I co robić??? Walczyć czy odpuścić? - Netkobiety.pl

na pewno nie przesadzasz !!!!!!!!!!!! to Twój nie dojrzały mąż przesadza. jak dla mnie to wieczny Piotruś Pan !!!!!!!!! macie rodzinę już 2 dzieci !!! to on musi no sorry MUSI zachowywać się jak mężczyzna który ma rodzinę a nie jak 20 letni kawaler !!!!!! jeśli nic z tym nie zrobisz to będziesz tak miała całe życie no niestety taka prawda.
wydaje mi się że z nim nic innego nie można zrobić jak tylko terapia szokowa, czyli ..... pierw przy takim zdarzeniu kiedy on nie wraca na noc do domu rano kiedy np zabierasz dzieci na spacer ubierając się mówisz  "wiesz co kochanie oboje jesteśmy dorośli a ja w Tobie nie mam za grosz wsparcia, jest mi z tym źle i czuje ogromny żal do ciebie. Nie rozumiem jak możesz w ogóle mówić mi że ja ci robię WYWODY  !!!! to że ci zwracam uwagę bo mi zależy na tym aby dzieci miały tatusia to nie są wywody tylko pieprzony matczyny instynkt, a skoro ty tego nie rozumiesz idź sobie na rybki czy do kolegów. Tylko pamiętaj że niedługo obudzisz się tu sam. zabiorę dzieci i więcej nas nie zobaczysz . Dzieciom nie zrobi to różnicy, przecież i tak masz nas gdzieś. wychodzę, miłego dnia......" i wyjdź ..... od tak.
nie wiem czy znajdziesz w sobie tyle odwagi aby coś takiego powiedzieć no ale wybacz jeśli on nic z tym nie zrobi to znaczy że ma naprawdę was głęboko w ....... a co takiego ojca dla dzieci chcesz ?? ja bym nie chciała. kiedy on dalej nic z tym nie zrobi lub po takim monologu nie wróci na nos, zabierz dzieci i wyjedź do rodziców albo do koleżanki nie wiem gdzieś.
jego rodzice też są chyba ślepi skoro pozwalają synalkowi na takie coś zamiast nim potrząsnąć i uświadomić mu że ma rodzinę !! ehh no cóż ja tyle tylko wymyśliłam bo rozmowy na 100% nic tu nie zdziałają

Niedawno złapałam go na kłamstwie. Zadzwonił że musi zostać trochę dłużej w pracy bo koledze popsuł się samochód i coś kombinują. Za jakiś czas, gdy miał już być w domu zadzwoniłam czy wraca i oczywiście dowiedziałam się że jest gdzieś tam i nie może rozmawiać . Musi szybko kończyćitd. Razmowa jak z gangsterem na akcji porachunkowej. "Kończę bo mam warzne spotkanie...Nie mogę powiedzieć... Waga życia lub śmierci... Nie dzwoń... Odezwe się... Nie wiem kiedy..." Myślałam że oszaleje. Za jakiś czas napisał że nie wróci na noc, będzie nocował u rodziców. Było już późno. Nie darowałam sobie. Dzwoniłam i dzwoniłam i nie odbierał. Aż przypadkowo odebrał telefon i usłyszałam jak rozmawia ze swoim najlepszym kumplem. Wyciągał go gdzieś na miasto. Kumpel nie chciał i kazał mu wracać do domu. Mówił że pójdzie wszędzie aby nie do domu. Potem omówili wersję dla mnie. "Byliśmy razem, wypiliśmy flaszkę i tyle". Wsiadł w taksówke i pojechał do rodziców. Co było wcześniej, przed krótkim spotkaniem z kumplem nie wiem do dziś. Oczywiście po tej akcji chciałam porozmawiać. Powiedziałam że wiem że był na chwile pod domem kumpla i umawiali się. Znałam dokładną godzinę gdy wrócił do domu. Był w lekkim szoku i nie wiedział czy mówię prawdę czy tylko przypadkowo trafiłam. Nie miał pojęcia jak się dowiedziałam. Podejrzewał chyba jakiegoś detektywa . I znowu jak mogę go śledzić. Jestem chora itd. Oczywiście chyba dwie noce nocował u rodziców. I tak jest ciągle. JAk coś mu nie pasuje (nawet jakieś uwagi moich rodziców) to jedzie do swoich.
Dodam że mieszkamy narazie u oich rodziców w domku jednorodzinnym. Lada dzień mamy przeprowadzać się do własnego mieszkania. Czekamy tylko na meble. Ale czy się przeprowadzać nie wiem sama... Odciąga nam się to już któryś miesiąc.
Co tu jest grane? Wciąż mówi że mnie kocha a zachowaniem mi tego nie udowadnia.

