wybaczenie - Netkobiety.pl

Bardzo fajny temacik Często rzucamy słowa ,,wybaczam/-nie wybaczam mu/jej". Ja sam uważam, że w każdym wybaczeniu jest trochę nie wybaczenia i w każdym nie wybaczeniu jest trochę wybaczenia

Zależy też o jakie wybaczanie Ci chodzi. Masz na myśli tylko i wyłącznie, że ktoś kogoś zdradził czy w zamyśle tego tematu były też wszystkie inne pozostałe opcje zdrad/wybaczania?

Pewna osoba w moim życiu wyrządziła mi wiele krzywdy, były takie sytuacje, które przebijały większość produkcji hollywood'u. Mimo to, wybaczyłem.
Wszystko zależy od człowieka, jeden wybacza co chwila i niczym się nie przejmuje a drugi będzie pamiętał zaszyłości sprzed 20 lat
U mnie to jest tak - możesz mi narobić niezłego bigosu ale jeżeli przestaniesz całkowicie to wybaczę, innej opcji nie ma, chociaż nie wyobrażam sobie być z kobietą, którą bym nakrył w łóżku z innym facetem. Niby można jej wybaczyć ale zawsze przy większej kłótni na pewno byłoby to wypominane i tutaj jest świetnie pokazane, że chyba nigdy się nie wybacza na 100%.

Ogólnie, nie chodzi mi o to, by zrobić listę żali, ale spojrzeć się na sprawę nawet trochę z takiego egoistycznego punktu... po co kisić w sobie taką złość  

Z drugiej strony to wcale nie jest takie proste, często sytuację wykraczają poza sam czyn, a dotykają wartości moralnych czy finansowych (mam znajomych, którzy wychowywali się bez ojca, a na starość ten sobie przypominał, że przecież ma dzieci, które powinny się nim zaopiekować), czasem dotykają osób trzecich (rodzice się kłócą, a skutki ponoszą dzieci).

dlatego właśnie nie umiałem korzystać z magii świąt

szczerość to podstawa,
a nie maski miłosierdzia, miłości, cudowności świąt
bo jak może być między ludźmi, których łączy więź rodziny, nazwiska, i jedno dwa spotkania w roku

chodź mówią podobno że szybciej wybaczysz, zapomnisz obcemu niż bliskiemu
może to dobry moment jak już relacja jak z obcym

Wybaczyć należy, bo tak robią wielcy ludzie.
Ale nie musimy się z tą osobą kolegować.
Przykład. Mam dziewczynę, ona mnie zdradza. Po pewnym czasie jej wybaczam, ale razem żyć już nie będziemy.

Osobiście powiedziałbym, że tak czynią ludzie słabi, którzy po prostu wolą mieć wewnętrzny spokój zamiast walczyć o swoje mimo krzywd jakie pewne osoby wyrządziły.

obca osoba ma inne spojrzenie na nas, bardziej obiektywne i dlatego się lepiej wybacza, tak mysle poza tym chyba na bliskich nam bardziej zależy i więcej wymagamy dlatego znowu trudniej wybaczyć

Umiem przebaczać, a miałam co. Podobnie jak Olinka nie widzę sensu w taplaniu się w przeszłości, ale zauważyłam, że niektórym ludziom dają to pewną, chorą satysfakcję, spełnienie.

Chowanie urazy szkodzi przede wszystkim nam samym, nie tej drugiej osobie. To nasze wnętrze ubożeje przez koncentrowanie się na negatywnych emocjach, które nie mają w sobie nic budującego.

Tutaj zgodzę się z Olinką. Zbyt dużo osób stawia znak równości między walką o swoje, a zwykłą mściwością. Walczyć o swoje można wówczas, gdy np. ktoś nam bezprawnie zabierze coś materialnego, ale do większości życiowych sytuacji to się jednak nie stosuje. Ludzie słabi właśnie nie umieją wybaczać, bo dużo prościej jest się mścić niż mieć jaja i wybaczyć.

