Czy facet bez mieszkania jest dla was mniej męski ? - Netkobiety.pl

Na forum jest już zbliżony temat: czy facet bez prawa jazdy jest mniej męski. I ten wątek w zasadzie mógłby być dopełnieniem zagadnienia. Ja nie podejmuje sie tu oceny, choć wspomnę, iż posiadanie własnego lokum (niekoniecznie domu czy mieszkania własnościowego, ale WŁASNEGO mieszkania, choćby i wynajmowanego) jest jakąś oznaką samodzielności i dojrzałości do samostanowienia i odpowiedzialności (za opłaty, za porządki, za ogólne utrzymania mieszkania). Nie wspominając już o tak oczywistej sprawie jak posiadanie własnych "czterech kątów" jest sprzyjającą okolicznością przy ...zgłębianiu znajomości (nie trzeba tego robić "w krzakach" )
Podany przez verdad przykład (owych dwóch kolegów) jest dowodem na to, ze i posiadanie takiego mieszkania - wszystko, co z tym sie wiąże - jest jakimś dowodem dojrzałości i samodzielności. Skoro ich "przerosła" rzeczywistość i nie podołali - jakimi jawią się ewentualnymi partnerami? Bo można się domyślać, że w obliczu problemów, kosztów i niedogodności (a i takie bywają w związkach...) podwiną ogon i wrócą "pod maminą sukienkę" ze znajomości, z małżeństwa.
Sumując: czy prawo jazdy, czy posiadanie własnych "czterech kątów" jest jakimś dowodem samodzielności i dojrzałości do dorosłego, odpowiedzialnego życia.

W opisanych przeze mnie przypadkach obydwaj maja mniej niz 25 lat.
I nawet ja sama jednemu z nich odradzalam wyprowadzke z domu. Na wynajecie szkoda kasy, lepiej odlozyc na cos innego.
A kupno na kredyt ? W zyciu roznie bywa.Kupi mieszkanie w miejscowosci X, a los go rzuci do miejscowosci Y ?
To nie jest kwestia dojrzalosci.
Tutaj mowie o przypadku, kiedy nie ma mezczyzna stalej partnerki.Bo jak juz kogos ma na powaznie, to mysli sie inaczej, chce sie razem pomieszkac czy chocby pobyc...

Zastanawia mnie powód dla którego zadawane są takie durne pytania. Co ma piernik do wiatraka.? Mój dobry znajomy jest właścicielem kilkudziesięciu nieruchomości w całej Europie i rozwija się w tej materii a z drugiej strony jest najbardziej zniewieściałym typem jakiego znam.

Maminsynek na garnuszku rodziców, słabo.
Jeżeli kogoś stać na zakup własnego mieszkania, super. Tylko, że przyszła małżonka czy partnerka, jeżeli coś będzie nie tak w związku, może usłyszeć " wypad z mojego mieszkania". Dlatego, uważam, że nie ma co cieszyć się, "że znalazłam faceta z mieszkaniem", bo może być różnie. Chyba lepiej kiedy małżeństwo dorabia się wspólnie.

fajna seria :-)

Czekam teraz na:
Czy  facet bez penisa jest dla was mniej meski?

:-D

Zaczynając od początku.
Super jest razem budować imperium. Urządzać dom razem.

Nie męscy sa tacy faceci co to latami pracy znaleźć nie mogą
Nie męscy są ci co to trzeba im usługiwać
i tacy co nie umieją dbać o siebie i swoje kobiety, te młode i te starsze, bo to w przyszłości pokaże czy żona będzie służącą czy partnerką

Jedynie brak mieszkania może przeszkadzać w sprawach typowo damsko-męskich.
Ciężko mając 30 lat chować się w popłochu za ubraniem przed rodzicami chłopaka/dziewczyny będąc nakrytym na gorącym uczynku.
A wiadomo z hormonami i pociągiem seksualnym się nie wygra
Takie ja miałam doświadczenia.
Moja chrześnica (28 lat dzisiaj) pomieszkuje u swojego chłopaka. Reszta moich znajomych ma własne mieszkanie.
Moje koleżanki (25-29) lat wynajmują mieszkanie we 4 gdzie tez maja prywatność.

