Trudny związek mieszany:( Co robić ? - Netkobiety.pl

A jak ludzie na niego reagują? Wydaje mi się, że powinnaś na ten temat porozmawiać z mężem, jeżeli on nie widzi problemu, nie czuje się naiętnowany, to brzmi to wtedy, jakbyś się go wstydziła.

Może niech się nauczy polskiego to będzie lepiej postrzegany.

Wiecie co, bo ja się faktycznie wstydzę. I nie mam dość siły, żeby mierzyć się z tymi spojrzeniami i komentarzami. Jak kogoś poznaję i mówię mu, skąd jest mój mąż, robi się cisza i zmiana tematu. Albo pytanie, czy mnie nie więzi, czy muszę nosić chustę, czy robi kebaby. I takie rzeczy mówią często ludzie często na wysokim poziomie. W pracy też zdarzają się takie docinki:/
Zawsze marzyłam o domu na wsi, ziemi, mój mąż też to uwielbia. Chcieliśmy kupić taki dom z dala od miasta, ale jak nas ludzie na wsi będą traktować? Tam jest specyficzna mentalność.
Nie, mąż nie czuje się napiętnowany, nikt mu nic nie zrobił. On na wszystko się zgadza, ślub tutaj, chrzest też, nawet zgadza się na mieszaknie z moimi rodzicami, bo ja jeszcze nie odcięłam pępowiny.
Jeśli chodzi o dziecko,  to synek zostałby ze mną, przed ślubem dokładnie ustalaliśmy to z mężem.  Na pewno nie utrudniałabym im kontaktów, bo syn musi mieć kontakt z ojcem. A rodzina męża nigdy by nie pozwoliła na odebranie mi go. Wiem, bo trochę ich znam, mieszkałam u nich i teściowa to złota kobieta.
Chodzi mi o ten strach przed tym, co może wydarzyć się w przyszłości. (Może, a nie musi). Ten strach mnie paraliżuje. Żałuję, że zgotowałam taki los mojemu dziecku.
I ten wstyd, który towarzyszy każdego dnia. Nie wiem, jak inne pary mieszane się do tego przyzwyczajają.

Bo pokochałam go za jego charakter i masę innych rzeczy, znałam go kilka lat przed ślubem. Pomógl mi wyjść z ciężkiej depresji. Wygląd i pochodzenie miały drugorzędne znaczenie. Od początku sie wstydziłam, ale wierzyłam, że z czasem ten wstyd mi spowszednieje, że będę miała inne sprawy na głowie i się przyzwyczaję. Ale to nie mija.
Jak czytam na forach opinie o obcokrajowcach, to włos się jeży na głowie i ten strach o przyszłość się potęguje.
Poza tym, czuję sie winna, że mąż zostawił dla mnie wszystko- rodzinę, przyjaciół, pracę, mieszkanie, sprzedał samochód. I wiem, że bardzo tęskni, ale zagryza zęby. To jest nie fair, że w związku jedna osoba tyle poświęca. Na dziecko zdecydowałam się po części ze względu na niego, żeby nie czuł się samotny.
Porąbane to wszystko, mam dość.

Inne pary robią to dokładnie tak, jak dzieci, którym rówieśnicy dokuczają w szkole. Opce są w zasadzie dwie:

- ignorujesz docinki, w końcu sie ludziom znudzi, przywyknął, a ty nosisz głowę wysoko i olewasz idiotów
- odgryzasz się tak, że złośliwcom idzie w pięty i jest im 10 razy bardziej wstyd niż tobie.

Co do ludzi na wsi - zdziwiłabyś się. Ludzie, owszem, zwykle wiedzą, co się dzieje u sąsiada - ale też jak uznają za "swojego", to potrafią być lojalni i wiele zaakceptować. Na wsi u mojej babci jest na przykład starszy już pan, o którym wszyscy wiedzą, że gej - zresztą miał kiedyś partnera, mieszkali razem. I linczu żadnego nie było, bo to był "ich" gej, oswojony.