Myślę, że problem wybaczenia najbardziej dotyczy bliskich. Znajomemu, z którym możemy zerwać czy ograniczyć kontakty łatwiej jest wybaczyć, ale np. z matka, która zostawiła dziecko na wychowanie babci, a potem na starość się pojawia... chyba nie łatwo jest przyjąć taką osobę jak bliskiego członka rodziny, albo partnera alkoholika, który po raz kolejny obiecuje że rzuci nałóg, bo w sumie wie, że zawsze bliscy mu wybaczą

Ja ogólnie nie lubię rzucać słów na wiatr i wyrażać za ich pomocą swoich uczuć, bo słowa to tylko słowa. Swoje uczucia względem drugiej osoby wyrażam uczynkowo i tak samo jest z wybaczeniem. Myślę, że prawdziwe wybaczenie jest możliwe, ale wybaczenie nie równa się zapomnienie. Do wybaczenia potrzeba czasu i rzeczywistych działań drugie osoby, które pokażą, że naprawdę żałuje tego co zrobiła i chce się zmienić, chce w jakiś sposób zadośćuczynić za wyrządzone krzywdy.

Wybaczanie to proces a nie przeżycie świąteczne.
Nie prawdą jest że nie ma sprawy której nie można wybaczyć.
Można każdą, ale jednak im większy kaliber, tym trudniej i bardziej boleśnie. Walczyć o drugą osobę zawsze warto. ALE, osoba która doznaje wybaczenia musi mieć świadomość dlaczego ktoę jej wybacza. Musi mieć świadomość swojego błędu. Najczęściej jest odwrotnie. Ktoś kto kocha, wybacza, Tak z serca a winny przeprasza, ale nic to nie zmienia. Nie zmienia podejścia do błędu. Podobne to do leczenia alkoholika. Jeżeli sam nie padnie przed sobą, na nic starania otoczenia.
Ja mam w swoim życiu sprawy których nie potrafię wybaczyć.
Mam też i takie dużego kalibru, które są w procesie wybaczania.
Są też takie za które prosiłem o wybaczenie, są  takie o których mam świadomość że powinienem poprosić, ale tego nie robię.

Tak, to jest proces, czasami trwający przez całe życie.

dokładnie tak. przecież można nie żywić urazy dla kogoś ale życie ułożyć sobie bez niego.

Napisałem powyżej, wtedy nie ma mowy o wybaczeniu. Jest izolacja aby na wszelki wypadek nie zabolało.
Więc nie ma wybaczenia.

A co stanęło na przeszkodzie że nie możesz być razem? Powód do wybaczenia? Jeżeli nie chcesz nie odpisuj, bo przecież to nie konfesjonał a ja nie "ksiondz".

Rację mają dziewczyny, że wybaczanie odbywa się w naszej głowie. Wcale nie trzeba iść do obiektu, któremu wybaczamy i deklarować mu swoich odczuć. Nie trzeba go o tym informować. Tym bardziej niekoniecznie trzeba go usprawiedliwiać, rozumieć czy rozgrzeszać. A można wybaczyć. Dla siebie.

Ale dla mnie wybaczenie to też jeszcze coś więcej.
Chciałabym tak pokierować swoim życiem, swoimi odczuciami, żeby wszystko to co jest było "na miejscu". Żebym poczuła się "uleczona". Żebym poczuła się dobrze z tą sytuacją, w jakiej aktualnie jestem.
Wtedy następuje tzw. samo-wybaczenie... bo tak naprawdę nie ma już czego, ani komu, wybaczać.
Nie ma winy, nie ma winnego, nie ma żalu, nie ma obwiniania, nie ma złości, oskarżania.
Coś tam się wydarzyło - ale skoro to nie ma na mnie wpływu - to co mam wybaczać?
Zostawił mnie mąż. Stwierdzam fakt. Ale nie dodaję do tego swojej interpretacji, pt. to cham, jak on mógł, zachował się okrutnie, źle, strasznie... zranił mnie.. itd.
Dopiero wtedy gdy tak zacznę podchodzić do własnego życia, gdy wezmę za nie w 100% odpowiedzialność - wybaczę... a w zasadzie nawet nie muszę, bo nic do wybaczenia nie będzie.