Wiem że to w dużym stopniu moja wina bo pozwoliłam na to by moi znajomi, moje życie zeszło na drugi tor a z czasem niemal zniknęło.
Chciałam wychodzić nie raz i zostawić go z dziećmi. Ale szlak mnie trafiał jak córka nie była pod opieką tatusia tylko dziadków. To wspólne mieszkanie... Całkiem niedawno mówiłam mu że wszystko się zmieni jak przeprowadzimy się na swoje.
Nie zabraniam mu wychodzić gdziekolwiek. Poprostu chcę by trochęto ograniczył i odciążył mnie i dał przy okazji odrobinę wsparcia.
Podam przykład. Byłam zaraz po porodzie 2 dziecka. Usypiałam mała w wózeczku i zrobiło mi się słabo, nogi mi się ugięły i poczułam że mdleję. Poprosiłam by chwilę pobujał aż uśnie. A on na to że mogę to robić na siedzący i nawet nie ruszył tyłka z sofy.
Było tak nie raz że prosiłam by na chwilę zajął się dzieckiem i usłyszałam że mu się teraz nie chce... On twierdzi że jak go zmuszam to się stawia. Robi to na co ma w danej chwili ochotę. Więc gdy mu się zachce pobawić z dziećmi to to zrobi. Nie jestem w stanie przejść obok takich stwierdzeń obojętnie. Ja w życiu na początku robię to co trzeba a potem to na co mam ochotę.
Starsza córa pójdzie do przedszkola od września.
Niewiem, niewiem, nic już nie wiem. Mam nadzieję że jednak przeprowadzimy się na swoje. Będę miała więcej możliwości. Jakieś warunki muszę postawić. Tylko jak to zrobić by wszyscy byli zadowoleni. Mąż nie znosi jakichkolwiek zakazów. Nie tylko ja działam na niego w ten sposób. Gdy ktoś obcy zwróci mu uwagę że zachowuje się nie tak jak należy (było tak np. z kolegą, siostrą cioteczną) automatycznie odwraca się na pięcie i nie słucha. Kolega przestaje być kolegą, a siostra staje się tą złą (mimo że zawsze byli sobie bliscy).
Czy terapia szokowa? czy może obojętność? co pomoże na upartego osła?

W tej sytuacji nie wiem czy przeprowadzka będzie lekarstwem na Wasz związek, ale mieszkanie z rodzicami Twoimi albo Twojego męża to tez nic dobrego. Musisz jednak spróbowac zmienic mieszkanie, pomieszkać troche, poobserwowac jak zachwouje się Twój mąż. Jeżeli nic się nie zmieni wróc do rodzicow. Tam zawsze będziesz miała jakąś pomoc, wsparcie.  Męża podaj o alimenty.
Jeszcze jedno, Twoi rodzice nie powinni się mieszać w Wasze życie. Jego zresztą też. Poza tym jego rodzice robią straszny błąd przyjmując go pod swój dach kiedy synusiowi się zamarzy. Kiedy do nich przychodzi powinien dostac zakaz wstępu, kopniaka przy drzwiach i rozkaz powrotu do  domu, do dzieci i żony. Gdyby wiedzial, że nie ma nigdzie noclegu wracał by do Was.
W głowie mi się nie mieści jakimi faceci potrafią być podłymi samcami. Zrobic dziecko to sama przyjemność, ale jak się urodzi uciekają od odpowiedzialności.
Jak zmienicie mieszkanie, zostaw go na moze 2 albo 3 godziny z dziećmi. Nie bedzie miał mozliwosci oddania zadnego z nich do babci tylko zostanie sam sobie. Jak zadzwoni mów to co on Tobie. Ciekawe jak sobie poradzi. Bedzie błagał żebyś wróciła. Jestem przekonana. Ty nie wracaj na jego życzenie. Niech wie jak jest Ci ciężko jak jego nie ma.
Napisz jeszcze jak się sprawy mają

Właśnie wrócił po trzech dniach nieobecności. I niestety nie ma o czym rozmawiać. Powiedziałam że chce by dwa weekendy w miesiącu był z nami na 100%. Niestety nie przyjmuje żadnych ograniczeń. Nikt nie będzie mu układał życia po swojemu...