Kredyt samemu to czasem spore ryzyko. I też zależy od miasta. Zawsze będziemy spłacać co swoje. W moim mieście np. wynajem kawalerki to minimum 800 zł + opłaty i czynsz. Ja za 3-pokojowe mieszkanie płacę mniejszą ratę miesięczną kredytu. Ale właśnie dlatego, że przez parę lat mieszkałem jeszcze z rodzicami będąc ze swoją kobitą, a ona mieszkała ze swoimi. Przez ten czas odłożyliśmy wspólnie kilkadziesiąt tysięcy złotych dzięki czemu mieliśmy spory wkład własny i niski kredyt. Gdybyśmy wynajęli wcześniej mieszkanie nigdy byśmy tyle nie odłożyli.  Potem w końcu i tak ja wziąłem kredyt na siebie, bo nie mieliśmy ślubu, a z MdM nie zamierzaliśmy korzystać bo warunki były niekorzystne. No i przez rok mieliśmy dość ciężką sytuację, bo żona straciła pracę. Żyliśmy więc z kredytem i jedną dość cienką pensją. Ale jakoś daliśmy radę.

Zasadniczą kwestia jest to, ile facet ma lat. Bo mieszkanie z rodzicami w wieku lat 23 jest zupelnie normalne jeszcze, ale z kazdym rokiem to dziala na niekorzysc (oczywiscie kiedy powodem jest wygoda a nie uzasadniona koniecznosc np moj ex mieszkal z matka bedac przed 40, ale to ONA mieszkala u niego, a nie on u niej )

I warto tu odroznic faceta na etapie zyciowego startu od faceta, ktoremu sie wystartowac nie chce

Zabawne, że w tego typu tematach najbardziej mądrzą się osoby, które dostały mieszkanie po babci/cioci/wujku, bądź rodzice im kupili lub pomogli finansowo i takie osoby mają czelność nazywać tych co nie mają swojego mieszkania bo nie mieli tyle szczęścia, nie mają bogatych rodziców, spadku po babci, od nieudaczników.
Czyli co 30 latek co dostał mieszkanie po babci lub rodzice mu kupili jest super zaradny, ogarnięty życiowo bo on MA mieszkanie, a jego rówieśnik z biednej rodziny co nie ma mieszkania i w wieku 30 lat mieszka z rodzicami jest nieudacznikiem niezaradnym życiowo.
Jak to się mówi, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Osoba mądra wie, że różne są sytuacje w życiu i nie skreśli takiego faceta co nie ma mieszkania. Oczywiście każda by chciała faceta z mieszkaniem (o ile sama go nie posiada), ale brak mieszkania nie przekreśla związku z takim facetem, bo przecież najważniejsza jest miłość, wzajemne porozumienie, a mieszkania można się wspólnie dorobić np. poprzez wyjazd za granicę do pracy, gdzie są normalne pensje a nie jak w Polsce wyzysk i umowy śmieciowe.

Ocenianie faceta poprzez to czy ma fajny samochód czy mieszkanie świadczy o materialnym podejściu kobiety. Nie uważam, że takie kobiety warto poznawać, gdyż gdy zabraknie facetowi owych dóbr materialnych to zaczną się problemy.

Zdecydowanie bardziej wartościowe jest ocenianie faceta poprzez jego zaradność,zasady życiowe,szczerość, lojalność.

Zaradny facet to facet, który ma pracę, nie musi być nie wiadoma jak płatna, ale musi być, on musi umieć zadbać o proste sprawy jak remonty, mieć kasę na randkę, wyjście jak i mieć wizję przyszłości. Zaradny i odpowiedzialny facet to taki, na którym można polegać - potrzebujesz gdzieś pojechać, to jedzie z tobą lub organizuje transport, potrzebujesz pomocy nagle to jest i wie co robić, potrzebujesz relaksu, to potrafi ci go zorganizować.

