moj maz - Netkobiety.pl

Nie napiszę, jak rozmawiałabym z takim gościem, bo nie jestem kobietą, ale jako facet mogę tylko tyle, że najprawdopodobniej nadużywa alkoholu albo innego świństwa, jako ojciec u mnie ma żółtą kartkę, ale jeszcze nie czerwoną, najważniejsze w każdym razie są dziewczynki...

witam!
dziękuję za zainteresowanie się moim tematem i doradzenie kilku spraw.
nie pracuje dlatego ze (powodów jest kilka)- mieszkam w południowo - wschodniej częsści naszego kraju, a tu o prace ciężko bez znajomści,
- nie mam z kim zostawić dzieci, nie ma żadnego przedszkola, żłobka. jest tylko zerówka z przedszkolem ale krótko otwarte, bo tylko do 12,30
- nie mam żadnego doświadczenia, a co najgorsze moje poczucie wartości jest bardziej na minus niż na plus. jako ze nie pracowałam nigdzie w Polsce (pracowałam za granica w warzywnictwie) tkwię w przekonaniu ze nic nie umiem oprócz sprzątania domu, gotowania i prania
brakuje mi pracy, tego wyrwania się z domu, odpoczynku od codzienności. Kto jest z dziećmi 24 godz/24 godz to wie o czym myślę.

moi rodzice mieszkają 12 km od nas, mąż twierdzi ze nie będzie palił benzyny na częste jeżdżenie, tak to wygląda. Moi rodzice nic nie wiedza o prawdziwym powodzie rzadkich odwiedzin, oni lubią mojego męża. Ciekawe co by powiedzieli jakby dowiedzieli się jaka jest prawda.
Co do dzwonienia to robię tak ze jak mąż jest w domu to wyciszam tel i nie odbieram telefonu, jak mąż idzie do pracy to wtedy rozmawiam przez tel, swobodnie bez tłumaczenia się o czym rozmawiałam. Czasem zdąży się, ze mąż zadzwoni z pracy a ja mam zajęty nr, wtedy mówię z kim rozmawiałam.
tłumaczę mu ze nie opowiadam rodzicom ważnych spraw dla nas, oni jego nie obgaduje, nie żale się na niego. Mimo to on mi nie wierzy.
przy dzieciach jest miły, nie meczy mnie swoimi wykładami.
Wykłady daje mi jak jest po opiciu się.
Tutaj sprostuje jedna rzecz, mąż nie pije często alkoholu. Są to okazjonalne wypicia. wtedy jak ma zły humor to gada i gada, jak ma dobry nastrój to jest w prządku.
Jak mąż daje mi wykłady to ja wtedy zamiast się bronic to płacze. Moja wadą jest wrażliwość. Nie umiem "szczekac' i powiedzieć co myśle. Musze byc mega zdenerwowana żeby powiedzieć co myślę.

Dziekuje za konkretne podpowiedzi, porade.
Zalezy mi na nas, chcialabym zeby zaczal sie dla nas dobry czas.
Widze od pewnego czasu poprawe u meza, ale to za malo. Chcialabym czuc sie pewnie, nie bac sie ze moje zdanie bedzie powodem do nowego obrazania sie. Chcialabym nauczyc sie mowic co mi lezy na sercu.

Wiesz co? Ty rewolucji w swoim zyciu raczej nie dokonasz, bo ten facet zahukał cię i jak to się mówi, zapędził w kozi róg i stało sie to dawno temu. Może coś tam jeszcze dla siebie wywalczysz, jakieś minimum, ale wydaje mi sie, że do końca będziesz zyła pod pantoflem tego faceta, nie jakbyś była dojrzałą kobietą, lecz raczej jako jego córka.
Pierwsza rzecz, to bardzo źle się stało, że nie pracujesz- nie ma niczego gorszego dla kobiety, jak pełne uzaleznienie się od faceta. Masz dwie córki, zadbaj więc o to, by dziewczyny dostały wykształcenie i miały własny dach nad głową- to podstawowe sprawy dla kobiety. Twoim rodzice albo nie zadbali o takie sprawy u ciebie, albo namawiali cię, ale ty stawałaś im okoniem i guzik z tego wyszło. Dzisiaj jestes dorosłą kobieta i jak widać kompletnie niezaradną. Twój byt zalezy od niestabilnego emocjonalnie człowieka- masakra, ale się urządziłaś. Byle facet może rozkazywac ci, co masz robić, a czego masz nie robić. Jak mogłas pozwolic na to, by on az tak wlazł ci na głowę? Ten człowiek ma ewidentnie jakis problem z głową i być może z powodu chlania. Nie wyobrażam sobie, by jakiś facet miał nade mną taką władzę, że ja zaniedbywałabym własną rodzinę, bo on by sobie tego życzył. Jesteś ofiara przemocy psychicznej i to trwającej już wiele lat- dlatego własnie jesteś taka "wrażliwa" i płaczliwa. Musisz postawić się psycholowi albo uciekać z tego cudownego małżeństwa. Nie rozumiem dlaczego w razie gdybys odeszła od tego człowieka, to musiałabyś też opuścić swoje córeczki. Nie rozumiem też dlaczego świecisz za tego człowieka oczami przed swoją rodziną?
ZŁO NAJPIERW NALEZY  ZDEMASKOWAC, BY NA KONIEC MOGŁO SIĘ ONO SKOMPROMITOWAĆ- KRYJESZ TEGO FACETA, A PRZECIEZ ON, CHOCIAZ DAJE CI PEŁNĄ MICHĘ, TO JEDNAK BARDZO CIĘ KRZYWDZI.
Mylisz się, jesli uważasz, że twoje córki niczego nigdy nie zauważą. Potem, gdy bedą dorosłe, one bedą powielały twoje błędy i bedą doskonałym materiałem na żony dla róznych przemocowych popaprańców. Historia koło zatoczy, a ty przyczynisz się do tego- może więc przerwałabys ten zaklęty krąg i poszła np. do pracy? Od czegos może zaczęłabyś wreszcie zmieniac swoją bardzo niską pozycję w tym małżeństwie? Facet wybudował dom i szarogęsi się teraz. Ukróć to. Ale ja wiem, że i tak tego nie zrobisz.

