Nie podchodź do życia tak bardzo serio... - Netkobiety.pl

Jak tylko będę miała okazję to obejrzę ten film.
W ostatnim czasie mam problem z zasypianiem, co wcześniej mi się nie zdarzało, więc coś muszę zrobić.

witam!
Ja rowniez mam ten sam problem. Caly czas rozkladam kazda czynnosc na mniejsze czesci i wszystkie analizuje. To jest bardzo meczace i utrudnia zycie badrzo. Tez chcialabym sie takiego myslenia pozbyc. Jak Panie cos wymyslicie to dajcie mi znac.Chyba ze razem cos wymyslimy:) Prosze i dzieki

Też mam tak samo jak ty Bożenko . Ciągle wmawiam sobie , że powinnam do życia i problemów podchodzić mniej poważnie , ale nie da się . Zazdroszczę ludziom , którzy nie myślą a działają . Dla mnie każda nowośc , każdy nowy krok do przodu przyczynia się do mojego stresu , bo ciąglę myslę ,co będzie gdy.... i zaczynam od nowa myśleć i analizować . Myślę , że naszej natury nie da się juz zmienić , może damy radę ją troszkę okiełznać , ale nie wyzwolimy się z przemyśleń. Ja sie troszkę przełamałam i postanowiłam iśc do szkoły , myślę tez o kursie , ale nie wiem jaki mam wybrać i gdzie go szukać , a porażka mnie zniechęca.

U mnie tez jest podobnie... Zamiast myśleć co jest tu i teraz, cały czas myślę i wszystko analizuje. Począwszy od drobnostek, słów wypowiedzianych przez innych na mój temat a skończywszy na wyobrażaniu swojej przyszłości. Czasami martwię się na zapas drobnostkami, które pojawią się w przyszłości np. gdzie będę studiować  i skąd czerpać będę na to pieniądze.
Codziennie planuje sobie grafik dnia, wszystkie zadania jakie muszę wykonać. Bardzo źle się czuje, gdy nie wywiązuje się ze swoich zamierzeń na dany dzień.

Dziewczyny bardzo chetnie przyłącze się do poszukiwania wspólnego rozwiazania.
Również czekam, aż Lenka poda tytuły tych książek, nie jestem jednak do końca przekonana, że znajdę w nich obraz samej siebie i sposobu ja z tym walczyć ;(

Nie wiem, czy jest na youtubie, ja go sicagnelam z neta. Nie powiem, jest w nim cos dobrego, bo nawoluje do myslenia, ale tego pozytywnego. Choc z drugiej strony mam wrazenie, ze ten film troche nachalnie namawia nas do tych pozytywow. Ten film nie daje przyzwolenia na uczucia negatywne, ktore jednak sa domena kazdego czlowieka

A ja Wam nawet troszkę zazdroszczę tego przejmowania się. Naprawdę.
Je reprezentuję zupełnie inne podejście i czasem takie leciutkie traktowanie życia jest męczące;) W mieszkaniu balagan bo przecież "czysty dzień to świadectwo niewłaściwie spędzonego życia", w pracy obowiązki odkładane na później bo "co masz zrobić dzisiaj zrób pojutrze - będziesz mieć dwa dni wolnego". Chciałabym czasem być poukładana, dokładna i systematyczna:)

Mimo wszystko wydaje mi się, że osoby z lekkim podejściem do życia mają łatwiej. Przede wszystkim mniej stresu:)

A tu wybrane dla Was niektóre moje niepisane nieformalne zasady:

1. nie rozpatruję przeszłości i niepowodzeń bo i po co? Tego co było nie da się zmienić. Znacznie łatwiej potraktować zdarzenia z przeszłości jako ciekawe doświadczenia, które coś wniosły do teraźniejszości i zostawiły ślad w naszej osobowości