Identycznie idzie poznać czy kobieta jest zaradna, czy jest odpowiedzialna.

Raczej o umiejętność ich zdobywania gdy są potrzebne.
Mam pytanie - zawsze wybierasz z wypowiedzi to, co pasuje czy czasem czytasz całość?

Cóż, to może odpowiesz jaka kobieta jest zaradna, jaka jest odpowiedzialna? Chętnie poznam twoje zdanie, o ile je masz

A ja slyszalam, ze to taka, ktora umie zmotywowac faceta...

Dobrze wiedzieć, że profesorowie z mojego wydziału, a moi koledzy to idioci bo ćwiczą mięśnie na siłowni. Nie wiem co to za sztuki walki, ale ci których znam i osiągają jakieś wyniki to oprócz treningu na macie trenują też siłowo na siłowni. Jedno bez drugiego nie współgra jeśli chcesz mieć wyniki. Praktycznie każdy sport jako podbudowę ma też siłownię. Twoje poglądy są straszliwie prymitywne i pełne stereotypów.

Dla mnie to nie jest nieudacznik ani mniej męski. Realia w Polsce są jakie są i mało kto ma tutaj mieszkanie w 100% za swoje, są tacy ludzie także, ale to jest jakiś tam procent społeczeństwa. Też kwestia kiedy mieszkanie zostało kupione. Aktualny 30-latek nie ma lekko. Kredyt faktycznie łatwiej wziąć we dwoje. Znam jedną osobę, która kupiła mieszkanie w 100% sama na kredyt i gdy straciła pracę, to był dramat przez chwilę i zapożyczanie się u rodziny/przyjaciół. Reszta miała częściowo wkład ze spadku/pomoc.
Czy rozsądne jest wydać wszystkie oszczędności na wkład własny i wykończenie, a potem na bieżąco na kredyt i nie odkładać na emeryturę? Też kiepsko.
Każda sytuacja jest jednak inna. Nie dla każdego mieszkanie u rodziców oznacza brak samodzielności. Nie każdy kto ma swoje mieszkanie i nie mieszka u rodziców jest samodzielny i niezależny emocjonalnie, szczególnie jeśli mieszkanie kupili rodzice.
To jest często wybór: mieć czy być, odłożyć na emeryturę czy włożyć wszystkie oszczędności w mieszkanie. Odkładać każdy grosz, czy zadbać o siebie, pojechać gdzieś, realizować marzenia? W Polsce musimy właśnie dokonywać takich wyborów.

Z autem miałam podobne odczucia, jak byłam z facetem bez prawka. Ja nas wszędzie woziłam i też wydawało mi się to trochę nie na miejscu, jakbym była w ciąży i miała się zawieźć sama... No ale on był typem dzieciaka akurat. Auto sprzedałam jak przestało być potrzebne (zmieniłam miejsce pracy) i zbyt wiekowe. Kiepski komfort jazdy i brak poczucia bezpieczeństwa. Teraz bym kupiła, jakbym faktycznie potrzebowała, bo łożenie na OC i naprawy po to, żeby zawieźć 4 litery do sklepu to dla mnie pomyłka. Szczególnie, że Pan z Tesco przywozi za 6 zł zakupy pod drzwi domu. Zależy gdzie mieszkasz i jakie masz potrzeby. Tak to widzę. Także tak jak z autem, tak i z mieszkaniem - każda sytuacja jest inna. Powiem tak, jakbym nigdy nie miała auta, to bym się z tym źle czuła. Kupiłabym tylko po to, żeby się nauczyć dobrze jeździć i ogólnie wiedzieć co i jak , bo to takie kalectwo trochę nie umieć jeździć i nie umieć się zatroszczyć o auto. Także właśnie nie rozumiem facetów, którzy nigdy nie mieli i nie mają prawka.
To mieszkanie z rodzicami też mnie w sumie dziwi. Ja wybyłam z domu w wieku 19 lat i nie wyobrażam sobie powrotu. Chociaż może jak są w jakiś super dobrych relacjach partnerskich i faktycznie oszczędza na ten wkład własny (coraz wyższy zresztą) nie umiem sobie tego wyobrazić, ale może i tak jest.

