Witam serdecznie mam 24 lata i problem z którym się zmagam od dziecka,
długo się zbierałam by porozmawiać o tym ze specjalistą, a chodzi o
moich rodziców. Dodam że teraz mieszkam ze swoim narzeczonym w Niemczech,
już od roku, a znamy się 2 lata, jesteśmy ze sobą szczęśliwi.
Czytałam dużo na temat toksycznych rodziców, dużo osób mi mówi że
powinnam zacząć się stawiać, ale gdy mam coś powiedzieć łamie mi
się coś w środku i nie potrafię...Zacznę od początku...
Mam starszego brata o 2 lata, od dziecka miałam tak że to on był
faworyzowany i traktowany jak "bożek" przez matkę, przetoczę kilka
przykładów:
1. Pierwszy jest taki że gdy ja miałam problem, dzwoniłam do matki że
potrzebuje jej pomocy za pierwszym razem gdy chciałam by podjechała po
mnie do miasta bo przemokły mi buty i odpadł kawałek podeszwy, nie
byłam przygotowana na zmianę pogody miałam wtedy około 18 lat,
poprosiłam matkę by mnie podrzuciła do domu a ona na to "Nie chce mi
się wystawiać samochodu z garażu musisz radzić sobie sama.
Zaś kilka tygodni później, była taka sytuacja że o 1 w nocy zadzwonił
mój brat, budząc przy tym cały dom, że nie ma jak wrócić a z imprezy
wraca....Matka od razu wstała, ubrała się, wyprowadziła samochód z
garażu i pojechała po niego....Troszkę ścisnęło mi się gardło, ale
nic nie powiedziałam.
2. Matka zawsze udaje przy kimś idealną, gdy miałam 19 lat byłam w
szkolę z internatem gdyż mam problemy z niedosłuchem na jedno ucho,
niechcący koleżanka nie widząc mnie wylała na mnie kubek gorącej
Herbaty....Zadzwoniłam do mamy gdyż kazali mi zadzwonić mówiąc że
pewnie zaraz po mnie przyjedzie...Niestety nie, powiedziała że rano bym
poszła do szkolnej pielęgniarki....
3. Gdy miałam kiedyś urodziny złożyła mi życzenia z Ojcem, ale gdy
Tata miał urodziny miesiąc później, kazała mi dmuchać tort z Tatą,
troszke to było upokarzające, bo potraktowała mnie jak upośledzone
dziecko, że nie było tortu to bym sobie teraz zdmuchnęła...Zaś teraz
gdy miesiąc temu był mój dzień, zadzwonili dopiero o 20 i nie
składając mi życzeń tylko mówiąc "wejdź na skype to złożymy ci
życzenia"
Gdy teraz będąc tu za granicą, mamy problemy z kredytem w Polsce musimy
go spłacać, a powoli to robimy, moi rodzice którzy mają pieniądze.
Tłumaczą się że ich nie mają...Przy czym raz na skypie usłyszałam
jak matka pożycza mojemu bratu 200 zł. Znowu było mi przykro.
Ona ma wszystko tylko nie dla mnie, on jest jej kochanym synkiem mamusi, i
widzą to wszyscy i każdy mi to mówi "Postaw się, powiedz co myślisz o
tym" a ja wiem że zaczną mówić "My traktujemy was po równo"
szczególnie przy moim narzeczonym udając idealną rodzinę...Matka
traktuje mnie jak upośledzoną, chociaż jestem zdrowa i normalna, mam
słaby słuch...Ale wszystko jest w porządku, sygnał też dochodzi do
mnie, więc lekarze tu nie potrafią stwierdzić jaka jest przyczyna,
jedyne co mówią to że albo musiałam mieć ciężki wypadek z
dzieciństwa, albo ktoś mnie musiał uderzyć gdy byłam noworodkiem.