Gdy to przeczytałam to tak jakbym zobaczyła siebie z przeszłości. Dokładnie to samo mi wmawiano od zawsze: ustąp, jesteś starsza, mądrzejsza, jak ona będzie w Twoim wieku... bla bla bla...
I tak samo potem w małżeństwie. Na święta zawsze jeździliśmy do jego rodziców, na wakacje do jego rodziców, do dzieci mówił: Zadzwoń do babci mając na myśli jego mamę, nie moją. Nie zakazywał mi kontaktów z mamą, ale zawsze jak dzwoniłam to on przychodził, siadał i zaczepiał mnie, próbował pieścić że niby na seks a tylko po to żebym szybko skończyła. Nie lubił mojej rodziny, nie lubił moich koleżanek, stopniowo wymuszał na mnie izolację, a kiedy się już (na szczęście) rozstaliśmy, jeszcze mi potrafił dogadać że ja i tak nie mam żadnych koleżanek a rodzina ma mnie w dupie. Nie miałam koleżanek bo je poświęciłam dla tego gnoja. Dopiero po rozwodzie odżyłam i poodnawiałam kontakty, niektórych się już niestety nie dało.  A dlaczego się rozwiedliśmy? Bo ja już dość miałam tego wszystkiego, bo zaczęłam odkrywać że wcale tak być nie musi i że mój mąż to po prostu despota z którym ja nie mogłam dłużej żyć.

Ty Nina już doszłaś co się u Was dzieje i dlaczego. To bardzo duży postęp. Musisz wiedzieć że Ty masz prawo do własnego zdania, do własnego życia, do wychodzenia z koleżankami, do swobodnego odwiedzania rodziny. Nie musisz się godzić na to co sprawia Ci przykrość. Bardzo dobrze że myślisz o terapii, zapisz się już teraz na najbliższy termin z funduszu, czekałaś tyle poczekasz jeszcze chwilę. Mnie osobiście dopiero terapia otworzyła oczy na niektóre sprawy dlatego uważam że to konieczne w Twojej sytuacji. Twoje małżeństwo wcale nie musi się skończyć jak moje, być może jest jeszcze na tyle wcześnie żeby zdążyć odpowiednio zareagować ale musisz wiedzieć jak i musisz poznać samą siebie na nowo. To bardzo trudne ale możliwe.
Tymczasem pisz tutaj, nie musisz wszystkiego obrać do siebie, wybieraj porady takie które najlepiej trafiają do Twojej sytuacji, ale czasami lepiej jest się po prostu wygadać, mieć świadomość że ktoś Cię słucha i przede wszystkim że nie jesteś z tym wszystkim sama.

Nino, czy Ty w ogóle zastanawiałaś się jak wg Ciebie powinny wyglądać zdrowe relacje? Czy wiesz jak powinny wyglądać Twoje zachowania czy jedynie tak sobie strzelasz na chybił trafił - raz ulegnę, raz się postawię?

Po pierwsze - zapisz się do tego psychologa. Nawet za kilka miesięcy. Te miesiące i tak miną.

Po drugie - wątpię w jakąkolwiek skuteczność Twoich działań jeśli się nie uniezależnisz, chociaż odrobinę, finansowo. W tym momencie to mąż zarabia na Ciebie i całą rodzinę, on jest panem i władcą. Możesz jedynie liczyc na jego dobrą wolę w zrozumieniu Ciebie. Niestety, mało kto jest tak empatyczny, żeby chcieć zrobić przyjemność jednostce całkowicie od siebie zależnej. Zwłaszcza, jeśli samemu się problemu nie widzi.
Pokombinuj. Chodzi o to, żebyś miałą jakiekolwiek swoje pieniądze. Chodziażby np. na bilet do rodzinnego domu ( ) jak mężowi szkoda na paliwo. Albo na wizytę u tego nieszczęsnego psychologa. Albo na książkę o asertywności...
Nie wątpię, że z etatową pracą możesz mieć trudno. Ale przecież możesz robić inne rzeczy. Możesz np. pilnować jakieś dziecko. Możesz piec ciasta. Możesz robić mnóstwo rzeczy, o których jeszcze nie wiesz (ja też nie), a o których dowiesz się dopiero wtedy jak zaczniesz koncentrować się na rozważaniach jak zarobić jakieś pieniądze.

