Zostawił po 3 latach... - Netkobiety.pl

Jula bardzo Ci wspolczuje, brak mi slow na to co napisalas. Poprostu Twoj byly to swinia!!! Nie wiem co on sobie myslal, kochal sie z Toba bez zabezpieczenia, a juz spotykal sie z tamta. Ile masz lat? Pracujesz? Mieszkasz z rodzicami? Niezalamuj sie i staraj sie nie denerwowac ze wzgledu na dziecko, wiem, ze latwo sie pisze, a trudniej wykonac! Mysl o dziecku.

Mam 18 lat, on również... Oboje jesteśmy młodzi, w tym wieku nie ma poważnych związków. Nie wspominałam o wieku wcześniej ponieważ większość z Was mogłaby nie brać sytuacji poważnie. Aczkolwiek dorastając z nim, próbując z nich nowych doświadczeń pokochałam go ponad wszystko. Był dla mnie nie tylko pierwszym poważnym chłopakiem, a przyjacielem, oparciem, rodziną.

Ze względu na mój wiek ta sytuacja jest wyjątkowo ciężka. Nie mam pracy, uczę się i mieszkam z rodzicami. Wspierają mnie, ale też mają swoje granice cierpliwości i widok mnie płaczącej cały dzień w łóżku zaczyna ich irytować.

Zgodziłam się na stosunek, bo myślałam, że to coś zmieni.. Że poczuje "to coś". Ale no niestety, chłopak się zabawił, bo swojej panienki tutaj nie ma i tyle z tego było.
Wciąż wierzę, że może się ocknie.

Czasem życie daje nam w ry...naprawdę mocno.Muszę przyznać,że masz wyjątkowego pecha.Ten facet to kawał ch...,"planuje" z Tobą dziecko,czyli teoretycznie jest pewny swoich uczuć do Ciebie,potem spotyka swoją dawną miłość,zostawia Ciebie z dzieckiem w drodze i chce zacząć nowe życie z kimś innym.Składam to wszystko na karb młodego wieku i niedojrzałości życiowej jego przede wszystkim,ale i Twojej też.Macie po 18 lat,bez pracy,mieszkania...planujecie dziecko? No comment.Ale,do tematu.Tak łatwo to się nie skończy dla Twojego eks,wystąp o uznanie ojcostwa jak dziecko się urodzi,i oczywiście o alimenty.Będzie trudno,bo gość "daje nogę" do Anglii,ale dla chcącego nic trudnego.Czy warto,żeby wracał do Was (Ciebie i dziecka)? Nie warto,żaden z niego dojrzały i odpowiedzialny partner,ale...może i powinien być dobrym,kochającym "dochodzącym" tatą.Pod warunkiem,że będzie tego chciał (na razie pewnie ma to w d...,ale wszystko może się zmienić jak to dziecko zobaczy,taki widok łamie charaktery ) Nie broń mu tego,na razie pewnie o tym nie myślisz,ale zobaczysz,że dziecko (już powinno być) będzie dla Ciebie całym światem, i powinno mieć kontakt z obojgiem rodziców.
O jego miłości i powrocie do Ciebie zapomnij,On nie wie co to takiego jest.

18 lat ciąża.. bo niby on się kochał bez zabezpieczenia bo Ci tak wierzył? W co wierzył? Że masz dni nie płodne? Kobieto! Czy tez dziewczynko.. też trzeba było pomyśleć. Czy kochając się bez zabezpieczenia jesteś nie tyle go pewna co konsekwencji. 18-stoletni chłopak dopiero zaczyna "szaleć', nie ma w jego postępowaniu odpowiedzialności.. dojrzałej.
Nie ma czegoś takiego jak zatrzymanie faceta przez pójście z nim do łóżka.. kiedy on ewidentnie szuka innych wrażeń. 18-tolatka ciążą chcesz zatrzymać przy sobie? Czy też uprawiając seks bez zabezpieczenia chciałaś udowodnić swoją miłość, oddanie?
Teraz Ty masz "problem' choć dziecka nie można tak nazywać, ale mówię ogólnie.. On Cie przecież do seksu nie zmusił. Mogłaś myśleć o konsekwencjach. W wieku nastu lat nie tworzy się poważnych związków.

I właśnie dlatego chciałam pominąć kwestię wieku. Byłam go pewna, byłam pewna tego co mi wmawiał. Chciałam z nim wiązać przyszłość i mieć dziecko choćby w wieku 18-stu lat. Głupota? Być może.
"W wieku nastu lat nie tworzy się poważnych związków."- ja go stworzyłam jakkolwiek się on zakończył. Wiem też, że jest wiele par, które zakochały się w sobie będąc nastolatkami, a teraz są szczęśliwym małżeństwem.