Okropne jest to co piszesz. Jak widać, problem, przede wszystkim masz Ty, bo Twój mąż, mimo, że wyróżnia się z tłumu, takich problemów nie ma.
Wyszłaś za niego za mąż, mając wątpliwości chociaż znałaś realia. Chyba zrobiłaś to z rozsądku; zaopiekował się Tobą, pomógł, gdy miałaś depresję i tak siłą rozpędu założyłaś rodzinę z człowiekiem, którego raczej nie kochasz i od zawsze się wstydzisz.

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam, przed ślubem rozmawialiście już na temat ewentualnego rozstania?
Załóżmy, że rozstaniesz się z nim, pomijam już jego uczucia, a także uzasadnienie w sądzie, to jak zamierzasz zmierzyć się ze swoimi kompleksami w kwestii dziecka?
Przecież nie zmienisz synowi karnacji i ogólnie wyglądu zewnętrznego. Twoje dziecko podrośnie i szybko wyczuje Twój lęk i wstyd. Jak zamierzasz wychować syna na pewnego siebie człowieka, znającego swoją wartość, jeśli rodzona matka się go wstydzi.
Tym bardziej powinnaś zadbać o rodzinę, bo w jedności siła. Z  mężem możecie wspierać sie nawzajem i wspólnie dbać o interes dziecka (w przypadku problemów), które moim zdaniem wyolbrzymiasz.
rafka, jeśli nie jesteś trollem, zapisz się na terapię w celu podbudowania poczucia własnej wartości, ale także po to żeby dotrzeć i zrozumieć to, co czujesz do męża.

Jaki to kraj? Noi skad inny kolor skory w kraju arabskim skoro kraje arabskie to przeciez ludnosc rasy białej. Może chodzi ci o karnacje, rysy twarzy czy specyfike wyglądu?

Nie, nie jestem trollem. Chcę tylko poznać zdanie osób, które obiektywnie mogą spojrzeć na tę sytuację. Bardzo szanuję Wasze zdanie i doceniam cenne uwagi.
Mąż pochodzi z Libanu. Tutaj ok. 35% ludności to chrześcijanie, reszta muzułmanie. ( Polecam fajne filmy obrazujące realia tego kraju: "Dokąd teraz ?" i "Karmel" ). Mąż ma ciemniejszą karnację niż Polacy, czarne oczy i włosy. Synek podobnie.
Jest w tej miłości dużo wdzięczności, to prawda. Czasem mam też wrażenie, że mąż zastępuje mi ojca.
Przed ślubem rozmawialiśmy o ewentualnym rozstaniu, bo chciałam poznać jego zdanie na każdy temat. Trochę też w żartach, kiedy np. przejeżdżaliśmy koło domu Rutkowskiego, który mieszka w pobliżu.

Szczerze mówiąc mam takie wrażenie, że męża nie kochasz. Teraz, kiedy pojawiła się możliwość zamieszkania wspólnie na wsi, to odezwała się Twoja nieodcięta pępowina, bo z mężem nie będzie mamusi, będziesz sama. A tak, rozwód, mąż niech spada do Libanu, a Ty sobie zostaniesz przy rodzicach, dalej jak panienka, tylko z dzieckiem, którego będziesz się wstydzić... Żal mi Twoich mężczyzn. Potrzebujesz terapii.

Kolega taki geograf, a kupa bzdur w poście. Nie ma czegoś jakiego jak Turko-semici. Narody tureckie to jedno, a semickie to drugie. Semici są spokrewnieni z Afrykanami, a nie Turkami jako narody semicko-chamickie. Marokańczycy to nie Berberowie, większość z nich to Arabowie, Berberów jest 20 procent. Co do krajów o dużym odsetku chrzescijan trafiles tylko z Libanem (Syria 5 procent, Egipt 6, Irak poniżej 1). Aha chamskie, a nie hamskie bo to strasznie razi w oczy. No i w Libanie nie ma Koptów. Może chodziło Ci o Ormian? Co do reszty odsączając chrześcijańskie wtrącenia zdecydowanie się zgadzam.

