Problem z przyjaciółmi - Netkobiety.pl

Witam.
Postaram się zwięźle. Od 3 miesięcy jestem w związku z siostrą mojego przyjaciela (znamy się 8 lat). Zanim zaczęliśmy być razem, spędzaliśmy czas razem we czworo (razem z przyjacielem i jego żoną). Odkąd zaczęliśmy ze sobą chodzić, pojawił się pewien problem, który urasta do rangi bardzo poważnej sprawy, która zaczyna rozchodzić się na całą rodzinę. Przyjaciel wraz z żoną mają do nas pretensje, że nie spędzamy już razem tak dużo czasu jak to miało miejsce, gdy ja ze swoją dziewczyną nie byliśmy razem. Pojawiają się wypominki, że jeździmy gdzieś sami i nie zabieramy ich ze sobą, że nie przychodzimy już do nich tak często, że nie odpisujemy na telefonie "nawet cały dzień". Brat mojej dziewczyny zrobił mi ostatnio awanturę, że nie odpisałem mu na fejsie przez 3 godziny.

Chciałbym dodać, że w tygodniu mamy ciągły kontakt ze sobą. Pracujemy w tej samej firmie (ale zdalnie, każdy w domu u siebie), jeździmy 3-4 razy wieczorami na fitness i siłownie razem, na weekendy też się spotykamy.

Mimo to, oni uważają, że ich "olewamy", że są już nam "zbędni" i ich nie potrzebujemy. Denerwują się na nas jak gdzieś pojedziemy sami i ich o tym nie poinformowaliśmy, ciągle dopytują co robiliśmy w dni, kiedy się z nimi nie widzieliśmy.

Na chwilę obecną jesteśmy dość mocno skłóceni, ponieważ nie wytrzymałem już tej sytuacji i mocno się postawiłem, gdy puściły mi nerwy. Uważam, że jesteśmy dorośli (całe grono ma ponad 30 lat) i mamy prawo do czasu tylko dla siebie, że nie musimy się nikomu tłumaczyć z tego co i gdzie robimy. Uważam, że każdy ma swoje obowiązki, prace i nawet cały tydzień nie odzywania się do siebie jest czasami normalny, przecież zawsze można się spotkać, gdy każdy ma wolne. Dla nich 2 dni bez kontaktu to coś niewyobrażalnego, od razu mają pretensje do nas i zalewają nas pytaniami, czy coś jest nie tak, czy coś zrobili, dlaczego się obraziliśmy i dlaczego się nie odzywamy.

Byłbym wdzięczny za Wasze opinie w tej kwestii. Wydaje mi się, że racja leży po naszej stronie. Dodam, że my nie mamy nigdy do nikogo o nic pretensji, nie interesuje nas kto co robi w wolnej chwili i potrafimy to uszanować. Wydaje mi się, że to chyba normalne i zdrowe.

A jak Wy uważacie?

Możesz wyjaśnić o co Ci chodzi?

santapietruszka napisał/a:

Ela, ja też mam FB, messengera i telefon, a nawet gg, i oczywistym jest, że tak się kontaktuję, ale nie robię awantur, jak ktoś mi od razu nie odpisze... i mnie też nikt nie robi

ale autor nie ma wpływu na to, że przyjaciel mu robi..

"Wypięli bez słowa" - czy przez to rozumiesz, że jesteśmy w ciągłym kontakcie z nimi, widujemy się po kilka razy w tygodniu, tyle tylko, że chcielibyśmy mieć odrobinę swojej prywatności?
I coś Ty się tak czepiła tego "chodzenia"? Być w związku, chodzić. Zwał jak zwał.

Sprawdź w słowniku znaczenie słowa pretensjonalny. bo temat nijak ma się tu do treści.

