Bardzo często się kłócimy, niestety. A niedługo zbliża się nasz ślub. Nie wiem jak to zmienić. Bardzo denerwuje mnie to jak mój narzeczony zwraca mi na wszystko uwagę, zawsze ma odmienne zdanie i żartuje na mój temat. Wiele razy z nim rozmawiałam, że nie jesteśmy wrogami tylko mamy tworzyć zespół. Wzajemnie się wspierać itd. On mi niby racje przyznaje, ale za chwile jest to samo i tak dzień w dzień. Już nie pamiętam dnia, kiedy nie płakałam, albo się nie złościłam na niego. To przykre, bo naprawdę go kocham i wiele ciężkich chwil już razy przeżyliśmy. Bardzo drażliwym tematem są jego rodzice, którzy po prostu traktują mnie jak obywatela II kategorii, a tylko dzięki mnie ich syn ma wykształcenie, prace itd. Bardzo mi przykro jak jego mama np. pyta tylko jego czy chce herbatę jak przyjdziemy do niej, a on jej uwagi nie zwróci. W domu tłumaczy się, że trudno, ona już taka jest itd. Najbardziej jednak denerwuje mnie to, że jak go o coś proszę do wiele czasu mija nim to zrobi, a jak zadzwoni jego mama to od razu leci, chociaż ona traktuje go skandalicznie źle w porównaniu z jego rodzeństwem, a rzeczy które mu zleca są śmieszne, np. żeby jej zatankował samochód (warto podkreślić, że mieszkamy razem, nie jesteśmy uzależnieni finansowo od rodziców i nie korzystamy z jej samochodu).
Wszystko trochę się nawarstwiło, pomimo to że próbuje wszystkie sprawy załatwiać na bieżąco. Tylko cóż ja tym mogę osiągnąć, że tłumacze, rozmawiam z nim, wyjaśniam mu, on mi przyzna racje, ale chyba tylko i wyłącznie po to żeby mieć święty spokój.
Chętnie bym omówiła z kimś niektóre sytuacje i zasięgnęła porady.
Bardzo proszę o pomoc.
Kochana powiem Ci coś - z facetem jestem 5 lat, jego macochę znam od 4. Jest to zła kobieta - nie lubi mojego faceta, tym bardziej mnie.Ale niestety ma ogromny wpływ na ojca Michała. I tu lezy problem. Wiele lat walki, kłótni z Bogu ducha winnym Michałem, próby przekonania jego rodziców, moich starań i wierzeń że wszystko się ułoży na nic się zdały. Nie ułożyło się i nie ułoży. poprostu w pewnym momencie kochana trzeba powiedzieć sobie stop dla własnego zdrowia psychicznego. Jeżeli ona cię tak traktuje to ją olej. Jesli ona nie chce zrobić Ci herbaty jak gościcie u niej to świadczy o jej tragicznych manierach. Gdy sytuacja się powtórzy to powiedz na głos np. " widzę że polska gościnność to tylko pusty frazes, no cuż będę musiała sama sobie zrobić herbatę" i z głebokim westchnieniem idź i tą herbatę sobie zrób,albo poproś ukochanego żeby Ci zrobił. A jeszcze lepiej będzie gdy przestaniesz się denerwować i ją poprostu olej.To z narzeczonym się wiążesz, nie z nią. Nie zmienisz jej bo taka już jest. Szkoda nerwów. A co do narzeczonego to nie miałabym do niego pretensji o matkę - to nie jego wina że tak się zachowuje. Jeśli będzie interweniował w Twojej sprawie to pogorszysz sytuację bo ona będzie wiedziała że skarzysz mu na nią. Ja wiem że to jest przykre, wierz mi przechodze to zawsze kiedy mam do czynienia z mojego rodzicami. Myślę że narzeczony nie tyle jest maminsynkiem co poprostu nie chce mieć z matką sytuacji spornych, bo wie jaka ona jest. Widzę że u was sprawa dotyczy głównie rodziców - jeżeli przestaniesz się przejmować to poprawi się sytuacja między wami. ja wiem że to nie jest łatwie ale wierz mi , jest do zrobienia. Mam już parę lat praktyki i ufam że dasz sobie radę. Z wiatrakami nie ma co walczyć 
W moim przypadku (akurat tu chodzilo o moich rodzicow) wymielki jak wyprowadzilismy sie do innego panstwa- 500 km i spokuj jest 
