Mam "mały" problem i chyba trafiłem w odpowiednie miejsce. Od czego tutaj zacząc, ponad rok temu zakończyłem prawie 2 letni związek, kompletny toksyk, który mnie wyniszczył. W sumie to przez kilka dobrych miesięcy - roku pracowałem nad sobą, wygląd, zachowanie, podejscie do życia, do tego doszło kilka innych aspektów, studia itp i obecnie majać 20 lat nauczyłem się radzic sobie samemu z problemami, stałem się odpowiedziałną osobą, która przede wszystkim skupia się na studiach i prowadzeniu małej "firmy" o ile tak to można nazwać, ale sam nie wiem do konca czego chce jeśli chodzi o związek. Przez rok zawierałem mase znajomości, jedne kończył się szybko, inne trwały "dłużej" czyli kilka miesięcy, ale i tak koniec końców musiałem odpuścić bo byłem tylko "dobrym kolegom", finalnie praktycznie żądna znajomość nie przetrwała, studia, wyprowadzka z miasta. Jakieś 2 miesiące temu przypadkowo (w necie) poznałem pewną osobę, był to czysty przypadek, że zacząłem z nią rozmawiać, o dziwo rozmawiało się przyjemnie, że szybko przeszliśmy na kontakt poprzez sms. Ona ma lat 17, praktycznie 18 więc jest młodsza o 3 lata, znajomość się rozwijała, pierwsze spotkanie bylo dosyć sztywne (z jej strony) co mnie trochę zraziło, ale doszedłem do wniosku, że mogła być po prostu zawstydzona, tak było. Jest dosyć cichą i "delikatną" osobą i chyba w tym problem. Jako tako przyjemnie nam się rozmawia, jeśli chodzi o wygląd to jest chemia, tylko da się wyczuć, że jakby jest "zawstydzona" moją osobą, chodzi o to, że jestem starszy i praktycznie była w jakimś tam krótkim związku, ja mam prawie 2 letni staż więc trochę inaczej do tego podchodzę, wydajr mi się, że myślę poważniej i znacznie mocniej stąpam po ziemi. W tym problem, że przez tą swoją "delikatnośc" jakby nie potrafi sprawić by to wszystko nabrało życia, kolorów. Jest stroną bierną, wszystkie decyzje (film, wyjście itp) spadają na mnie, zwykle jest " jak Ty chcesz; Ty zdcecyduj" i chyba trochę mnie to męczy. Oczywiście mam w planie porozmawiać z nią o tym. I teraz sam nie wiem, znamy się 2 miesiące i praktycznie nie czuję tego "haju", jeśli jestem z nią to miło spędza się czas, po spotkaniu czekamy kolejnego, ale jeśli przychodzi kilka dni przerwy to staję się jakby "neutralny" i jest mi to obojętne, znowu wracam do samotnego trybu, bez poczucia, że "mam kogoś" i tak sobie mogę żyć. Z jednej strony chciałbym dać temu szanse, ale jeśli mnie to nie ruszy, a ona się zauroczy jeszcze bardziej? Rozumiecie chyba o co chodzi. Ona jest osobą której "trzeba pokazać co i jak", nie mówię tutaj tylko o rzeczach typowo zwązkowych, ale ogólnie o życiu, ja uczyłem się sam na swoich błędach, było ich wiele, ale zdobyłem doświadczenie, czasami jej zachowanie przypomina mi mnie te 2- 3 lata temu, przypomina mi niedojrzałęgo gnojka i to mnie odstrasza, czy taka osoba jest gotowa stworzyć prawdziwą relację?
Może dziewczyna chce powoli, bez pośpiechu żeby się nie spalić na początku. Po 2 letnim związku może nieświadomie oczekujesz od niej, że będzie jak Twoja ex. Co jest naturalne. 2 miesiące to nie długa znajomość a pewnie nie widujecie się codziennie. Jeżeli nie odpowiada Ci taka spokojna i cicha (być może z pozoru) osoba to daj sobie spokój i nie zawracaj jej głowy. Sama po sobie wiem, że takie osoby potrzebują trochę czasu żeby się oswoić z nową osobą i obadać teren co można a co nie.
Zastanów się najpierw nad sobą. Jeżeli czujesz, że chcesz z nią spróbować i jesteś gotowy na powolny bieg wydarzeń to kontynuuj to 
Myślę, że w pewien sposób jestem w stanie zrozumieć twoją dziewczynę, bo mam trochę podobnie. Ja mam 23 lata - mój facet 32. Dla mnie to jest pierwszy poważny związek, on ma na koncie związek 10cioletni. Potrzebowałam trochę czasu, żeby się z tą sytuacją oswoić, znaleźć swoje własne miejsce w tej relacji, wybadać na ile mogę sobie pozwolić, poznać oczekiwania partnera. Osoba, która pierwszy raz wkracza na nieznane wcześniej terytorium (np. związek) potrzebuje cierpliwego przewodnika. Mój facet właśnie taki jest i dzięki temu jesteśmy razem. Jeśli ty nie jesteś w stanie dać swojej dziewczynie czasu na nabranie pewności w związku i stanięcie na własnych nogach, to nie znaczy, że jesteś złym facetem. Ale ewidentnie jesteś nieodpowiednim facetem dla niej, a ona nieodpowiednią laską dla ciebie. Po prostu musisz zdecydować, czy jesteście w stanie rozwijać związek wspólnym tempem, czy jednak ty potrzebujesz szybciej. Jeśli tak, to ok - znajdź kogoś, kto ci dorówna tempem