Otóż to. A gapienie się ludzi to tylko marny pretekst.

Ludzie najprawdopodobniej gapią się nie ze złych intencji, tylko z ciekawości. W mieście, z którego pochodzę (ponad 200 ty.s ludności) osobę o innym kolorze skóry można zobaczyć dosłownie raz na ruski rok. Osobiście czarnoskórego widziałam raz, widziałam kilku Wietnamczyków, tyle. Jednym słowem pół życia przeżyjesz nie widząc nikogo odmiennego - a jak już zobaczysz, to jesteś zaskoczony i ciekawy i dlatego się gapisz. To niekoniecznie jest oznaka wrogości.

Problem leży gdzieś indziej, tylko autorka nie chcę się przyznać, gdzie - nawet sama przed sobą. Obstawiam, że facet jej się znudził, bo jest za dobry. Może liczyła na Araba takiego, co przyleje, jak trzeba, chustę na łeb i na krótkiej smyczy. A tu jej się trafił chrześcijanin z dobrym sercem, co wszystko dla tej miłości poświęcił i ona tego nie może znieść. Może się nie czuje jego warta - i to właśnie powie odchodząc? Jesteś dla mnie za dobry jakie to oklepane...

Jacenty zalezy x D mowimy o krajach arabskich 5-10% Chrzescijan to spory odsetek. Parafrazujac np Protestantow jest zazwyczaj procentowo wiecej nawet w krajach arabskich niz w Polsce. X D także sam jako mniejszosc religijna funkcjonuje.

Cat Lady zgoda

A mi się wydaje że autorka to taki typ kobiety co to lubi zobaczyc nowe, robi wiecej pod publiczke niz pod sb i ma rożne ciagoty dziwne... typu że byla pod domem Rudkowskiego, widziala samolot, czy zwiazala się z kims z zagranicy. I nie chodzi mi o normalne zwiazki itd. Typowe cechy statsiarki i osoby ktora musi pewnymi rzeczami podbudowac swoja wizje spoleczna. Kiedy już jej się znudzilo, kiedy wyciagnela z chlopa kase teraz już czuje się stabilnie a zwiazek się znudzil. Noi zaczela opowiadac co to nie ona.

Noi wez teraz takiej warszawiance cos wytłumacz. Tylko zdrowy rozsadek może ją uratowac, ludzie też beda.miec to w d.... dlatego nie zadaje sie w takim towarzystwie to.jest patola tylko zamiast.monet papierkowe.

Teraz nie tylko opinia o Polsce ucierpi, dwa facet wykorzystany, dziecko ma do konca zycia problem, "super" matke.

Wogole takie sprawy mozna zglaszac tu czy uwdzie, ale tylko znane z reala. W internecie rożne bajki ludzie pisza, kobiety udaja mezczyzn, mezczyzni kobiety... trzeba byloby sprawdzic. Zresztą nie moja sprawa i strata czasu.

Ogolnie niektorym ludziom w glowie się zaczelo przewracac, a teraz chyba niedawno apogeum glupoty bylo.

Autorce zycze azeby zmadrzala i zastanowila się nad sobą.

No Cóż x D
Ja tam płakać chyba po niej nie będę : D

Swoją drogą temat swietnie pokazuje jak egzystuja niektorzy ludzie wpychajac się sami i innych w problemy.