2. jeśli czegoś nie zrobię to świat się nie zawali. To kontrowersyjna zasada, ponieważ czasem wymyślanie wytłumaczenia dla szefa zajmuje więcej czasu i energii niż rozpatrywanie dlaczego tego nie zrobiłam;)

3. radość z drobiazgów - świat składa się z drobnych, miłych rzeczy. Smak kawy pomarańczowej, zapach konwalii, ulubiona piosenka, mruczenie kotka, dotyk mokrego mchu... Wystarczy drobiazg, żeby nastrój się poprawił. Zamiast rozpatrywać niepowodzenia lepiej poświęcić czas na coś przyjemnego, poszukać sposobu rozładowania smutku

4. pozytywne podejście do ludzi - zakładam, że nowo poznany człowiek jest dobry. Jeśli długo będzie mnie przekonywał, że dobry nie jest to znajomość kończę. Jeśli spotka mnie przykrość ze strony innego człowieka - nie zastanawiam się dlaczego, zakładam, że ów człowiek na pewno nie miał złych intencji i nie wracam do tematu

5. nie boję się przyszłości - uwielbiam nowe wyzwania, nie myślę, że mogą się skończyć niepowodzeniem. A jeśli się nie uda to co? To nic. Jeszcze jedno doświadczenie, może jakieś miłe wspomnienia.  Przecież najgorzej jest żałować, że się czegoś nie zaczęło...

I tyle wymyśliłam na poczekaniu:) A teraz zabieram się do pracy, bo jednak czasem miewam poczucie obowiązku:)

Nie rozmyślaj, Kasai Może nie był taki całkiem dobry, a może niechcący, może nie rozumiał, że to kogoś może zranić?

To wymaga ćwiczeń i to przez wiele lat, jak każda znacząca zmiana w naszej osobowości... I bardzo trudno to "nierozmyślanie" zastosować do najbliższych nam osób. Podejrzewam, że zranił Cię ktoś bliski, pewnie płci męskiej? W takim przypadku faktycznie nie da się nie rozmyślać. Sztuką jst za to rozmyślania te zakończyć jakimiś wnioskami i żyć dalej,

No i super!

No trudno. Każdy jest panem swojego losu, oni też mogli się poobijac zamiast pracować A serio to nie popieram zbytniego olewactwa, ale czasem spokojnie można sobie odpuścić i nie zadręczać się

Wcale nie głupie. Osoby wrażliwsze emocjonalnie już przy pierwszym wrażeniu wiedzą wszystko o danej osobie (a w każdym razie wiedzą dużo). Kobiety podobno są w tym lepsze A nawet jeśli Twoja intuicja nie jest tak silna to i tak podejrzewam, że to co Ci mówi przy pierwszym kontakcie jest prawdziwe, tylko Ty tej intuicji za bardzo nie ufasz i nie jesteś jej świadoma i dlatego próbujesz sobie rozumkiem wytłumaczyć, że to głupie Oczywiście we wszystkim potrzebny jest umiar, więc czasem warto dać nowo poznanej osobie szansę na zmianę (lub potwierdzenie) pierwszego wrażenia A rozpamiętywanie? Chyba przechodzi samoistnie, jeśli w końcu stwierdzisz, że to i tak nic Ci nie daje...

I to jest najbardziej tragiczny z Twoich punktów. Bożenko, tak nie można! Pomyśl, że próbując czegoś nowego nic nie tracisz. Co najwyżej trochę czasu musisz poświęcić. Za to nie podejmując wyzwań tracisz bardzo dużo! Tyle nowych rzeczy jest do poznania, wypróbowania i sama siebie tych nowych wrażeń pozbawiasz. A jak się nie uda? No to co? Zapewniam, że świat nawet tego nie zauważy, będzie się dalej kręcił a Ty będziesz miała szansę spróbować czegoś innego