No ok, ale jeśli tworzą związek dojrzali emocjonalnie ludzie, a nie pod wpływem hormonów. Mogliście się kochać, ale też pomyśleć o zabezpieczeniu.. To jest odpowiedzialność a nie wyznanie miłości ...jak widać chwilowej.
szkoda, że młodzi ludzie nie myślą o konsekwencjach...

Nic nie zwalnia człowieka z obowiązku myślenia.To co ktoś mówi w wieku lat osiemnastu,po kilku miesiącach może zmienić się o 180 stopni.I jak widać,tak się stało.

No cóż Ci powiedzieć.. jak się dwoje dzieci zabierają za robienie trzeciego - nieodpowiedzialność i tyle. Jedyne co możesz zrobić to wziąć się garść, w kocu się stało. Najważniejsze by dziecko urodziło się zdrowe. A potem pociągnąć go do odpowiedzialności materialnej.

Masz rację... mimo, że ta prawda mnie boli. Ufałam mu bardziej niż sobie. Boję się tylko, że tak szybko o nim nie zapomnę i będę siedzieć sama w domu i zadręczać się co mogłam zrobić lepiej. Boję się, że to wszystko odbije się w przyszłości, że może nie będę potrafiła zaufać facetowi. I że nikt mnie nie zechce z dzieckiem... A nie chcę być sama. Chcę imprezować jak znajomi w moim wieku, chcę cieszyć się każdym dniem. Dlaczego życie musiało mi to wszystko odebrać?

Ty też kochałaś się z nim bez zabezpieczeń, czy też pragnęłaś malucha?
Gdy miałam 18 lat, przygotowywałam się do matury i planowałam studia. Gdyby mi chłopak wyskoczył z tekstem, że pragnie malucha, chyba bym go wyśmiała i odesłała precz.
Cóż, jesteś teraz w ciąży, cierpisz z powodu porzucenia, ale we własnym interesie i dla zdrowia dziecka, które nosisz, spróbuj trochę się ogarnąć.
Nie czekaj już na chłopaka/smarkacza, na którym nie można polegać i który, nie dość, że Cię nie kocha, to jeszcze traktuje jak wycieraczkę, bo mu na to pozwalasz.
Zadbaj o swoje zdrowie, zaplanuj najbliższą przyszłość; co ze szkołą, alimentami, a przede wszystkim postaraj się nie zajmować wszystkich swoich myśli jego osobą.
Czy jego rodzice już wiedzą, że zostaną dziadkami?

Owszem może.
Z tą tylko różnicą,że osoba nauczona doświadczeniem, prędzej sobie z pewnym sprawami poradzi.
Zresztą,odniosłam się do Autorki zupełnie go(wieku) nie znając.Teraz mogę dopiero powiedzieć,że to była skrajna nieodpowiedzialność, w taki sposób "układać" sobie życie.Ale to Autorka będzie musiała sobie poukładać sama....tak jak ułożyła prolog.
Miejmy nadzieję,że w konsekwencji nie zostanie pozostawiona sama sobie.

Ja byłam pewna, że prędzej czy później i tak go będziemy mieć. Obiecał mi cały świat, a ja wierzyłam i ufałam.
Próbuję się ogarnąć, próbuję myśleć, że gdy ja płaczę to dziecko też cierpi. Ale nie potrafię się czasem uspokoić. Im bardziej próbuję być spokojna tym więcej wraca dobrych wspomnień z nim i później znowu żal, że to się skończyło. To jest jak pętla, to co mnie uszczęśliwia też mnie niszczy. Już nawet próbuję sobie wmawiać, że to przez hormony...
Tak, wie już cała rodzina moja i jego. Ostatnio nawet jego babcia dzwoniła do mojej mamy aby poskarżyć się, że nękam biednego wnuczka i on do szkoły nie chodzi. Jak to usłyszałam to myślałam, że padnę. Non stop ktoś mnie obwinia, mówi mi, że to ja wszystko zniszczyłam i mam spadać. Nie rozumiem czym. Tym, że grzecznie siedziałam w domku jak on co noc chlał jak świnia i prowadzał się z nią?

Oj, Jula, po co pisalas do niego ?
Jeszcze Ci powie, ze dziecko nie jest byc moze jego.Wiem, ze to bardzo trudne, ale staraj sie odciac, nie myslec.
Szkoda nerwow.
Bol minie, odchowasz dziecko i znajdziesz sobie kogos wartosciowego, a nie dzieciaka.Bo z nim przyszlosci bys nie miala.

