Czy to ma szanse na cos wiecej?prosze o rady - Netkobiety.pl

Po pierwsze jeśli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 10 regulaminu.

Wiesz, ja tak sobie myślę, ze źle zrobiłaś, ze nie powiedziałaś mu od razu, ze masz 2 dzieci. Zastanawiam się, co Tobą kierowało, kiedy utrzymywałaś, ze masz tylko 1 dziecko. To troszkę niedojrzałe zachowanie z Twojej strony. A jeśli chodzi o tę cała sytuację to pamiętaj, ze Wy się tak naprawdę nie znacie. Jedno spotkanie, smsy i rozmowy to zdecydowanie za mało. Skoro jest między Wami jakaś chemia to fajnie i dobrze wróży. Ale powinnaś wiedzieć, ze szczerość, szczególnie w takich sprawach, to rzecz podstawowa. Jutro się spotkacie i pogadacie i radzę być szczerą. A chłopak jest jeszcze młody i troszkę napewno się wystraszył tej odpowiedzialności. Ale jeśli naprawdę zaczyna poważnie myśleć o związaniu się z Tobą to pewnie dzieci nie będą dla niego przeszkodą. Powodzenia.

Ja też jestem samotną matka z tym że mam jedno dziecko...
Jestem z facetem od 3,5 roku mały ma 4 latka...

I powiem Ci że ja patrzałam też na to że on ma być ojcem mojego dziecka tak samo ma go wychowywać jak ja,ma brac za niego odpowiedzialnośc czasami chodzić do przedszkola czy jak pojdzie do szkoły na zebrania...

I trafiłam na takiego ale z poczatku było cieżko....

Po pewnym czasie bedzie Ci brakowało tego jak juz bedziecie zyli razem tego żeby on popilnował chłopców czy brał za nich odpowiedzialnośc tak sie nie da że ty sobie ze wszytekim dasz rade...

Jesli nie przeszkadzało mu jedno dziecko drugie też nie bedzie problemem tylko on potrzebuje czasu mozna tez popatrzeć na to z tej strony on tez pewnie chciał by miec swoje dziecko i was juz bedzie 5 a w dzisiajszych czasach ciezko sie jest utrzymac...

Będzie dobrze tylko pamietaj patrz na siebie i na chłopców juz nie jesteś sama im ma byc dobrze i Tobie,dlatego może powiedz na spotkaniu że nie szukasz ojca dla swoich dzieci ale chciałbyś zeby czasami wziął za nich odpowiedzialnośc w prostych sprawach a reszta przyjdzie z czasem... 

W jakim wieku są Twoje dzieci ?

No właśnie bo on juz podświadomie wie że wychowywać ich tez bedzie musiał....

Pogadaj z nim jutro tylko szczerze i daj mu czas na przemyslenia niech sam podejmnie decyzje...

3-latek potrzebuje faceta miec kolo siebie widze to po moim małym jak mój P jest u mnie to mój mały ciagle za nim chodzi tu piłka tu jakies bijatyki  nawet do ubikacji chodza razem sikać...

roczne dziecko to maluszek też potrzebuje opieki,zabawy,zainteresowania od takiego to dopiero wzroku nie idzie oderwac...

Zastanów sie czegoś byś odniego oczekiwała i mu to powiedz postaw sprawe jasno...

I nie bierz sobie faceta w którym nie bedziesz miała oparcia jesli chodzi o dzieci kiedys tego pożałujesz...

On może i chce to że masz dzieci to nie tragedia nie moze cie to przekreślać do szczescia ale on potrzebuje czasu zeby to poukładać..

Szczerze:to jednak nie jego dzieci a 2 to juz jest dużo...

Może okaże się odpowiedzialnym facetem.

Faceci z reguły potrzebują dużo czasu na przyswojenie jakiś mysli....
U mnie przystosowanie mojego faceta do tego co ja wymagam trwało kilka miesiecy ale wiedziałam że to jest facet który sie do tego nadaje tylko trzeba mu pomóc ,cieżko mu bylo sie przekonać do pewnych rzeczy ale sie starał...

A ile czasu bedzie potrzebował to juz jest indywidualna sprawa moze mało moze duzo...

Dlatego rozmowa,szczera rozmowa jutro ty masz jeszcze czas na przemyslenia,a jak zakończysz rozmowe to powiedz mu że teraz daje ci czas na przemyslenia zastanów sie czego chcesz ja poczekam ale pamietaj że zalezy mi na tej znajomości...

dziekuje serdecznie,zrobie tak,porozmawiam z nim jutro na spokoje bez emocji.Tylko boje sie jesli on faktycznie chce:(

Jeśli on się w Tobie zakocha to będzie z Tobą, nawet gdybyś siódemkę dzieci miała. Chłopak pokazał, że się odpowiedzialności nie boi. Ciągnij to, tylko nie przypieraj go do muru. To musi być jego decyzja i on sam musi ocenić, czy jest do tego gotowy.