Witam.
Postaram się zwięźle. Od 3 miesięcy jestem w związku z siostrą mojego przyjaciela (znamy się 8 lat). Zanim zaczęliśmy być razem, spędzaliśmy czas razem we czworo (razem z przyjacielem i jego żoną). Odkąd zaczęliśmy ze sobą chodzić, pojawił się pewien problem, który urasta do rangi bardzo poważnej sprawy, która zaczyna rozchodzić się na całą rodzinę. Przyjaciel wraz z żoną mają do nas pretensje, że nie spędzamy już razem tak dużo czasu jak to miało miejsce, gdy ja ze swoją dziewczyną nie byliśmy razem. Pojawiają się wypominki, że jeździmy gdzieś sami i nie zabieramy ich ze sobą, że nie przychodzimy już do nich tak często, że nie odpisujemy na telefonie "nawet cały dzień". Brat mojej dziewczyny zrobił mi ostatnio awanturę, że nie odpisałem mu na fejsie przez 3 godziny.

Chciałbym dodać, że w tygodniu mamy ciągły kontakt ze sobą. Pracujemy w tej samej firmie (ale zdalnie, każdy w domu u siebie), jeździmy 3-4 razy wieczorami na fitness i siłownie razem, na weekendy też się spotykamy.

Mimo to, oni uważają, że ich "olewamy", że są już nam "zbędni" i ich nie potrzebujemy. Denerwują się na nas jak gdzieś pojedziemy sami i ich o tym nie poinformowaliśmy, ciągle dopytują co robiliśmy w dni, kiedy się z nimi nie widzieliśmy.

Na chwilę obecną jesteśmy dość mocno skłóceni, ponieważ nie wytrzymałem już tej sytuacji i mocno się postawiłem, gdy puściły mi nerwy. Uważam, że jesteśmy dorośli (całe grono ma ponad 30 lat) i mamy prawo do czasu tylko dla siebie, że nie musimy się nikomu tłumaczyć z tego co i gdzie robimy. Uważam, że każdy ma swoje obowiązki, prace i nawet cały tydzień nie odzywania się do siebie jest czasami normalny, przecież zawsze można się spotkać, gdy każdy ma wolne. Dla nich 2 dni bez kontaktu to coś niewyobrażalnego, od razu mają pretensje do nas i zalewają nas pytaniami, czy coś jest nie tak, czy coś zrobili, dlaczego się obraziliśmy i dlaczego się nie odzywamy.

Byłbym wdzięczny za Wasze opinie w tej kwestii. Wydaje mi się, że racja leży po naszej stronie. Dodam, że my nie mamy nigdy do nikogo o nic pretensji, nie interesuje nas kto co robi w wolnej chwili i potrafimy to uszanować. Wydaje mi się, że to chyba normalne i zdrowe.

A jak Wy uważacie?

He, tu nic nie trzeba robić. Wszystko z czasem się ułoży. Prawdy oczywiście są dwie. To że ty z dziewczyną macie prawo do bycia tylko razem i że to wam odpowiada, oraz to, że przyjaciele czują się odtrąceni bo charakter waszych kontaktów uległ zmianie. Tu trzeba tylko i wyłącznie dojrzałości. A skoro już doszło do kilku rozmów nie trzeba więcej nic robić, raczej dalej robić swoje, wyznaczyć pewne ramy i zapewniać o waszym oddaniu. W końcu to rodzina. No bo zobacz, jeśli nie postawicie granic a być może trzeba będzie je podwyższyć albo nawet gdzieś dalej się wyprowadzić (ta całą sytuacja przypomina jakąś nadopiekuńczość) to co będzie np. kiedy pojawi się u was dziecko a oni będą chcieli je wychowywać? To takie teoretyzowanie dzisiaj ale czy taka sytuacja nie jest możliwa? A może oni też mają jakiś mały problem ze sobą i nie umieją żyć bez waszego towarzystwa? To jest jednak pępowina, którą trzeba było ukrucić. A jeśli nadal zachowujesz się fer, dziewczyna-siostra podziela twoje zdanie to po prostu się nie przejmuj i naucz się żyć w warunkach nacisku nieulegająć. Kiedyś podejmiecie być może decyzję o wyprowadzce i sytuacja się sama rozwiąże.