Bardzo Wam dziekuję za wszystkie opinie, zwłaszcza za te "ostre", bo one dają wiele do myślenia.
Nie odpowaidałam wcześniej na posty, bo jestem za granicą i trochę miałam zamieszania z internetem.
Przemyślałam to wszystko jeszcze raz i wydaje mi się, że byłam w sporym kryzysie, kiedy pisałam, że chcę się rozwieść. Rozwód to była przesada, ale myślałam o tym, bo poszukuję rozwiązania tej sytuacji i wtedy rozwód był jakąś opcją.
Otóż cały czas towarzyszy mi lęk o rodzinę. Jesteśmy bardzo nietypową rodziną. A w Polsce wszystko, co się wyróżnia jest przedmiotem ocen i często krytyki. Co chwilę czytam w internecie komentarze na forum o uchodźcach, ile tam agresji i nienawiści. Nawet osoby o pochodzeniu nie-arabskim, ale o ciemniejszej skórze są opluwani i wyzywani od uchodźców. W szkołach ponoć dzieci o obcym nazwisku mają "przekichane". To są fakty i tego się boję. Rodzice wpajają dzieciom nienawiść do każdego, kto wygląda jak uchodźca. Boję się o przyszłość dziecka.
Czytałam historie dzieci ze związków mieszanych, (dzieci te są już dorosłe) mówiły, że w dzieciństwie przechodziły koszmar.
Wiadomo, przyszłości się nie przewidzi, ale nastroje się pogorszyły.
Jak myślicie, zostać w Polsce, układać sobie tutaj życie, czy myśleć o wyjeździe do Libanu albo UK?

Powiem tak - CZYTAJ MNIEJ INTERNETÓW.
Ja też miałam fazę, że czytałam o tych uchodźcach i co ludzie piszą, ale jak zamkniesz komputer, to świat nie jest taki zły. Polska jest cywilizowanym krajem i chociaż zdarzają się przypadki rasizmu, to są małe szanse, że ktoś kogoś pobije ot tak, za narodowość. Są dresy, które robią dużo szumu w internecie, ale dresy dadzą wpierdol też komuś, kto nie zna bramkarza drużyny, której kibicują. Albo, że ma długie włosy. Albo cokolwiek. Jakby miał po prostu długie włosy, to byś też się bała? Za to też można dostać wpierdol.
A ludzie zazwyczaj są przeciw uchodźcom - jako nierobom i islamistów, którzy chcą zmieniać zasady. Bo to jest nie fair. Jako zjawisko, jako coś odległego, dalekiego. Ale zazwyczaj stykając się z taką osobą, są jej ciekawi. I się patrzą. Dokładnie jakbyś pofarbowała włosy na niebiesko. Za to też kumplowi prawie się wpierdol dostał.
Po prostu trzeba nie być idiotą i nie chodzić po złych dzielnicach, szczególnie w nocy, i szczególnie pijanym.

Naprawdę, w internecie znajdziesz dużo negatywnych przykładów, mało pozytywnych, co niekoniecznie pokrywa się ze statystykami. Moja siostra ma syna z Pół-Jamajczykiem, jest ciemniejszy, a żadnych nieprzyjemności jeszcze nie miał (5 lat) ani on, ani ona z tego względu. Moja siostra ma też koleżankę ze studiów, która jest z Kenii - i jej się w Polsce podoba, nie mówiła o jakichś rasistowskich atakach, jeśli były - to jedynie docinki słowne, a one są niczym.
W klasie miałam jednego Murzyna, nikt mu specjalnie w szkole nie docinał, ale był trochę nadwrażliwy na tym punkcie.

Myślę, że w większych miastach w Polsce w normalnych dzielnicach, to nie będzie z tym problemu. Wiadomo, w gorsze zapuszczać bym się nie radziła. Na wsi - kwestia wsi. Mentalność może być różna.
Co robi mąż zawodowo? Jakim cudem po paru latach mieszkania tutaj mówi bardzo słabo po polsku?
Tak czy siak - jak on nie ma problemu z mieszkaniem tutaj, to Ty się nie spinaj. Dziecku możesz dać ew. swoje nazwisko, jak nazwisko męża jest szczególnie egzotyczne i tego się obawiasz.

Chociaż mogę sobie wyobrazić, o czym mówisz. Mam faceta Niemca i też trochę bym się martwiła o niego przy mieszkaniu w Polsce - ludzie do Niemców też mają różny stosunek, chociaż nie widać tego na pierwszy rzut oka jak przy innych nacjach.

