juz ochoty na walke z nim.

Decyzja o wychowaniu dziecka powinna byc wspolna-nie jednostronna. Ponad to, on absolutnie sobie z synem. Nie radzi, spedzil z nim w ciagu 4 lat moze 2 miesiace?
Zlosc... Stracilismy ciaze, na poczatku, zachowal. Sie jak gowniarz-nie przyjechal, nie zrobil absolutnie nic-ciaza nie mogla. Byc kontynuowana ze wzgledu na zagrozenie jakie nosila-on powiedzial jedynie-zrobis, co uwazasz.
Mam zatem prawo miec zal. Dostal szanse i nieustannie jego trauma wraca.
Terapia raczej jego-bo glownym problemem byla ex na spotkaniach.
Kacik dla dziecka to miejsce, w ktorym dziecko ma swoje rzeczy, lozko-ponad to, jesli moja corka ma pokoj, jego syn tez go powinien miec, w mieszkaniu ktore ma 100m2.

Prosze przeczytav caly watek.
Pisze Pani o zalu-tak, mam zal. Nasz zwiazek. Zaczal sie nieplanowana ciaza. Dzielilo nas wtedy tymczasowo 1000km. Jestem po 2 cc, z duzym obciazeniem pol. Poinformowalam. go wtedy o ciąży, reakcja-zrobisz jak uwazasz. Nie oczekiwałam takich slow, oczekiwalam chociazby przyjazdu na kilka dni. Niw zrobil nic-czekajac az "prpblem" sam sie rozwiaze. Ciaza nie przetrwala, zaczelo sie nadcisnienie, problemy z tarczyca-bylam sama, w obcym kraju, lawirujac pomiedzy praca a opieka. Nad corka w ciazy blizniaczej.
Jego usprawidliwieniem. Byla praca-byl kierowca ciężarówki, nie mógł przeciez poprosix o 5 dni wolnego?
Ponad to, po 3 miesiacach odszedl sam z tej pracy.
Mam o to zal. On tego tematu unika, udawal. B. Dlugo, ze nic sie nie stalo.
Temat ex-temat rzeka. Po ponad roku komunikacji z nim. Na codzien, mialam. Jakis obraz sytuacji. Potem sie okazalo, ze jest zalezny od ex. Wygodnie bylo miec dziecko 2 weekendy miesiecznie, widywac je u ex-bo tam do kwietnia nocowal odwiedzajac syna.
Okazalo sie, ze ich relacja w jej glowie trwa, w jego? Uzaleznienie na pewno. Znali sie krótko, pi zerwaniu, przez jej nieudana probe samobojcza, wrócił i zaszla w ciaze.razem nie byli od tego. Momentu, bynajmniej nie formalnie.granice w relacji z nia zaczal stawiac dopiero latem, po kilku niemilych scenach z jej strony.

Mieszkam. Nic sie nie stalo, chyba poczul sie ojcem???
Jeat to. Kiepski pomysl. Wyrywanie dziecka ze środowiska, zmiana jego życia, ktore i tak rozowe nie jest.
Ostatnio ten plan zrewidowal, niemniej planuje za kilka lat cos z tym zrobic.

Kacik dla. Dziecka nie znaczy zamieszkania z nami.
Fair jest dac malemu swoje miejsce.
W ich walkach, dziecko to. Karta przetargowa, ja. Nie chce w tym uczestniczyc.
Zresztą, dziecko nie jest winne, ze ma. Takich rodzicow-maly nie jest problemem, problemem jest ojciec.

Tak szczerze, to ja też nie rozumiem, o co Ci chodzi. Związałaś się z gościem, który walczył z ex, ale generalnie miał własne dziecko w nosie. Zrozumiałam, że mieszka u Ciebie, a przedtem po powrocie z trasy pomieszkiwał u ex, tytułem spotkań z dzieckiem? Zaczął strasznie walczyć o dziecko, jak już ma je dokąd zabierać?
Czego oczekiwałaś? Że coś się zmieni? Skoro miał dziecko w nosie, to dlaczego oczekiwałaś, że przejmie się Twoją ciążą? I dalej - skoro tak Cię to zabolało na samym początku, to po co to dalej ciągniesz?

W ogóle dlaczego oczekujesz, że facet zacznie się zachowywać inaczej niż zachowywał się do tej pory, tylko dlatego, że Ciebie spotkał?

Co jeszcze jesteś gotowa zrobić, żeby sobie i nam udowodnić, że Ty taka święta i się starasz, a jemu nie zależy? Po co, skoro wiesz sama, że jemu nie zależy?

Zresztą a, on ma swoj dom. Mieszkamy razem, bo taka byla wspolna decyzja. Proponował zamieszkanie u niego, ale planowalam. Kupic swoje mieszkanie.

Hmm, otoz zmienia.
Najwyrazniej sie nie rozumiemy-emocjonalna niedojrzalosc czy też deficyty nie sa rownoznaczne z byciem zlym czlowiekiem.
Fajnie jest byc ojcem jesli druga strona to umozliwia. Po jakimś czasie wygoda jednak staje sie wazniejsza-jesli bycie ojcem jest uzaleznione od bycia z matka dzidcka - mamy konflikt, trudny do rozwiazania. Najlatwiej jest wtedy placic alimenty, widywac dziecko i tyle.

Rok zwiazku zaledwie a juz takie historie na koncie. Ciaza. Terapia. Jakies przeszłe wlokące sie sprawy.

Mnostwo Twojej uwagi skupia sie na parterze, jego sprawach, problemach. Ty moze odklej sie od niego, bo on jest jaki jest, zajmij sie soba, zapytaj sama siebie nie jaki on jest i dlaczego tylko jaka jestes TY i co sprawia ze wylądowałas w takim zwiazku.
To by moze przynioslo cos dobrego bo te dywagacje o nim, opisy, żale- to nic konstruktywnego nie wnosi, a Ty ciagle tkwisz gdzie tkwilas, i masz problemy, ktore mialas.

Skieruj tę energię, ktorą pompujesz w tego pana, na siebie, na pogłębiony wgląd odnosnie tego o co Ci chodzi, czego chcesz, gdzie jestes i dokąd zmierzasz.

Jestes osobą, ktora weszla do czyjegos zycia, cos tam w nim zastała, ale upiera sie zeby ta rzeczywistosc byla inna. Lepiej przyjrzyj sie własnym motywom, tendencjom, schematom-  serio!, zamiast psychologizować partnera. Taka dobra rada.