I co mam robić?

Witaj amamo

  Czytajac Twoj post pierwsze co sobie pomyslalam , to to,ze wielu facetom zaczyna sie przewracac w glowach jak juz maja zone dziecko czyli stabilizacje tylko nijak nie wiedza jak sie w tym swiatku odnalezc no i wlasnie uciekaja od odpowiedzialnosci , robia co im sie podoba ,bo wydaje im sie ,ze skoro jst dziecko to kobieta wszystko zniesie ... ale nie wiedza ,ze to wszystko jest do czasu ,bo wszystko ma swoje granice wytrzymalosci.
  Jak znajdziesz chwile poczytaj moj watek , ja sie wlasnie z takim typem faceta rozstalam jakis tydzien temu z hakiem , poprostu kazalam mu sie spakowac i nie balam sie tego,ze sobie nie poradze . Fakt mam doly kazdego dnia ,ale juz nie mialam sily tkwic nadal w takim zwiazku bez czulosci , milosci , szczerosci, z jego egoizmem , uciekaniem w prace i tym samym braki8em czasu dla nas dla rodziny bo on jak wychodzil z domu byla 9.00 rano jak wracal to okolo 23 ej wiec praktycznie w ogole nie uczestniczyl w zyciu rodzinnym.

Czy terapia szkowa cos da czas pokaze , jak narazie nie wykazuje skruchy , moze sie zachlystuje wolnoscia i tym,ze faktycznie jak wraca do domu to nie slucha zrzedzacej mu baby . Co w jego glowie teraz siedzi nie wiem , mysle ,ze za wczesnie bysmy podjeli jakas konstruktywna rozmowe , nie mam pojecia w tym momencie na czym mu zalezy . Ale dodam , bo to istotne on ma 34 lata , jest po rozwodzie i z tego zwiazku ma 13 letnia corke , pozniej byl z kobieta 3 lata i tez mu sie  zwiazek rozpadl i ja jestem ta trzecia kobieta , z ktora ma dziecko prawie roczne . Ja tez jestem po rozwodzie , i mam corke 7 letnia i bylam sama jakies 4 lata ,by poczuc ,ze jestem gotowa zalozyc znowu rodzine i co ? I znow nie wyszlo ,ale na to pewnie ma wplyw wiele wiele roznych rzeczy .

Nasuwa mi sie jedna rzecz ,ze na tyle na ile pozwolimy naszemu facetowi tak tez on bedzie myslal ,ze mu wolno i powiem Ci szczerze dla mnie to kosmos ,ze Twoj maz nocuje sobie u swoich rodzicow robiac sobie wypady na rybki , na pilke i nie wraca poprostu do domu na noc ! Pewnie pozwolilas raz , drugi , trzeci i zobaczyl,ze tak moze ,ze nie reagujesz . Dziwi mnie tez niesamowicie postawa jego rodzicow w takiej sytuacji , bo za pierwszym razem jak tylko chcial u nich nocowac powinni go odeslac z kwitkiem do zony i dzieci .

Zacznij walczyc o swoje o normalne zycie rodzinne  i zastosuj sie do tych rad od dziewczyn , ktore Ci napisaly  co masz robic ,bo nie chce sie powtarzac poprostu sie pod nimi podpisuje .

P.S. Jak bedziesz miala ochote odezwij sie
moje GG :  7900683

Pozdrawiam i trzymam kciuki i pisz jak tam u Ciebie

A teraz wróci z pracy z kwiatkami, da ci je, da dwa buziaki.... a potem się położy na kanapie. Lepiej żebyś zrobiła dobrą kolację - może zacznij ją robić już teraz - bo nie daj Boże się chłopiec zdenerwuje i znowu pójdzie pohulać. Ale cóż, będziesz mieć kwiatek i buziaczka...

Zastanów się Amama czego ty tak naprawdę chcesz i odzyskaj swój szacunek do siebie samej. Jeśli ty go nie będziesz miała to uwierz mi, Twój mąż tym bardziej będzie Ciebie wykorzystywał.