Mężowi tłumaczysz się jak dziecko, bo sama w sumie nie wiesz co jest właściwe, co nie. Przyjmij więc do wiadomości, że kontakty z własną rodziną są właściwe. To, że Twój mąż nie ma potrzeby rozmawiać ze swoją mamusią nie oznacza, że jest to jedyna słuszna droga. Jesteś odrębną jednostką i masz odmienne potrzeby. Tyle w temacie. Nie powtarzaj tego w nieskończoność - powiedz raz i dobitnie i więcej nie ukrywaj się z telefonami.

Lexpar, powinnam Ciebie przeczytać 20 lat temu :-)

Nina, mój wtedy mąż również nie odczuwał potrzeby kontaktu z rodzicami, owszem dzwonił co jakiś czas ale tylko kiedy miał coś do załatwienia. Jak trafiłam nagle do szpitala to nie poinformował nawet rodziny! Odwiedzał mnie co drugi-trzeci dzień, bo musiał "się dziećmi opiekować przecież". Dzieci miały lat 7 i 9! I nawet ich do szpitala nie przyprowadził ani razu, przez trzy tygodnie! Te wszystkie drobne szczegóły z życia zaczęły się dla mnie układać w całość dopiero jak się rozstaliśmy, dopiero na sesjach z psychologiem, przedtem nie byłam w stanie zrozumieć że coś jest nie tak, byłam totalnie stłamszona, dla mnie była to oczywista oczywistość że mąż musi mieć wszystko lepsze bo zarabia (ja też pracowałam na cały etat i nie zarabiałam mało), lepsze buty, lepsze ciuchy, lepsze perfumy, że może sobie wyjechać z kolegami, na to pieniądze były, ale dla mnie już nie. Oczywiście seks kiedy chciał to miał, niezależnie od sytuacji. Bo on przecież jest facetem, bo on musi, bo on zachoruje na prostatę jak mu nie dam conajmniej co drugi dzień. Ale przecież dobry był, dziećmi się zajmował, nie palił, pił okazjonalnie, wykształcony, obyty.
Mój błąd był taki że ja nie zorientowałam się w porę i nie potrafiłam z tego wybrnąć w inny sposób niż przez rozstanie. Czekałam aż dzieci dorosną żeby im nie rozbijać rodziny, teraz widzę że jednak wszystko to odbiło się na nich, nasze kłótnie, mój płacz, jego wyzwiska (bo nie hamował się przy dzieciach), agresja, niby wszystko działo się za zamkniętymi drzwiami sypialni, ale dzieci i tak wszystko wiedziały. I cierpiały bo nie mogły pomóc. A ja nie potrafiłam pomóc im. Może gdybym zwróciła się wtedy do kogoś o pomoc, może by mnie uświadomił że coś jest nie tak jak powinno, ale ja byłam zbyt zamknięta w sobie, nikomu nic nie mówiłam. Nawet o rozwodzie powiedziałam rodzicom już po fakcie. Dopiero wtedy się otworzyłam, dopiero wtedy gdy czułam się już bezpiecznie.
Nie wiem czy jest jakaś terapia która pomaga w życiu w przemocowcem psychicznym (u mnie też fizycznym), wiem że najważniejsze jest zrozumieć, poznać, odnaleźć siebie, znaleźć tę wewnętrzną siłę którą każdy z nas w sobie ma. Wtedy można walczyć o siebie, o rodzinę, a ona będzie tylko wtedy szczęśliwa kiedy i my będziemy.
Bardzo Ci współczuję. Wiem że wygadanie się pomaga, a tu jesteśmy anonimowi i są tacy co nas wysłuchają. Więc pisz tutaj jak Ci to pomaga, wyrzucaj z siebie emocje, czytaj porady i wskazówki i filtruj je dokładnie bo nie musisz robić wszystkiego co Ci ludzie piszą. I zgadzam się z Lexparem. Ty jesteś ważna w tym związku , jak nie najważniejsza.

Tak mi się skojarzyło, moja prababcia zwykła mówić: ,,jak się ożeni to się odmieni''. I właściwie tak jest małżeństwo w młodym wieku to jedno wielkie rozczarowanie i nieporozumienie. Jeszcze jak się dziecko pojawia to już gwóźdź do trumny tylko wbić.

Ivy, Lexpar ja Wam powiem te początkowe lata małżeństwa, małe dzieci, dobrabianie się, to wcale nie są piękne lata. To jeden z najcięższych okresów w życiu. To po prostu trzeba jakoś przeżyć/przeczekać. Potem jest wiele lżej/lepiej. Dzieci duże, człowiek niezobowiązany, trochę już go życie nauczyło...
Także wiecie dla Was prawdopodobnie teraz jest najlepszy czas