No tak to jak kobieta bez torebki lol

Możesz się z nim spotykać i ocenić. Równie dobrze można napisać, że kobieta bez mieszkania jest mało kobieca, bez seksu na początku oziębła, a i jak sprawdzić czy się nie puszcza? Poważnie?
Cechami męskości są cechy, którymi obdarzyła nas biologia. Mieszkanie do nich nie należy. Kwestia jak kto sobie poradzi w konkretnych czasach i co jest dla niego priorytetem to inna sprawa. Niektórzy potrzebują do sukcesu drugiej połówki, na innych nie przyszedł jeszcze czas, a i są tacy, którym ten brak nie przeszkadza.

Dla mnie facet mieszkający z rodzicami jest na starcie skreślony. Nie chodzi o to, żeby miał własne mieszkanie, może mieszkać na wynajętym nawet z kolegami ale nie z rodzicami. Dla mnie jest to wyznacznik zaradności i odpowiedzialności.
Byłam w takich związkach gdzie facet wprost od mamusi przeprowadzał się do mnie i nagle bum - ja dla niego miałam być nową mamusią, bo on nie umiał ugotować, posprzątać ani prania nastawić, a mi też nie chciało się dorosłego chłopa uczyć jak kartofle obrać

Mało teraz takich. Pootwierało się pełno ekskluzywnych fitness clubów. Takiego tam nie znajdziesz. Zostali w swoich piwnicach i mordowniach.

W dzisiejszych czasach to praktycznie nierealne. Kiedyś ludzie mieli swoje działki, swoje mieszkania od państwa i poprzepisywali je na swoje dzieci. Dziś już te dzieci mieszkają na tych działkach, w tych mieszkaniach i nie ma od kogo "wziąć". Chcesz mieć mieszkanie za gotówkę to albo musi bardzo dużo zarabiać już na start albo dostać od rodziców. W innym przypadku zostaje albo kredyt albo wynajem. O kredyt dziś nie jest łatwo, szczególnie jeśli jesteś młody i dopiero startujesz. Po kryzysie weszło tylko nowych rekomendacji bankowych, że wiele wniosków jest odrzucanych na starcie.
Ja tak jak już pisałem. Również bym się zastanawiał gdyby kobieta koło 30 mieszkała nadal z rodzicami nie miała totalnie nic odłożone.

Dla mnie problem jest wydumany, bo tak naprawdę wszystko rozbija się o konkretne okoliczności.

Można mieszkać z rodzicami i nie być maminsynkiem. Mam na przykład takiego kolegę, co już nastolatkiem będąc opanował pranie, gotowanie i obsługę odkurzacza oraz ściery do podłogi - bo w domu rodzinnym panowało równouprawnienie i obowiązkami obdzieleni byli wszyscy. Teraz studia kończy i wciąż z rodzicami mieszka, bo tak mu się opłaca finansowo, ale jakby się było z kim wyprowadzać na swoje, to nie przyspawałby się do progu domu rodzinnego.

Można mieszkać na swoim i tych podstawowych umiejętności życiowych nie posiąść, bo niektórych stać na jadanie na mieście codziennie, a innych nie mierzi syf na dywanie. Co do potencjału schadzkowego, to wbrew pozorom czasem rodzice są pod tym względem mniej upierdliwi niż współlokatorzy.

Dla mnie facet, który nie mieszka "na swoim" w momencie poznania skreślony nie jest. A czy będzie się nadawał do mieszkania wspólnie, "na naszym" widać niezależnie od sytuacji mieszkaniowej - wystarczy poobserwować dokładnie.

Najbardziej te farbowane - jak ja

@zyfika i tak jest najlepiej gdy dwie osoby mają podobną sytuację, wtedy nikt nikomu nie będzie wypominał że np. ja miałem mieszkanie a ty nic, albo Tobie dali rodzice a ja nic nie mam itp.