Ściskam Cię cieplutko

vinnga, łatwo powiedzieć czy napisać , gorzej tak zrobic jak piszesz . Ja ciągle sobie powtarzam , że jestem silna , że wszystko potrafię , że przestanę już analizować wszystko i zacznę żyć chwilą , ale się nie da , my już mamy takie charaktery . Masz rację z tym , że człowiek powinien cieszyć sie drobiazgami , ja się właśnie cieszę drobiazgami , ale tylko nimi , nie potrafię się cieszyć z dużych rzeczy , bo zaraz widzę  problemy i znów analizuję wszystkie za i przeciw.
,,2. Jeśli czegoś nie zrobię to mam później wyrzuty sumienia, że inni musieli się nad czymś napracować, a ja tego nie zrobiłam, bo mi się nie chciało.''   --- tu , mam problem , ja robię wszystko i nikt nie ma okazji zrobić czegoś za mnie , ale i tak mam wyzuty sumienia , że mogłam zrobić to lepiej .
,,5. Co jeśli się nie uda? Wolę nie próbować, żeby się o tym nie przekonywać. Boję się nowych wyzwań.'' --- to jest cała prawda o mnie .

Witam mam tak samo,własnie rozstałam się z facetem tak naprawde nie wiem dlaczego.poprostu pewnego dnia zmilkł i nie odbierał telefonu,nie odpisywał na sms-y,na wiadomości na gg.Ja do tej pory zastanawiam sie dlaczego,nie umiem się z tym pogodzić,analizuję cały nasz związek,choc jest to bez sensu.On i tak do mnie nie wróci:(

Wiesz Bożenko, myślę że nie potrafimy byc jak inni bo za bardzo cenimy sobie dobro , pomoc i innych ludzi , którzy nie raz maja nas gdzieś . Jesteśmy chyba za bardzo wrażliwymi osobami i dlatego wciąż analizujemy i nie cieszymy sie z naszego szczęścia, a cieszymy się z drobiazgów i sukcesów  innych . Ja też nigdy nie dążyłam do tego by być najlepszą i nie wiem czemu gdy ktoś mnie chwali , to ja uważam to za brak szacunku do mnie ,lub nabijanie sie ze mnie . Nie daj boże jak by jakiś facet mi sprawił kompelment , bo byłby w satnie zagrożenia , ja coś podobnego uważam za obelgę , choć wiem że jestem atrakcyjną kobietą , ale chyba za mało obytą wśród ludzi , bo czasem się ich boję . Próbuję przełamć te swoje bariery , ale mi nie za bardzo wychodzi .Zosatje mi znów analizowanie .

Aniqa, wiem co czujesz , ale to nie ty popełniłaś błąd , poprostu trafiłaś na tchórza .

Witajcie
          Bardzo ciekawy watek tym bardziej, że także o mnie. Odkąd pamiętam zawsze byłam poukładana, sumienna i solidna. Zarówno w życiu zawodowym i prywatnym. Czy uważam to za zaletę?
Niestety nie. Ponieważ wszystko co robiłam i robię analizuję, zwłaszcza osobiste porażki. Jest to bardzo męczące.

     Właśnie teraz jestem na takim etapie. Rozstała się (a raczej zostałam zdradzona i oszukana) przez narzeczonego. Wina ewidentnie leży po jego stronie a ja zaczynam się doszukiwać swoich błędów. Analizuję i rozmyślam.
      Od żony przyjaciela mojego byłego usłyszałam ?nie żałuj niczego to kolejne doświadczenie, kolejna kartka życiorysu, ty nie masz czego żałować, to on niech żałuje bo naprawdę nie znajdzie takiej drugiej osoby?. I choć to dla mnie pocieszające nie umiem tak żyć choć minęło już pół roku od rozstania. Tak bardzo chciałabym zacząć żyć swoim życie i zostawić to wszystko za sobą.

Chciałabym tak jak Ty vinnga wprowadzić w życie zasadę....

...ale nie potrafię...jestem już zmęczona tym zamartwianiem się zarówno przeszłością i przyszłością.
Co zrobić aby to zmienić?