Mówiłam o tym matce ta oczywiście prawdy nie powie tylko się wykręca
że nie przypomina sobie, i doszukując się nadal we mnie jakiś
problemów, że może jak byłam mała to się uderzyłam będąc na
sankach. Na co lekarz się zaśmiał w duchu bo mówił że jest to
niemożliwe gdyż miała bym uszkodzoną czaszkę, czyli jedyna przyczyna
może być taka że moi rodzice mieli w tym jakąś ingerencję, ale nigdy
nie powiedzą mi prawdy.
Raz nawet gdy szłam do Liceum, słyszałam jak matka gada z ciotką w
pokoju i mówi że się do niczego nie nadaje, że nigdzie mnie nie zechcą
w żadnej pracy, zaś Ojciec że nie powinnam iść do Liceum tylko do
zawodówki i gdy matki nie było męczył mnie szukając mi na jaki zawód
mogę iść wybierając takie jak np. "kosmetyczka" czułam się jak
śmieć i czuję nadal....
Skończyłam Liceum, potem kierunek filmowy...A teraz jestem za granicą i
układam sobie sama życie, lecz nadal boli mnie to jak mnie traktowali i
jak zachowują się teraz, prześmiewczo, dzwonią tylko raz na kilka
tygodni, ale wygląda to tak jak by dzwonili z przymusu "bo w końcu
trzeba, bo co rodzina pomyśli"....Chcemy tu wziąć ślub, rodzice nawet
nie pomogli nam finansowo, wiedząc że szukamy tłumacza
przysięgłego...Matka raz powiedziała że nie pomoże mi jak wyjdę za
mojego mężczyznę. A to bardzo dobry człowiek, ją boli że mam lepiej
od Brata, że to nie on, też był zaręczony ale kobieta odeszła od brata
gdyż ją źle traktował, matka po tym obsmarowała jej tyłek przy całej
rodzinie że jej niby odbiło, bo co? to jej syn on nie może być
gorszy.....Ja zaś dla nich się nie liczę.
Całe życie to ja obrywałam za niego, brat mógł mnie uderzyć, mógł
mnie wyzywać....Ja nie mogłam bo mi się dostawało. Raz gdy zapomniałam
się zamknąć w domu...a miałam 13 lat, matka zrobiła mi awanturę
wyzywając mnie od głupich krów...
Zaś gdy jeszcze mieszkałam z nimi, a znałam już mojego aktualnego
narzeczonego, raz w pokoju rozmawiałam z nim zwierzając się że robi mi
jazdy że tak często u niego bywam nawet po pracy. Usłyszała to niestety
i zrobiła mi awanture że nie będę oczerniała jej rodziny "Bo to jej
rodzina" i dała mi do myślenia że to jej rodzina a ja jestem tylko
wyrzutkiem.....
Ostatnio gdy ojciec miał urodziny potraktowałam ich tak samo napisałam
dopiero o 20, i powiedziałam by wszedł na skypa bo chce mu życzenia
złożyć. Nie odzywają się już do mnie od tamtej pory 8 dni....
I tu jak powinnam reagować, czy naprawdę mogę zacząc do nich ostro
mówić że nie życzę sobie takiego traktowania że jak nie będą mieli
szacunku do mnie to nie mają córki.....Mój narzeczony też się
denerwuje że oni mogą mi sprawiać przykrość a ja nie potrafię nic im
powiedzieć....Bo jestem wrażliwa, i jest mi przykro, boli mnie to że to
moi rodzice...Koleżance, komu kolwiek powiedziała bym ale im?
Proszę mi poradzić czy ich zachowanie jest normalne? co o tym myśleć?
r
Ps. Dodam że niedawno był Halloween więc robiliśmy charakteryzacje, rodzice więc zadzwonili dopiero w dzień zabawy, czuliśmy że zadzwonią tylko po to by się pośmiać....Tylko wtedy jeszcze nie byliśmy gotowi na impreze dopiero się szykowaliśmy a rodzice " o nie pomalowani a myśleliśmy że będziecie" przy czym się podśmiechiwali....Matka dodała że jestem za granicą więc mogła bym przynajmniej świeczke zapalić i się pomodlić...ja na to że niestety ale mamy tylko zapachowe...a oni śmiech....czy to normalne?
Pozdrawiam :-)
...Już nie komentowaliśmy.....