Masakra jakaś... Współczuję... Ale przestań sie juz poniżać a przede wszystko.zniżać się. Do jego poziomu . Ma 18jeszcze nie wie co to rodzina nie wie co to obowiązek. I nie ma co oczekiwać. Że to się zmieni a ty możesz mi nie wierzyć ale jak dojdziesz do siebie będziesz klepać sie po glowie ze bylas taka naiwna że prosiłaś się o miłość. Pamiętaj ze nie ma nic gorszego jak błagać o to o uczucie. Chciałabyś żeby był z toba z litości? Albo tylko przez dziecko byłabyś wtedy szczęśliwsza?? Żyjąc z myślą. Że był z nią? Po tych słowach co usłyszałaś jeszcze ci mało co chesz jeszcze usłyszeć??? Ze sie Toba brzydzi? Jesteś młoda wierz mi duzo przed tobą życia dobrego życia wszystko zależy od ciebie... Niestety. Ale swoje musisz wycierpieć. Przecierpieć. Przyjmij do wiadomości że on cie nie kocha nie pokocha i nie odwidzi mu się? Faceci nigdy nie szanują kobiet które się. Prosza o robia z siebie taka malutka skulona kobietę z wyrazem twarzy proszę kochaj mnie kochaj... Zycie kochaniutka . Minie troche czasu duuuzzoo czasu spotkasz w życiu osobę. Z ktora założysz rodzinę i wierz mi sa faceci ktorym dziecko nie przeszkadza którzy pokochają je jak swoje. Spotkasz taka osobę ale nie odrazu teraz to skup się na ciąży. Nie bedzie łatwo i nie pisz nie dzwon nie pros i nie błagaj i proszę nie poniżaj siw juz więcej dla twojego komfortu psychicznego. Bo kiedy odzyskasz zdrowy rozsądek.bedzie lepiej . Zanim emocje opadną. I nie karm się ich szczęściem po co na to patrzysz?? Po co sobie dokładasz? Usuń. Go zablokuj nie obserwuj jej też. Nie a jak cie będzie korcić. To wydz przewietrz sie i ochlon. Nie kop sie juz więcej. Oraz nie myśl ze to twoja wina. Nie nie jest wina twoja jest to ze dalas sobie zrobić z nim dziecko ale stało się maleństwo. W drodze.

I tak trzymaj.
Przezyjesz, przetrzymasz.Bedziesz silniejsza i w przyszlosci juz na pewno nie dasz sie nikomu skrzywdzic.

I pomyśl o tym tak jak to wszytko przeżyjesz. Jaka będziesz silna o doświadczenia życiowe jak to cie wzmocni... Banalne słowa? Ale prawdziwe kiedyś je wspomniszi przyznasz rację. Jeszcze nie teraz. Co nas nie zabije to nas wzmocni

Mam w sobie jakby dwie osoby. Jedna mi mówi "daj z nim spokój" a druga "walcz, przecież było tak dobrze". Ciężko jest mi to pogodzić ale z dnia na dzień czuję się lepiej. Mimo, że nadal płaczę i tęsknię po nocach to czuję, że w końcu wstanę. Nie zrobię tego tylko dla siebie, ale też dla dziecka żeby nie krzywdzić go przez jego i moją nieodpowiedzialność, przeszłość. Naprawdę chcę się tego podjąć, chcę wstawać z uśmiechem na twarzy i chwytać każdy dzień. Jeszcze trochę...
Pierwszy mój dzień bez telefonu, portali społecznościowych... W szkole również go nie było, dzisiaj miał zabrać papiery a nawet nie przyszedł. Nie wiem co on kombinuje, ale chłopak zawali sobie edukację, bo kto go przyjmie w trakcie roku po 3 latach technikum? No cóż... Nie wiem już sama czy wolałabym go widywać chociaż na przerwach czy lepiej jak go nie ma. Poszliśmy do tej szkoły razem więc praktycznie każde miejsce, każdy kącik w tym budynku ma jakieś wspomnienia. Gdy one wracają myślę wtedy o życiu które noszę w sobie. To jedno pomaga mi ukoić nerwy.

Być może pisał to w nerwach, ale są jakieś granice... Tym swoim tekstem rozbił mnie kompletnie. Poczułam się jakbym "wpadła" z przypadkowym gościem poznanym dzień wcześniej. Boli mnie to tak cholernie mocno, że osoba z którą naprawdę wierzyłam, że przejdę przez to życie jest wobec mnie i (co najważniejsze!) wobec WŁASNEGO dziecka tak obojętna.
No nic... Może za parę tygodni, miesięcy czy lat sam zauważy co zrobił i pożałuje. Jeszcze zatęskni za tym co miał, będzie żałował, że to stracił przez swoją głupotę. Gdy znudzi mu się związek na odległość być może odezwie się do mnie, bo przecież jestem najłatwiejszym ogniwem i "kołem ratunkowym". Tylko żebym nie uległa... Nie chcę już cierpieć.
No ale jak to się mówi... "karma wraca"

Pomagacie mi pozbierać myśli, dziękuję Wam wszystkim!