Siostra mieszka w Polsce. Faceta poznała w Anglii, razem nie są, generalnie dużo go nie było widać po spłodzeniu.

Murzyn, był w mojej klasie w LO, lubiany raczej był, a byłby bardziej gdyby nie był taki arogancki i nie afiszował się jaki to on nie jest zajebisty w sporcie czy już nie pamiętam w czym. Ale to z rasą nie miało nic wspólnego. Ja ogólnie go nie lubiłam, ze względu na to zadufanie w sobie.

To jest kwestia wychowania. Ja byłam strasznie nieśmiała i wręcz byłam kołzem ofiarnym w szkole - a nie byłam w jakimkolwiek stopniu inna, raczej - słabsza psychicznie. I to jest ta kwestia, gdzie należy szukać problemu. Dzieciaki będą sprawdzać inne dzieciaki czy są silne psychicznie, na swoje sposoby. Każdego. Może mu się dostać trochę więcej, ale to zależy od niego jak zareaguje. Myślę, że szczerze mówiąc jedną z gorszych rad, jaką dostałam od mojej mamy w dzieciństwie było to, że mam ignorować/nie zwracać uwagi na zaczepki. Bo dzieciaki to bawiło, że ja 'udaję, że nie słyszę', bo nie stawiałam granic. Myślę, że właśnie trzeba nauczyć reagować, albo stosowną ripostą, albo pokazaniem, ogólną postawą, że ma się to gdzieś.
Warto go też posyłać na jakieś zajęcia sportowe - zadziwiająco dużo daje to do poczucia własnej wartości, a jak będzie w czymś lepszy od rówieśników - będzie miał już respekt, a to w 100% wystarczy. I koniecznie asymilować wcześniej z innymi dziećmi. Ja miałam spore problemy, przypuszczam, że ze względu na to, że dopiero jak poszłam do zerówki to miałam kontakt z innymi dziećmi. Wcześniej tylko dorośli i nie rozumiałam, dlaczego dzieci robią niektóre rzeczy, to był dla mnie kompletnie niezrozumiały świat.

Odpowiedz mi - nie miałaś tego typu wątpliwości przed ślubem?

Po co wyszłaś za mężczyznę, którego się wstydzisz? Po co zaszłaś w ciążę i urodziłaś dziecko? Nie używałaś mózgu wcześniej?

JAK MOŻNA tak myśleć o mężczyźnie, którego się kocha (podobno)?
Jak można WSTYDZIĆ SIĘ mężczyzny, którego się kocha?
NIEPOJĘTE to dla mnie.

nie, nie za bardzo się tym przejmuje. Dziecko jest duże na swój wiek, bawi się też chętnie z innymi. Kwestia może też tego, że on nie jest dużo ciemniejszy. Jest widocznie ciemniejszy, ale bardziej - lekki mulat.

Wydaje mi się, że to jest kwestia psychiki najpierw. Bo ja teraz jako dorosła osoba wiem, gdzie były błędy, czy co powodowało moją nieśmiałość. Myślę więc, że problemy pojawiają się najpierw, tylko czasem objawy są tak delikatne, że dorosły tego nie zauważy.
I nie przewrażliwiaj się, bo to będzie Twój błąd na spokojnie wszystko.

Nie przejmuj się opiniami, bo nie warto, niektórzy nie rozumieją jak czasem partner z innego kręgu kulturowego potrafi namieszać, po prostu byciem razem

Biedny  facet i biedne dziecko, bo  przez jedną słaba psychicznie osobę obaj poniosą konsekwencje.

Autorko, sugeruję dobrego psychoterapeutę, bo jestes na dobrej drodze by wszystkie swoje lęki przekazać synowi i wychowac kolejna ułomną charakterem osobę...

Prrzeciez jezeli ty wstydzisz sie wlasnego meza, to wstydzisz sie tez wlasnego dziecka ..

Musisz się zdecydować w takim razie, bo:

Co Ci da wyprowadzka? Gdzie indziej też się będą krzywo patrzeć.