Mam przerąbane w pracy - Netkobiety.pl

Hej. Mój problem może wydać się banalny, ale już od kilku dni nie mogę jeść i spać. Czuję się beznadziejna, nic nie warta i najchętniej cały czas ryczałabym w poduszkę. Od 3 miesięcy mam pracę dorywczą w fajnym bistro w reprezentacyjnej części mojego miasta. Dostałam tę pracę troszkę po znajomości. Babka, która jest właścicielką lokalu, 20 lat temu była szefową mojego ojca. Pracują niedaleko siebie, znają się wiele lat, więc ona, usłyszawszy, że szukam pracy, sama zaproponowała mojemu tacie, żebym przyszła na rozmowę. Taki rodzaj przysługi - mój tata był jednym z jej najlepszych pracowników. Praca w bistro wiadomo - ciężka. Ale nie sądziłam, że aż tak bardzo dam d**y.. Na początku popełniałam błędy, wiadomo - jak to na początku. Później wszystkiego się nauczyłam. Ale zaczęły się problemy z szefową i jej wspólnikiem. Ta szefowa ciągle ma do mnie wąty. Potrafi mi wypomnieć, że źle sformułowałam zdanie do klienta, albo czepia się mnie, że na wszystko mam gotową odpowiedź i przez to jej zupełnie nie słucham. Oczywiście to nie prawda, staram się jej przytakiwać i wykonywać jej polecenia. Większość współpracowników mnie nie lubi. Mają taki swój krąg"super kozaków" i nie wpuszczają tam żadnych frajerów. Do naszego bistro przychodzą też pracownicy innych lokali z deptaka i oni też uważają mnie za osobę żałosną. Widzieli kilka razy jak coś stłukłam, wylałam itd, a im się to nigdy nie zdarza, więc jest się z kogo pośmiać. Ja się bardzo denerwuję, mam fobię społeczną, więc o znalezieniu tam znajomych nie ma mowy. Większość z nich to taka bananowa młodzież z i-phone'ami, która nie zadaje się z plebejuszami. Kiedyś byłam nieuprzejma dla jednego z tych bananowców(on pierwszy wystartował do mnie z chamskim tekstem) i od razu wszyscy mnie przez to znienawidzili, gdy przychodzą do bistro i widzą mnie to od razu pytają, kiedy przyjdzie ktoś inny, potem wychodzą. Była taka sytuacja, że przedstawiciel handlowy z dużego marketu zaproponował mi osobiście, że może mnie i jedną osobę wysłać na szkolenie. Napisałam o tym sms jednej koleżance z pracy, ucieszyła się i wspólnie odpisałyśmy temu kolesiowi, że jedziemy. Jakiś czas później dostałam od szefa straszny ochrzan, że podejmuję decyzje za niego i to nie jest moja decyzja kto idzie na szkolenie, a kto nie. Oczywiście koleżanka, której to zaproponowałam nie dostała takiego ochrzanu tylko uprzejmie jej zwrócili uwagę. Ostatnio się okazało, że ona jednak zostanie wysłana na szkolenie, razem z kilkoma innymi pracownikami, ale beze mnie.. Ale najgorsze dopiero przyszło. Szefowa zobaczyła, jak wycieram blat pod ekspresem do kawy szczotką i szufelką do podłogi. Jak to zobaczyła, myślałam, że urwie mi głowę, opieprzyła mnie na czym świat stoi, że przeze mnie zamkną jej lokal, że to nie do pomyślenia. Zapytała mnie, czy widziałam jak inni pracownicy tak robią. Byłam tak przerażona, że w tych nerwach nieumyślnie podałam w odpowiedzi imię jednej koleżanki. I wkopałam ją za coś, czego nie zrobiła. Następnego dnia o świcie mieliśmy sprzątanie lokalu, wpadła szefowa i opieprzyła nas wszystkich za jakieś przewinienia, oczywiście mnie najbardziej. Zapytała też moją koleżankę, dlaczego wyciera blat szczotką do podłogi. Koleżanka zrobiła wielkie oczy, a szefowa wykrzyczała, że ja powiedziałam, że ona też tak robi. No i wtedy przewaliłam sobie całkiem swoją pozycję w tej knajpie.. koleżanka jest na mnie wkurzona, wszyscy współpracownicy nie chcą już ze mną gadać, patrzeć na mnie, bo jestem tchórzem, kapiszonem i frajerką. Tak się czuję. Chciałam dobrze, chciałam się zakumplować  z nimi, chciałam się dogadać z szefostwem, ale wyszło tragicznie. Taka totalna ironia losu. Czuję się zdeptana, upokorzona, świadoma swojej absolutnej beznadziejności i słabości charakteru. Zastanawiam się, czy by nie poszukać innej pracy, bo jak pomyślę, że jutro muszę tam pójść i spojrzeć tym ludziom w oczy to mam drgawki.. Co radzicie?