W 5 dni skreślił 5 lat - Netkobiety.pl

Prawdopodobnie jeszcze przejdziesz swoją żałobę. To niewykonalne że ona Cię nie dosięgnie. Nie czuj się wtedy winna, że jednak płaczesz.

Poradzisz sobie.
I ciesz sie,ze nie musisz żyć z..........odpowiednie wstaw.

Złapie zapewne.
Ale trzeba to przetrawić i przepraszam za wyrażenie...wysrać.

Ja nie uważam, żebym była w punkcie wyjścia. W końcu przez te 5 lat nie siedziałam na tyłku, rozwijałam się i zawodowo, i w głowie. Nie zaczynam od zera. Jestem tylko zdumiona, że tak można. Zabrał psa i jeden plecak ciuchów i zniknął z mojego życia. Nie zasługiwałam na zwykłe: przepraszam czy przykro mi. Na nic. Minęły dwa tygodnie. Przyzwyczajam się do nowej rzeczywistości. Na chłodno, spokojnie, bez emocji. Ale mam dziwne przeczucie, że żyję na jakiejś blokadzie czy, przepraszam za wyrażenie, dupościsku. I że jak mnie ból dopadnie, to będzie z siłą lawiny.

Celticdream być może u ciebie podobnie jak u ofiar wypadku działa adrenalina: póki działa nie widzą, że im nogę odcięło. Dopiero w szpitalu jak hormon odpuszcza zauważają ten dość istotny szczegół. Taka blokada mózgu w sytuacji stresowej.
Albo wiesz że to idiota, bez moczenia poduszki przez miesiące. A.... to wtedy szacun. Pewnie każda zdradzona by tak chciała mieć. Ile to miesięcy zaoszczędzone.

Akcja zacznie się po pierwszej kłótni kochanków: może przylecieć i żebrać o powrót. Zależy jak tam się będzie u nich toczyć.
Jakie będą twoje kroki trudno przypuszczać, ale warto zbierać dowody zdrady. Mogą się przydać.

Współczuje Tobie ale najbardziej żal mi jest Twojego synka;(jeju on ma dopiero 10 lat a musi zmierzyć się z ta świadomością ze tata go nie chcę  w swoim życiu...tez tak miałam mój ojciec gdy miałam 12 lat powiedział mi ze nigdy mnie nie chciał wiec po części rozumiem Twojego synka...a Tobie Autorko życzę wytrwałości i abyś się nie załamała pamiętaj jesteś silna babeczka;)

Nieee, to nie trwało dłużej. Mam dostęp do jego FB. Nadal mam, kretyn, zbieram sobie materiał dowodowy. Mój synek nie jest mojego in spe byłego męża. Długo byłam samotną mamą. Prawie 5 lat. Tatuś też mu się nie udał. Jak poznałam mojego męża, sporo trwało, zanim go dziecku mojemu przedstawiłam. Zamieszkaliśmy razem po ponad roku. I byliśmy razem przez tę parę lat. Mały się przywiązał, bardzo, traktował go jak tatę. Tak o nim mówił czy pisał, czy rysował. Miał poczucie stabilizacji czy pełnej rodziny. I to się teraz posypało. Nie ukrywam, od pewnego czasu się męczyłam, ale byłam gotowa męczyć się dalej, właśnie dla dziecka. Uczucia dawno wygasły. Dlatego ja nie cierpię. Ale moje dziecko cierpi straszliwie. Dziś się szkoła zaczęła. Przełknę mą dumę i wybiorę się do szkolnej psycholog. Nie wiem, co robić, jak działać, by zminimalizować cierpienie dziecka. Bardzo mi go żal, bo to drugi tata, który go olał. Trzeciego nie będzie, tego jestem pewna.

Jeśli piszesz to nie w emocjach, lecz na serio  to fakt - jest draniem, że nie przygotował dziecka na to, co nastąpi i zerwał z nim kontakt, a także przez to, że nie powiedział Ci tego wprost. Jednak co do samego związku - nie pozostaje się w takowym jedynie dla dziecka, kiedy tych uczuć już brak.