Mój mężczyzna nie ma "normalnej" pracy - Netkobiety.pl

Takie samo jest moje zdanie. Martwie sie, ze kiedys utrzymanie rodziny bedzie tylko na mojej glowie, ale juz nie wiem jak z nim rozmawiac. On mowi, ze wie, ze chcac byc ze mna musi zarabiac, ale dalej chce, zebym czekala niewiadomo ile, az go przyjma na etat do tej firmy. Tylko ja nie potrafie, nie zgadzam sie z tym podejsciem, nie rozumiem jak mozna obarczac innych naszym utrzymaniem....

Ja powiem tak: Nie zerwałabym z ukochaną osobą tylko z takiego powodu. Być może Twój mężczyzna tkwi w jakichś potwornych kompleksach i uważa, że nie nadaje się do żadnej innej pracy jak ta. Może boi się, że podejmując inną pracę utraci bezpowrotnie pisanie, a jest to jego pasją i nie wyobraża sobie zrezygnować z tego na rzecz innego zajęcia, w którym nie ma doświadczenia. W jakimś sensie go rozumiem. Poza tym jeśli nie planujecie na razie slubu, nie rozmawiacie o wspólnej przyszłości to być może on nie ma wystarczającej mobilizacji do szukania innej pracy. Ja znam takich osób jak Twój partner kilka, mają nawet po 30 lat i żyją na garnuszku rodziców. A dlaczego? Bo nie mają własnej rodziny i nie czują się za nikogo odpowiedzialni. Może daj mu do zrozumienia, że jeżeli mysli poważnie o życiu z Tobą, o zakładaniu rodziny to oczekujesz od niego, że się usamodzielni. Powiedz mu o swoich oczekiwaniach i daj do zrozumienia, że jeżeli nic się nie zmieni w tej kwestii to odejdziesz bo nie takiego męża oczekujesz. Ja nie widzę innych sposobów oprócz rozmowy, nawet jeśli na kilku sie nie skończy. Walcz dopóki starczy Ci cierpliwości...

ja swego czasu też narzekałam że mój chłopak nie pracuje, że na nic nie możemy sobie pozwolic bo za moją pensje na nic nam nie wystarczało. Wydawało mi się że on tego nie rozumie, jemu było łatwo bo rodzice mu dawali. i wiesz co nagle wszystko się zmieniło, zaczął pracę i zarabia 2 razy więcej niż ja, co prawda rzadko się przez to widujemy ale coś za coś. oczywiście pomaga mi jak tylko trzeba. wczesniej też narzekałam na niego że jakim będzie mężem skoro nie pracuje, a teraz okazuje się, że pracuje i jest pełen poświęcenia dla pracy.

Dopiero dziś przeczytałam, co napisałaś. Od 11 lat żyję w związku małżeńskim z takim facetem. Był pierwszą osobą, którą pokochałam na zabój. Tak jak Twój pisze artykuły do gazet i książki. Ma wiele pasji, imponującą wiedzę, marne pieniądze, dużo pracy. Jestem od 5 lat w depresji, żałuję, że nie wyszłam za mąż za kogokolwiek innego. Dalej go kocham i co z tego: mamy dziecko na które tylko ja muszę zapracować, dziś na przykład na leki. Od lat słyszę, że on niedługo zarobi straszną forsę, dołoży do remontu łazienki, a teraz, czyli 11 lat nawet gaci nie ma sobie za co kupić. Moje życie to koszmar, nie pije, nie bije, a ja jestem w rozpaczy. Wychodząc za niego nie miałam pojęcia, że tacy faceci istnieją. On wtedy zmieniał pracę, pracował w nowej firmie po 14 godzin dziennie, żeby tylko go przyjęli, zarabiał 400 zł, płakał, że spotkałam go w najgorszym finansowym dołku w jego życiu, że nie tego chce dla mnie, i tak od 11 lat zarabia z 600 zł miesięcznie. Ciągle ma długi, jakieś tajemnicze karty debetowe, tu wpłaca tam wypłaca, co zarobi musi oddać.  Po kuroniówkę nie pójdzie, bo to go upokarza, tego i tamtego robić nie będzie, bo to niemoralne, tym jest zmęczony, tamtego nie lubi. On dalej pracuje po 10 godzin dziennie za te 600 - 1000 zł miesięcznie i nie szuka żadnej innej pracy. Nie wiem czy tak będzie z Twoim facetem, ale póki nie będziesz miała pewności, uważaj byś nie miała dziecka. Mnie przed moim mężem ostrzegała koleżanka (z podobnym się rozwiodła), kiedy mu powiedziałam o tym przed ślubem zaczął się śmiać i przysięgać, że jestem miłością jego życia (gadać to on potrafi), ale dzisiaj wiem, że to był najgorszy wybór. Trudno mi od niego odejść, bo nic nie mamy , nie miałabym gdzie mieszkać, ale jestem tak zdesperowana, że myślę o kupnie jakiegokolwiek lokum, choć mnie nie stać,  i ucieczki z dzieckiem, byle na starość nie musieć pasożyta utrzymywać.

Jesli jeszcze z nim jestes i nic sie nie zmieniło, bierz nogi za pas, bo pozniej bedziesz załować. Własnie rozstałam sie z kims takim po 2 latach. Depreche miałam ostatnie kilka miesiecy, bo o pieniadzach trudno rozmawiac, a zylam nadzieja, ze jutro cos sie wydarzy... i jak widac nic. Sluchalam tylko glodnych opowiesci, jak to bedziemy mieli dom z basenem i super samochody, na wycieczki po swiecie bedziemy jezdzic... smiac mi sie na samo wspomnienie chce, jak zarobie 200 zł to zrobimy wielki bal, la la la . A od jakiegos czasu slyszalam tylko "pozycz", zrozumialam, ze nic z tego nie bedzie, ze po co mi ktos, kto nie ma na tyle szacunku dla mnie zeby isc do pracy  aby moc dorzucic sie do czynszu, zrobic zakupy itp. Moja sytuacja finansowa jest ustabilizowana, ale chca jechac z nim na urlop musialabym mu sponsorowac... pytanie po co mi to?? Czy facet, ktoremu zalezaloby na mnie tak by sie zachowywał, czyż nie chciałby mi zaimponowac, pomóc. Trzeba było spakować lenia i podziękować za współprace, niech szuka innej sponsorki.

do onaaaa

wiem ze pisałaś tu badzo dawno temu, ale jakby cos, prosze odezwij sie, chciałabym porozmawiac