Zachowuj się jak najbardziej normalnie. Jeśli bez problemu zaakceptował fakt, że masz 1 dziecko, to nie sądzę, żeby fakt istnienia drugiego radykalnie zmienił jego stosunek do Ciebie. Na razie się boi, to normalne. Za mało Cię zna, żeby stwierdzić, czy jest gotowy podjąć wyzwanie

moze ktos jeszcze ma jakis pomysl,rade,chetnie poczytam

Julita, wg mnie jemu ewidentnie na Tobie zależy. Spróbuj go uświadomić, że na razie on nie ma obowiązku czuć się odpowiedzialny za Twoje dzieci i długo jeszcze takiego obowiązku miał nie będzie. To twoje dzieci i Ty masz być za nie odpowiedzialna i za ich wychowanie. Jeśli zdecyduje się na związek z Tobą to na pierwszym miejscu powinien być odpowiedzialny za Ciebie, obdarzać Cię uczuciem, troszczyć się o Ciebie, zapewniać poczucie bezpieczeństwa. Wystarczy, że będzie akceptował fakt, że posiadasz dzieci, że one są tym czynnikiem, że nigdy nie będzie Cię miał tylko dla siebie. Ta "odpowiedzialność za chłopców", której się obawia sama przyjdzie z czasem. Podejrzewam, że on nie zdaje sobie nawet sprawy, jak zachowują się i myślą dzieci w wieku Twoich chłopaków. Może się boi, że będzie musiał od razu wcielić się w rolę ich ojca, której nie czuje? A przecież na razie wystarczy, że ze starszym się powygłupia czasem, wykaże zainteresowanie samochodami, spidermanem czy czymś co akurat młody człowiek uważa za najważniejszą sprawę w życiu a z młodszym nawet mniejszy kontakt mu wystarczy...

Ciesz się więc na razie z Waszych spotkań, nie zmuszaj go do deklaracji, postaraj się nie mieć za dużych nadziei... Nie znam Waszej sytuacji, ale może dałoby się jakoś zaaranżować niezobowiązujące spotkanie z Twoimi chłopakami? Żeby zobaczył, że to normalne małe ludziki, które nie rzucają się na niego wrzeszcząc "tato"...

Pisaliśm wczoraj ze soba na gg.Na poczatku rozmowy wyglupialismy sie ,nawet bym powiedziala ze flirtowalismy ze soba,pytał czy u mnie wszystko w porzadku jak humorek po ostatnim spotkaniu.Stwierdzil ze chyba dobry skoro sie z nim drocze.Napisalam mu ze jest wszystko oki,chodz tak naprawde nie jest.:(
Wyczuł ze cos jest nie tak i napisal ze u niego tez jest nie dokonca dobrze.Pisał,ze nie mam  sie krepowac ani denerwowac tym wszystkim tylko szczerze z nim rozmawiac bi sytuacja jak On powiedział dotyczy jego.Chce z Nim byc,chce sprubowac.Na naszym oststnim spotkaniu powiedzial ze chcialby ze mna byc,ale powiedzial cos tskiego: "Co bedzie jesli ja za 2,4 pol roku nadal nic nie poczuje do twoich dzieci?"co bedzie za rok jesli zauszmy bysmy zamieszkali razem ja u ciebie a ty u mnie,to bez roznicy,a ja nadal nic nie bede czuc?"mowil ze ma dystans chodz chcialby zrobic krok do przodu,ale wie,ze zrobi mi nadzieje a on nie chce zebym pozniej cierpiala.Ja uwazam tak,nalezaloby sprubowac byc ze soba 2,4 nawet te zauszmy pol roku poznawac sie ja i on  nie wciagajac w to chlopcow,jesli zauszmy tak jak on mowi nie po tym pol roku nie poczuje to wtedy bysmy sie rozstali i wtedy mozemy powiedziec sobie ze zostaniemy przyjaciolmi i bez zadnego zalu bysmy powiedzieli" ok,sprubowalisny byc razem,nie poczules nic do chlopcow,nie udalo sie",ale prubowalismy i wiem po sobie ze wtedy bym nie cierpiala task jak teraz,bo mialabym ta swiadomosc ze prubowalismy.Ja przeciez nie chce go wprowadzac do swojego domu,do dzieci,bo dla nich to tez moze byc trudna sytuacja,a to my mamy sie narazie poznawac.Teraz wiem ze jest mi ciezko,bo on chce,ale ma blokade i ciezko jest mu ja przelamac,ja nie chce nalegac,ale nie wieze w to bysmy zostali przyjaciolmi,przyjaciolmi ktorzy czuja do siebie chemie.Bo wiem,ze predzej czy pozniej zakocham sie w nim.A to uczucie przychodzi samoistnie nie pytajac czy moze:(

Wyjaśnij mu to co nam. Że możecie przecież spróbować, że jak się nie uda to trudno, że teraz też cierpisz nie mając szansy, więc jak będziesz cierpiała za pół roku to jakoś to zniesiesz, bo przecież sama tak chcesz...